Westinghouse AP1000

Projekt AP1000 wywodzi się z dwóch wcześniejszych konstrukcji: AP600 i System 80. System 80 został stworzony przez Combustion Engineering i charakteryzował się dwuobiegowym systemem chłodzenia z pojedynczą wytwornicą pary i dwoma pompami w każdym obiegu. Trzy ukończone reaktory w USA i cztery w Korei Południowej uczyniły go najpopularniejszym projektem generatorów II generacji^[6].

ABB Group kupiło Combustion Engineering w 1990 r.^[7] i wprowadziło System 80+ z licznymi ulepszeniami bezpieczeństwa^[8]. W wyniku serii fuzji i przejęć projekt został w 2000 r. zakupiony przez Westinghouse, który sam został wcześniej kupiony w 1999 r. przez British Nuclear Fuels Ltd (BNFL)^[9].

Przez lata 90. Westinghouse pracował nad nowym projektem AP600 o mocy ok. 600 MWe w ramach programu DOE Advanced Light Water Reactor. AP600 był znacznie prostszy, z ogromną redukcją liczby części, i charakteryzował się pasywnym bezpieczeństwem. Mimo atrakcyjnych cech Westinghouse nie sprzedał żadnego AP600^[10].

Po zakupie Westinghouse przez BNFL i połączeniu z ABB powstał projekt łączący cechy System 80+ i AP600 – AP1000. BNFL sprzedał Westinghouse firmie Toshiba w 2005 r.^[11]

W grudniu 2005 r. Nuclear Regulatory Commission (NRC) zatwierdziła końcowy projekt AP1000^[4]. Jest pierwszym reaktorem trzeciej generacji, który otrzymał zatwierdzenie NRC^[12]. W 2008 r. Chiny rozpoczęły budowę czterech jednostek AP1000.

W grudniu 2011 r. NRC zatwierdziła budowę pierwszej amerykańskiej elektrowni wykorzystującej ten projekt^[13]. 9 lutego 2012 r. NRC zatwierdziła budowę dwóch nowych reaktorów^[14].

W latach 2016–2017 przekroczenia kosztów budowy AP1000 w USA spowodowały, że Toshiba odpisała „kilka miliardów” dolarów z inwestycji w Westinghouse^[15]. 24 marca 2017 r. Toshiba ogłosiła, że Westinghouse złoży wniosek o bankructwo z powodu strat w wysokości 9 mld USD^[16]. Westinghouse wyszedł z bankructwa w sierpniu 2018 r.^[17]

W kwietniu 2010 r. organizacje ekologiczne wezwały NRC do zbadania ograniczeń projektu AP1000, twierdząc, że obudowa bezpieczeństwa jest słabsza niż w istniejących reaktorach^[18]. Arnold Gundersen, inżynier nuklearny, opublikował raport o ryzyku korozji stalowej wykładziny obudowy bezpieczeństwa. Westinghouse zakwestionował te zarzuty, wskazując, że stalowa obudowa AP1000 jest 3,5–5 razy grubsza niż w starszych konstrukcjach^[18].

Edwin Lyman z Union of Concerned Scientists zakwestionował wytrzymałość stalowej obudowy i betonowego budynku osłonnego AP1000^[19]. John Ma, starszy inżynier konstrukcji w NRC, złożył pierwsze w swojej karierze votum separatum, argumentując, że stalowa obudowa jest tak krucha, iż uderzenie samolotu mogłoby ją rozbić^[19]. W 2010 r. NRC zakwestionowała trwałość budynku osłonnego, co skłoniło Westinghouse do przygotowania zmodyfikowanego projektu, który ostatecznie zadowolił NRC, ale nie Ma^[20].

W maju 2011 r. NRC stwierdziła dodatkowe problemy z projektem budynku osłonnego – obliczenia Westinghouse dotyczące naprężeń sejsmicznych okazały się błędne. Westinghouse stwierdził, że kwestie te nie są „istotne dla bezpieczeństwa”^[21].

W 2008 i 2009 r. Westinghouse zawarł porozumienia z chińską State Nuclear Power Technology Corporation (SNPTC) w sprawie opracowania większego projektu CAP1400 o mocy 1500 MWe, a następnie CAP1700. Chiny posiadają prawa patentowe do tych większych projektów^[2].

We wrześniu 2014 r. chiński regulator zatwierdził analizę bezpieczeństwa projektu CAP1400^[2]. W maju 2015 r. projekt przeszedł przegląd bezpieczeństwa MAEA^[2]. W marcu 2017 r. pierwsze zbiornik ciśnieniowy CAP1400 przeszedł testy ciśnieniowe^[2].

W lutym 2019 r. Shanghai Nuclear Engineering Research & Design Institute ogłosił rozpoczęcie prac koncepcyjnych nad CAP1700^[2].

Polska planuje budowę trzech reaktorów AP1000 w Choczewie nad Bałtykiem, w lokalizacji Lubiatowo-Kopalino^[30]. Łączny koszt inwestycji szacowany jest na ok. 42 mld EUR^[31]. Wojewoda pomorski wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji dla trzech reaktorów AP1000 o łącznej mocy 3750 MWe w gminie Choczewo^[32].