Wietlica samicza

Wietlica samicza
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

telomowe

Gromada

naczyniowe

Klasa

paprocie

Podklasa

paprotkowe

Rząd

paprotkowce

Rodzina

wietlicowate

Rodzaj

wietlica

Gatunek

wietlica samicza

Nazwa systematyczna
Athyrium filix-femina (L.) Roth
Tent. Fl. Germ. 3(1): 65 (1799)[3]

Wietlica samicza (Athyrium filix-femina) – gatunek paproci z rodziny wietlicowatych (Athyriaceae). Występuje w Europie, umiarkowanej części Azji, północnej Afryce i Ameryce Północnej[4]. W Polsce gatunek jest pospolity niemal w całym kraju (lokalnie bywa rzadszy, np. w północnej części województwa mazowieckiego)[5]. Roślina uprawiana jest jako ozdobna w setkach odmian różniących się modyfikacjami blaszki liściowej[6].

Morfologia

Pokrój
Paproć z dość grubym, skośnym[7], podziemnym i rozgałęziającym się kłączem, z którego co roku wyrasta wiele liści do 100 cm wysokości[8], rzadziej do 150 cm[9]. Kłącze okryte jest łuskami o barwie brunatnej do niemal czarnej[7].
Liście
Jasnozielone i nagie liście wyrastają lejkowato zebrane w rozety ze szczytu kłącza. Blaszka ma kształt podłużnie eliptyczny z długo zwężającą się górną częścią. Najszersza jest w środkowej części. Ogonek liściowy osiąga długość wynoszącą do 1/3 długości blaszki. W dole jest niemal czarny i tu pokryty ciemnobrunatnymi, lancetowatymi łuskami. Osadka liścia jest naga i ma barwę żółtawą[9]. Odcinków pierwszego rzędu jest ok. 30[9] i są one ułożone przeważnie naprzemianlegle[7]. Zwężają się równomiernie ku swoim wierzchołkom. Odcinki II rzędu osiągają od 1 do 3 cm i są one pierzastodzielne, wzdłuż brzegów też ząbkowane[7][9]. Liście zarodnikowe nie różnią się od liści płonnych.
Zarodnie
Zebrane w wydłużone, czasem haczykowato zgięte kupki zarodni powstające blisko środka odcinków II rzędu. Okryte są delikatną, jednostronną zawijką, na wolnym brzegu frędzlowatą[7].
Gatunki podobne
W okresie dojrzewania zarodni jest łatwa do odróżnienia od górskiej wietlicy alpejskiej, która ma kupki zarodnikowe zaokrąglone z szybko opadającą, zredukowaną zawijką. Nerecznice różnią się naprzeciwległym ułożeniem odcinków I rzędu, mają odcinki II rzędu płytko wcinane (nerecznica samcza i grzebieniasta) lub mocniej podzielone, ale wówczas też mniej lub bardziej wyraźnie silniej podzielone są dolne odcinki niż górne, podczas gdy u wietlicy odcinki I rzędu w górze liści podobne są do dolnych; u wietlicy także odcinki II rzędu w obrębie odcinków I są podobnej wielkości u góry i dołu, u nerecznic te dolne zwykle są większe i silniej podzielone[7].

Biologia i ekologia

Bylina o liściach nie zimujących[7] (zamierają jesienią)[9]. Zarodniki dojrzewają od lipca do września[8][9].

Rośnie w wilgotnych i cienistych lasach i zaroślach[9], zwłaszcza w łęgach, ale też w buczynach, grądach, w lasach bagiennych, w różnych górskich zespołach leśnych do granicy lasu[7]. Wymaga gleb kwaśnych i wilgotnych, o małej zawartości wapnia.

Przypisy

  1. ↑ Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2021-02-28] (ang.).
  2. ↑ The Pteridophyte Phylogeny Group. A community-derived classification for extant lycophytes and ferns. „Journal of Systematics and Evolution”. 54 (6), s. 563–603, 2016. DOI: 10.1111/jse.12229.
  3. 1 2 Athyrium filix-femina (L.) Roth. [w:] Plants of the World online [on-line]. Royal Botanic Gardens, Kew. [dostęp 2021-01-02].
  4. ↑ Athyrium filix-femina na Germplasm Resources Information Network (GRIN) [dostęp 2014-01-25].
  5. ↑ Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce, Adam Zając, Maria Zając (red.), Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, s. 81, ISBN 83-915161-1-3, OCLC 831024957.
  6. ↑ Elżbieta Zenkteler: Paprocie. Poznań: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1994, s. 138-139. ISBN 83-09-01604-2.
  7. 1 2 3 4 5 6 7 8 Wanda Karpowicz: Paprocie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1972, s. 68-70.
  8. 1 2 F. Činčura, V. Feráková, J. Májovský, L. Šomšak, J. Záborský: Pospolite rośliny środkowej Europy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1990, s. 64. ISBN 83-09-01473-2.
  9. 1 2 3 4 5 6 7 Hanna Wójciak, Flora Polski. Porosty, mszaki, paprotniki, Warszawa: Multico, 2003, s. 340-341, ISBN 83-7073-223-2.