Wiktor IV Albrecht von Ratibor

Wiktor IV Albrecht von Ratibor

Viktor Albrecht Johannes Josef Michael Maria von Hohenlohe-Schillingsfürst

Data i miejsce urodzenia	12 lutego 1916 Rudy
Data i miejsce śmierci	18 września 1939 pomiędzy Pociechą a Truskawką
Miejsce spoczynku	Rudy
Rodzice	Wiktor III August von Ratibor Elżbieta
Krewni i powinowaci	brat: Franciszek Albrecht (ur. 1920; adoptowany w 1926/1927); siostry: Maria Agata (1911–1971), Zofia Agata (1912–1981), Eleonora Maria (1914–1993), Klementyna Gabriela (ur. 1918)

Wiktor IV Albrecht von Ratibor, właśc. Viktor Albrecht Johannes Josef Michael Maria von Hohenlohe-Schillingsfürst (ur. 12 lutego 1916 w Rudach, zm. 18 września 1939 pomiędzy Pociechą a Truskawką^[1][2][3]) – niemiecki arystokrata i wojskowy, pierworodny syn Wiktora III Augusta von Ratibor.

Był pierworodnym synem i czwartym dzieckiem Wiktora III Augusta von Ratibor i jego żony Elżbiety. Nosił tytuł Erbprinz, ponieważ był najstarszym synem księcia Wiktora III i jednocześnie spadkobiercą tytułu księcia raciborskiego. Wiktor IV urodził się w 1916 roku, jeszcze za życia swojego dziadka Wiktora II Amadeusza von Ratibor. Pierwsze wychowanie i wykształcenie uzyskał w rodzimych dobrach.

W wieku 23 lat został wcielony do armii niemieckiej, w której służył w wojskach pancernych jako porucznik (Oberleutnant). Podczas kampanii wrześniowej w Polsce był dowódcą 2. plutonu 2. kompanii 11. Pułku Pancernego (Panzer Regiment 11) 1. Dywizji Lekkiej (1. Leichte Division)^[4]. 18 września dowodzony przez niego pluton czterech czołgów PzKpfw 35(t), wysłany na rozpoznanie, został zniszczony na skrzyżowaniu leśnych dróg na zachód od przysiółka Pociechy, w Puszczy Kampinoskiej przez polską obronę przeciwpancerną^[4]. Za zbeletryzowanym opisem Januszem Magnuskim przyjmuje się, że trzy niemieckie czołgi zostały zniszczone przez polską tankietkę TKS uzbrojoną w nkm 20 mm, którą dowodził podchorąży Edmund Roman Orlik^[5]. Istnieją jednak co do rzetelności tego opisu i uczestnictwa Orlika w starciu poważne wątpliwości^[6]. Według innych źródeł, po stronie polskiej uczestniczyły trzy TKS uzbrojone w nkm 20 mm, bez Orlika^[7]. Wiktor IV Albrecht zmarł w wyniku ran i ciężkich oparzeń, jakich doznał. Ciało zostało zidentyfikowane na podstawie legitymacji myśliwskiej^[8].

Pochowany został w rodzinnej krypcie pod kruchtą zachodnią kościoła parafialnego w Rudach, koło Raciborza. Pogrzeb odbył się ze wszystkimi honorami wojskowymi, a jego metalową wojskową trumnę okrywała flaga ze swastyką, którą według relacji świadków miała zdjąć jego matka, Elżbieta^[8]. Na temat śmierci Wiktora IV krąży do dziś szereg domysłów. Nie brakuje nawet takich, że powołanie do wojska i skierowanie w 1939 r. na pierwszą linię frontu było karą dla jego ojca za krytyczny stosunek do nazistów.

Przypuszcza się także, że prawdopodobną przyczyną podpalenia przez wojska radzieckie pałacu oraz byłego klasztoru cystersów w Rudach było znalezienie w krypcie kościoła trumny Wiktora, który był ubrany w czarny mundur wojsk pancernych. Rosjanie mogli go pomylić z mundurem wojsk SS i to mogło rozwścieczyć Rosjan, którzy podłożyli ogień^[8].

Źródło^[9]: