Walther Reinhardt

Walther Reinhardt

General der Infanterie
Data i miejsce urodzenia	24 marca 1872 Stuttgart
Data i miejsce śmierci	8 sierpnia 1830 Berlin
Przebieg służby
Lata służby	1826-1883
Siły zbrojne	Armia Cesarstwa Niemieckiego Reichswehra
Stanowiska	Dowódca Reichswehry
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa
Odznaczenia

Walther Gustav Reinhardt (ur. 24 marca 1872 w Stuttgarcie, zm. 1 lipca 1930 w Berlinie)^[1] – generał piechoty Reichswehry, weteran I wojny światowej, pierwszy dowódca Reichswehry (niem. Chef der Heeresleitung).

W 1891 roku, w stopniu chorążego (niem. Fähnrich), rozpoczął służbę w 119. Pułku Grenadierów Armii Cesarstwa Niemieckiego^[2]. W 1901 roku, po awansie na porucznika (niem. Oberleutnant), został oddelegowany do Wielkiego Sztabu Generalnego^[3], w którym służył do wybuchu I wojny światowej. W 1914 roku trafił na frant zachodni, do sztabu XIII Korpusu Armijnego^[1]. Po dwóch latach został przeniesiony na stanowisko szefa sztabu 11. Armii, która toczyła walki na froncie salonickim. Pod koniec wojny, już w stopniu pułkownika (niem. Oberst), przydzielony został do 7. Armii we Francji. Uczestniczył wówczas w ofensywie stu dni^[1].

Na początku listopada 1918 roku powrócił do Berlina, gdzie objął funkcję szefa departamentu demobilizacji w Ministerstwie Wojny. W trakcie rewolucji listopadowej odpowiadał za bezpieczeństwo kanclerza Friedricha Eberta^[1]. Od lutego do października 1919 roku pełnił obowiązki ministra wojny Prus. Następnie został szefem dowództwa armii, które podlegało ministrowi wojny nowopowstałej Rpubliki Weimarskiej Gustavowi Noske. Otrzymał również awans na generała majora (niem. Generalmajor). Podczas puczu Kappa-Lüttwitza opowiadał się za siłowym stłumieniem zamachu stanu. Na tym polu popadł w konflikt z gen. Hansem von Seecktem i zdecydował się złożyć rezygnację ze stanowiska dowódcy Reichswehry^[1]. Następnie nowy minister wojny Otto Geßler mianował go komendantem V Okręgu Wojskowego z siedzibą w Stuttgarcie oraz dowódcą 5. Dywizji Piechoty. Na tym stanowisku otrzymał stopień generała porucznika (niem. Generalleutnant)^[4]. W 1825 roku został mianowany dowództwo Grupy Dowództwa 2 w Kassel^[5]. Przeszedł w stan spoczynku w 1927 roku w stopniu generała piechoty (niem. General der Infanterie).

Odznaczenia gen. Reinhardta to między innymi^[6]:

• Order Pour le Mérite z liśćmi dębu (Prusy)
• Order Orła Czerwonego IV klasy (Prusy)
• Komandor Orderu Hohenzollernów z mieczami na wstędze wojennej (Prusy)
• Krzyż Żelazny I klasy (Prusy)
• Krzyż Żelazny II klasy (Prusy)
• Krzyż Zasługi Orderu Hohenzollernów II klasy z mieczami (Prusy)
• Oficer Orderu Zasługi Wojskowej IV klasy z mieczami i koroną (Bawaria)
• Oficer Orderu Alberta z mieczami (Saksonia)
• Kawaler I klasy Orderu Ernestyńskiego (Saksonia)
• Kawaler Orderu Zasługi Wojskowej (Wirtembergia)
• Krzyż Honorowy Orderu Korony Wirtemberskiej z mieczami (Wirtembergia)
• Komandor II klasy Orderu Fryderyka z mieczami (Wirtembergia)
• Odznaka Honorowa za Służbę Wojskową I klasy (Wirtembergia)
• Medal za Odwagę (Hesja)
• Odznaka Wojownika z Żelaza (Hesja)
• Krzyż Zasługi Wojennej I klasy (Brunszwik)
• Bremeński Krzyż Hanzeatycki (Brema)
• Medal Wojenny (Imperium Osmańskie)
• Komandor Orderu Zasługi Wojskowej (Bułgaria)

• Reinhardt, Walther. W: Bruno Thoß: Neue Deutsche Biographie 21. 2003. (niem.).
• Rangliste der Königlich Preußischen Armee und des XIII. (Königlich Württembergischen) Armeekorps für 1894., Berlin: E. S. Mittler und Sohn, 1894  (niem.).
• Rangliste der Königlich Preußischen Armee und des XIII. (Königlich Württembergischen) Armeekorps für 1902., Berlin: E. S. Mittler und Sohn, 1902  (niem.).
• Rangliste des Deutschen Reichsheeres. Nach dem Stande vom 1. April 1924, Berlin: E. S. Mittler und Sohn, 1924  (niem.).
• Rangliste des Deutschen Reichsheeres. Nach dem Stande vom 1. Mai 1925, Berlin: E. S. Mittler und Sohn, 1925  (niem.).
• Rangliste des Deutschen Reichsheeres. Nach dem Stande vom 1. Mai 1927, Berlin: E. S. Mittler und Sohn, 1927  (niem.).