Wiatka (rasa koni)

Wiatka, koń wiacki – rasa małego, prymitywnego konia rolniczego pochodzącego z Rosji.

Jest to rasa pochodząca od tarpana obok górskiego konika bośniackiego, konika polskiego, konia huculskiego i kuca Sorraia. Została uformowana w dorzeczu Wiatki i Obwy na zachód od Uralu około XVIII wieku. W 1945 roku utworzono pierwsze ośrodki hodowlane w Związku Radzieckim.

Koń ten jest niewielki, osiąga wysokość wynoszącą około 130–140 centymetrów, zwykle nie przekraczając 145 centymetrów w kłębie^[1]. Głowa jest nieduża, sucha z małym pyskiem o lekko wklęsłym (szczupaczym) profilu i szeroko rozstawionymi ganaszami^[1]. Szyja krótka, tułów zwięzły, a grzbiet szeroki, zad spadzisty, kończyny krótkie i mocne, kopyta małe i twarde, bujna grzywa i ogon. Maść bułana, gniada i myszata, bardzo często z ciemną pręgą grzbietową^[1].

Zbliżony typem do tarpana pożyteczny, mały koń wiacki doskonale sprawdza się w zaprzęgu. Już w XIX wieku znane były z tak zwanych trojek – rosyjskich zaprzęgów pocztowych. Ponadto wykorzystywany jest do transportu, przy wyrębie drzew oraz różnorakich prac rolniczych. Doskonale sprawdza się w trudnych warunkach ze względu na nieduże wymagania i wytrzymałość.

• Helena Kholová, Konie, Warszawa 1996, ISBN 83-7175-116-8.
• Maria Kulisa, Magdalena Pieszka, Jarosław Łuszczyński, Konie, Kraków 2004, ISBN 83-89550-08-3.

• Serwer Breeds of Livestock. ansi.okstate.edu. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-09-17)].