Ward Van Orman

Ward Tunte Van Orman
Data i miejsce urodzenia

2 września 1894
Lorain (Ohio)

Data śmierci

11 marca 1978

Zawód, zajęcie

pilot, inżynier, wynalazca

Ward Tunte Van Orman (ur. 2 września 1894 w Lorain, zm. 11 marca 1978) – amerykański inżynier, wynalazca i pilot balonowy. Zatrudniony w Goodyear Tyre and Rubber Company, był autorem wielu wynalazków, między innymi nadmuchiwanej łodzi ratunkowej Goodyeara i samouszczelniającego się zbiornika paliwa. Jako zawodnik Van Orman pięciokrotnie zwyciężał w krajowych wyścigach balonów (w tym pierwszego w historii Trofeum Litchfielda) ufundowane przez Paula Litchfielda z Goodyeara w 1925 roku, uczestniczył dziesięciokrotnie w zawodach Pucharu Gordona Bennetta i trzykrotnie je wygrał (1926, 1929, 1930).

Życiorys

Urodził się w Lorain w Ohio. Od dzieciństwa interesował się techniką. Studiował w Case School of Applied Science (obecnie Case School of Engineering)[1] i po jej ukończeniu w 1917 roku rozpoczął pracę w firmie Goodyear w Akron. W 1921 roku opracował pierwszy wynalazek szczelnej pokrywy do zbiorników z benzyną, który opatentował w 1928 roku[2], a następnie rozszerzył, projektując samouszczelniające się zbiorniki paliwa[3]. Do 1962 roku Van Orman pracował w Goodyear. Opracowywał modyfikacje zarówno zbiorników paliwa, wynalazł wodoodporne tkaniny na skafandry do nurkowania[4] oraz hermetyczne zamki do kombinezonów ciśnieniowych[5]. Po przejściu na emeryturę Van Orman podróżował po kraju jako mówca motywacyjny, czasem latając balonami na gorące powietrze. Był aktywny aż do ostatniego roku życia. Zmarł na udar w 1978 roku i został pochowany na cmentarzu Rose Hill w Akron w stanie Ohio[6].

Pilot balonowy

W 1918 roku zdobył licencję pilota balonowego i pilota sterowca. Po raz pierwszy reprezentował USA w Pucharze Gordona Bennetta w 1921 roku. Uczestniczył w dziesięciu zawodach. W zmaganiach towarzyszyli mu: W.P. Seiberling (1921), Walter W. Morton (1922, 1926, 1927, 1928), Herbert Thaden (1924), Carl K. Wollam (1924, 1925), A.L. MacCracken (1929) i Frank Trotter (1933)[6].

Puchar Gordona Bennetta w 1933 roku. Zaginiona załoga amerykańskiego balonu Goodyear IX po odnalezieniu w kanadyjskiej puszczy wraca do domu.

W 1925 roku podczas Pucharu Gordona Bennetta Van Orman jako pierwszy na świecie wykonał nocne awaryjne lądowanie balonu na pełnym morzu, gdy wylądował na pokładzie parowca. Zawody rozpoczęły się w Brukseli 9 czerwca 1925 roku. Balon Omana Goodyear III początkowo przemieszczał się nad Francją w kierunku Hiszpanii, ale potem wiatr zmienił się i popchnął go w kierunku Oceanu Atlantyckiego. Van Orman po zauważeniu świateł nawigacyjnych statku Vaterland przekazał kapitanowi prośbę o zgodę na lądowanie za pomocą alfabetu Morse’a, używając do tego latarki i bezpiecznie wylądował na przednim pokładzie[7]. Pomimo że jego lot był najdłuższy, został zdyskwalifikowany, ponieważ zgodnie z regulaminem zwycięzca musiał lądować na lądzie. W 1926 roku Van Orman wybrał nowego partnera Waltera Mortona, z którym łatwo wygrał zawody krajowe, uzyskując kwalifikację do startu w Pucharze Gordona Bennetta. Następnie wygrali zawody dzięki przelotowi z Antwerpii do Solvesborg w Szwecji. W 1927 roku podczas zawodów w Detroit zajęli trzecie miejsce[6].

Kolejne zawody krajowe kwalifikujące do Pucharu rozpoczęły się 30 maja 1928 w Pittsburghu i miały dramatyczny przebieg. Piorun uderzył w trzy balony, w tym w balon Van Omana, w wyniku czego gaz zapalił się. Van Oman spadł w koszu balonu z wysokości 3 tysięcy stóp z pozostałościami powłoki jako spadochronem. Przeżył upadek, ale jego partner Morton zginął[8][9].

Podczas zawodów w 1933 roku jego balon wylądował w głębi kanadyjskiej puszczy. Van Oman i jego partner musieli kilka dni wędrować do terenów zamieszkanych. Gdy w końcu dotarli do linii telefonicznej, przecięli ją, licząc na przybycie ekipy remontowej. Po tym incydencie Van Orman, jako samotny rodzic (jego pierwsza żona zmarła w 1932 roku), porzucił na zawsze wyścigi balonowe[6].

Życie prywatne

Podczas studiów ożenił się z Edith Lucille Black. Jego żona zmarła w 1932 roku. Mieli trójkę dzieci: Edith, Warda i Jima[10]. W 1978 roku została wydana jego autobiografia The Wizard of the Winds[11].

Hall of Fame

Od 1994 roku FAI tworzy CIA International Balloon and Airship Hall of Fame (Międzynarodową Galerię Sław Balonów i Sterowców). Początkowo współpracowało z Muzeum w Dakocie Południowej, a od 2004 roku z Anderson Abruzzo International Balloon Museum Foundation w Albuquerque w Nowym Meksyku[12]. W 2013 roku wnuk Van Ormana Rick Dunn zgłosił jego kandydaturę[13]. Ward Van Orman nominację w 2018 roku[14][11].

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Case School of Applied Science – Ohio History Central [online], ohiohistorycentral.org [dostęp 2019-10-23].
  2. ↑ Leakproof tank cover, 28 kwietnia 1921 [dostęp 2019-10-30] (ang.).
  3. ↑ Leakproof-tank cover, 17 lipca 1925 [dostęp 2019-10-30] (ang.).
  4. ↑ B63C11/06 Resilient suits with rigid helmet, 6 października 1943 [dostęp 2019-10-30] (ang.).
  5. ↑ A44B19/32 – Means for making slide fasteners gas or watertight, 9 lutego 1943 [dostęp 2019-10-30] (ang.).
  6. 1 2 3 4 Ward Van Orman Inducted into the U.S. Ballooning Hall of Fame on July 29, 2018 By the Balloon Federation of America at the National Balloon Museum in Indianola, Iowa [online].
  7. ↑ "Riding The Winds", by Van Orman, February 1931, Popular Mechanics full story by author on the night landing on Vaterland
  8. ↑ The start of the National Race on May 30, 1928 in Pittsburgh, before it turned ou of a disaster. by WIDE WORLD PHOTO.: – Krul Antiquarian Books [online], abebooks.com [dostęp 2019-10-23] (ang.).
  9. ↑ Two Baloonists killed in storm, „The Evening Star” (31 maja), 1928.
  10. ↑ Ward Van Orman [online] [dostęp 2019-10-23].
  11. 1 2 Van Orman, Ward [online], Hot Air Balloonist [dostęp 2019-11-16] (ang.).
  12. ↑ CIA International Balloon and Airship Hall of Fame – Balloon Federation of America [online], bfa.net [dostęp 2019-11-16].
  13. ↑ UNITED STATES BALLOONING HALL OF FAME Candidate Information Form [online], webcache.googleusercontent.com [dostęp 2019-11-16].
  14. ↑ Hall of Fame. National Balloon Museum [online] [dostęp 2019-11-16] (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.