Walter Natynczyk

Urodził się 29 października 1957 roku w Winnipeg w Manitobie w rodzinie europejskich emigrantów pochodzenia polsko-niemieckiego^[4]. Jego ojciec, Polak, był czołgistą w Polskich Siłach Zbrojnych podczas II wojny światowej, co później przełożyło się na karierę wojskową syna. Jego matka była Niemką. Natynczyk dorastał z dwiema siostrami. Pracował jako roznosiciel gazet w Winnipeg Free Press i sprzedawca hamburgerów w barze szybkiej obsługi. Zanim wstąpił do regularnej armii, spędził pięć lat w Royal Canadian Air Cadets^[5].

Wstąpił do Kanadyjskich Sił Zbrojnych w sierpniu 1975 roku. Uczęszczał do Royal Roads Military College i Collège militaire royal de Saint-Jean, które ukończył w 1979 roku z tytułem licencjata z zarządzania. Jego młode lata upłynęły na służbie w ramach sił NATO w Niemczech Zachodnich, w Royal Canadian Dragoons, gdzie pełnił funkcję dowódcy pododdziałów i szefa sztabu^[6].

W 1983 roku objął stanowisko dowódcy szwadronu w Royal Military College of Canada w Kingston w prowincji Ontario. W 1986 roku rozpoczął pięcioletnią służbę pułkową w Petawawie, piastując kilka stanowisk sztabowych i dowódczych; służba ta obejmowała także sześć miesięcy na misji pokojowej ONZ na Cyprze. Po ukończeniu Canadian Forces Command and Staff College służył w sztabie armii w Saint-Hubert w Quebecu^[6].

W maju 1994 roku wyruszył w roczną misję z Organizacją Narodów Zjednoczonych do byłej Jugosławii jako szef operacji Sektora Południowo-Zachodniego w Bośni i Hercegowinie w ramach Brygady Pancernej HQ 7 (UK), a następnie jako szef operacji lądowych w dowództwie UNPROFOR w Zagrzebiu w Chorwacji. W czerwcu 1995 roku został przydzielony do stanowiska zastępcy szefa sztabu obrony w dowództwie obrony narodowej w Ottawie w prowincji Ontario. Następnie przez dwa lata dowodził swoim pułkiem, dowodząc dragonami podczas operacji reagowania kryzysowego w regionie Ottawy podczas burzy lodowej w 1998 roku. Powrócił do Bośni w 1998 roku jako dowódca kontyngentu kanadyjskiego. Po powrocie do Ottawy w marcu 1999 roku został mianowany na stanowisko J3 ds. Planowania i Operacji podczas misji w Kosowie, Bośni, Timorze Wschodnim i Erytrei^[6].

Ukończył Akademię Wojenną Armii Stanów Zjednoczonych w West Point, a następnie został mianowany zastępcą dowódcy generalnego III Korpusu i Fort Hood. W styczniu 2004 roku został wysłany z III Korpusem do Bagdadu w Iraku, gdzie pełnił funkcję najpierw zastępcy dyrektora ds. strategii, polityki i planów, a następnie zastępcy dowódcy generalnego wielonarodowych sił zbrojnych w Iraku podczas operacji Iraqi Freedom^[7]. Natynczyk dowodził 35 000 żołnierzy, składających się z 10 samodzielnych brygad, stacjonujących na całym irackim teatrze działań wojennych^[8][9]. Później został odznaczony Meritorious Service Cross za dokonania w operacji Iraqi Freedom od stycznia 2004 do stycznia 2005 roku^[8].

Po powrocie do Kanady objął dowództwo nad Systemem Doktryny i Szkolenia Sił Lądowych. Następnie został mianowany szefem transformacji, gdzie odpowiadał za wdrożenie restrukturyzacji sił zbrojnych oraz za procesy i polityki wspomagające^[6].

Został awansowany do stopnia generała porucznika i 28 czerwca 2006 roku objął obowiązki zastępcy szefa sztabu obrony^[6].

6 czerwca 2008 roku premier Stephen Harper mianował Natynczyka szefem sztabu obrony (CDS), gdzie zastąpił on odchodzącego na emeryturę gen. Ricka Hilliera^[10]. Natynczyk został awansowany do stopnia czterogwiazdkowego generała i objął nowe stanowisko 2 lipca 2008 roku^[11].

16 lutego 2012 roku w Waszyngtonie przewodniczący amerykańskiego Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, gen. Martin Dempsey, oznaczył Natynczyka Legią Zasługi^[12].

Przeszedł na emeryturę wojskową w grudniu 2012 roku, aby podjąć służbę publiczną, po tym jak zaledwie dwa miesiące wcześniej przekazał kontrolę nad sztabem obrony swojemu następcy, generałowi Kanadyjskich Królewskich Sił Powietrznych Thomasowi Lawsonowi^[13]. W 2013 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej^[14].

6 sierpnia 2013 roku został mianowany prezesem Kanadyjskiej Agencji Kosmicznej przez premiera Stephena Harpera^[15]. Został mianowany dziewiątym wiceministrem ds. weteranów Kanady z dniem 3 listopada 2014 roku^[2] w okresie rządów Harpera i kontynuował swoją funkcję pod rządami Justina Trudeau^[16].

Natynczyk odszedł ze służby publicznej w 2021 roku, otrzymując pochwałę od premiera Justina Trudeau za swoje wieloletnie poświęcenie i służbę Kanadyjczykom^[3]. W sierpniu 2021 roku został mianowany honorowym dowódcą Królewskiego Kanadyjskiego Korpusu Pancernego, z której to funkcji został zwolniony w czerwcu 2024 roku^[7].

W grudniu 2024 roku został mianowany Oficerem Orderu Kanady nadanym przez gubernator generalną Mary Simon^[17]. Mieszka w Hartington w Ontario^[18].