Walenty Rüling

Został wybrany opatem 11 marca 1632 lub 1633 roku jako następca Adama Wolfganga. W chwili wyboru miał około 32 lata, osiem lat życia zakonnego oraz siedem lat kapłaństwa. Elekcji przewodniczył opat Matthaeus Rudolph z Lubiąża, przy udziale opatów Caspara I Gleisberga z Henrykowa oraz Christopha II Hochgesanga z Kamieńca^[2][3].
Początek jego rządów przypadł na okres wojny trzydziestoletniej. W jej trakcie opactwo krzeszowskie zostało poważnie zniszczone – klasztor, kościół, biblioteka oraz zabudowania gospodarcze zostały spalone, a dobra klasztorne splądrowane przez wojska szwedzkie. W obliczu zagrożenia opat zmuszony był do opuszczenia klasztoru^[4][3].
Po zakończeniu działań wojennych zaangażował się w odbudowę opactwa oraz wsparcie okolicznych terenów. Doprowadził do odbudowy kościoła i klasztoru, uzupełnił bibliotekę o nowe księgi oraz podjął działania zmierzające do spłaty długów, którymi obciążone było opactwo jeszcze z czasów wcześniejszych konfliktów^[4][3][5].

W ostatnich latach życia Valentin Rüling był zaangażowany w spór o zachowanie niezależności śląskich opactw cysterskich. Dążył do ograniczenia wpływów czeskiego wikariatu oraz nacisków ze strony biskupstwa wrocławskiego. Istotą konfliktu był przywilej egzempcji, gwarantujący cystersom bezpośrednie podporządkowanie Stolicy Apostolskiej^[2].
Sytuacja zaostrzyła się w 1652 roku, gdy biskup wrocławski Karol Ferdynand Waza podjął próbę podporządkowania opactw cysterskich swojej jurysdykcji. W trakcie konfliktu opat z Henrykowa został uwięziony w Nysie, natomiast na pozostałych opatów, w tym na Rülinga, nałożono karę ekskomuniki, ogłaszaną publicznie w kościołach regionu^[2].
Pomimo ciężkiego stanu zdrowia Rüling udał się na początku 1653 roku do Rzymu. Dzięki interwencji u władz zakonu oraz Stolicy Apostolskiej doprowadził do rozstrzygnięcia sporu na korzyść śląskich opactw. W wyniku interwencji Stolicy Apostolskiej potwierdzono dotychczasowe przywileje cystersów, co umożliwiło zachowanie autonomii opactwa w Krzeszowie^[2].

Zmarł 20 października 1653 roku w Krzeszowie, krótko po powrocie z podróży do Rzymu. Został pochowany na miejscu. W nekrologach opisywano go jako człowieka pobożnego i uczonego oraz zasłużonego dla odbudowy i stabilizacji ekonomicznej opactwa^[2][3].