Wiktor Jaśkiewicz

Wiktor Jaśkiewicz

Wiktor Jaśkiewicz
Data i miejsce urodzenia	1 kwietnia 1912 Suwałki
Data i miejsce śmierci	24 października 2003 Poznań
profesor nauk prawnych
Specjalność: prawo pracy
Alma Mater	Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Doktorat	1950
Profesura	1962
Nauczyciel akademicki
Uczelnia	Akademia Ekonomiczna w Poznaniu Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Odznaczenia

Wiktor Jaśkiewicz (ur. 1 kwietnia 1912 w Suwałkach, zm. 24 października 2003 w Poznaniu) – prawnik, profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, wojewoda olsztyński (1947–1948).

Syn Jana^[1]. Urodził się w wielodzietnej rodzinie (jako jeden z trzynaściorga rodzeństwa). Według metryki urodził się 1 kwietnia 1912 w Suwałkach, natomiast zdaniem jego Matki miało to miejsce 6 marca 1912^[2]. Ukończył szkołę średnią w Suwałkach i zdał maturę (1931). Od 1931 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego, gdzie w 1935 uzyskał dyplom magistra na podstawie pracy Zasady prawa układowego, napisanej pod kierunkiem prof. Bronisława Stelmachowskiego^[3]. W latach 1935–1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Następnie został asystentem wolontariuszem przy Katedrze Prawa i Procesu Karnego UP. Od 1938 do 1939 był kierownikiem referatu w Urzędzie Wojewódzkim w Poznaniu.

W wojnie obronnej Polski w 1939 dowodził plutonem w II baterii haubic w 14. Dywizjonie Artylerii Ciężkiej, który brał udział w bitwie pod Kutnem. Po rozbiciu jego jednostki i wzięciu do niewoli, udało mu się zbiec i wrócić ok. 25 września 1939 do Poznania. Tam w okresie okupacji hitlerowskiej od 1940 pracował jako robotnik w niemieckiej firmie budowlanej. W 1941 dzięki poparciu hr. Aleksandra Zamojskiego został zatrudniony przez Pełnomocnika Rady Głównej Opiekuńczej na dystrykt lubelski w Janowie Lubelskim w charakterze referenta organizacyjnego - inspektora. Od 1942 do wiosny 1944 był zatrudniony jako wychowawca 14-letniego Adama Zamojskiego w majątku w Kozłówce^[2].

Po zakończeniu wojny powrócił do pracy w Urzędzie Wojewódzkim w Poznaniu. W 1945 objął stanowisko dyrektora gabinetu Ministra Ziem Odzyskanych. W 1948 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie do PZPR. 8 września 1947 otrzymał nominację na wojewodę olsztyńskiego. W okresie sprawowania tej funkcji był przewodniczącym Klubu Inteligencji Pracującej w Olsztynie, wykładał również wstęp do nauk prawnych i logikę w Studium Administracyjno-Prawnym, będącym filią Wydziału Prawa Uniwersytetu Toruńskiego. Po odwołaniu z funkcji wojewody w 1948 został dyrektorem administracyjnym na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1950 obronił pracę doktorską pt. Przebudowa ustroju administracyjnego w Polsce Ludowej i został zastępcą profesora w Katedrze Prawa Administracyjnego UAM. W 1955 otrzymał tytuł docenta, w 1962 – profesora nadzwyczajnego, zaś w 1968 – profesora zwyczajnego.

W latach 1951–1955 pełnił obowiązki prorektora ds. nauczania Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, 1955–1956 – prorektora ds. ogólnych. Od 1955 do 1961 był kierownikiem Katedry Prawa Pracy, a od 1974 do 1982 dyrektorem Instytutu Administracji i Zarządzania. Jednocześnie od 1961 do 1963 sprawował funkcję dziekana Wydziału Ogólnoekonomicznego w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Poznaniu. Od 1963 roku był członkiem Komitetu Nauk Prawnych PAN. Od 1965 członek Rady Naukowej Instytutu Nauk Prawnych PAN. Brał udział w przygotowaniach tekstu kodeksu pracy z 1974 oraz ustaw dotyczących stosunków pracy w służbach publicznych. W latach 1970–1974 prowadził pierwsze w Polsce stacjonarne studium doktoranckie z zakresu prawa pracy. Zorganizował II Konferencję Katedr i Zakładów Prawa Pracy, która odbyła się w ośrodku UAM w Kołobrzegu w 1967^[3]. W latach 1950–1981 był prezesem Zarządu Regionalnego Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Poznaniu^[4].

W 1982 zakończył pracę na UAM i przeszedł na emeryturę. W 1984 przeniósł się z Poznania do Augustowa. Na zaproszenie prof. dr. Andrzeja Stelmachowskiego kierownika Katedry Zespołowej Prawa Cywilnego Uniwersytetu Warszawskiego filia w Białymstoku, w latach 1988–1994 prowadził zajęcia i kierował Zakładem Prawa Pracy.

Do jego zainteresowań należało malarstwo i muzyka (uczył młodzież w Kozłówce tańczyć poloneza i mazura)^[5].

Od marca 1939 był mężem Kwiryny z Niemczewskich (1913–1984), ojciec trzech córek: Ewy (ur. 1940), Anny (ur. 1944) i Barbary (ur. 1947). 18 stycznia 1986 ożenił się ponownie z Otylią Prytycką^[2].

Zmarł w Poznaniu, pochowany na cmentarzu św. Jana Vianneya (kwatera św. Łukasza-15-20)^[6].

• Prawny stosunek pracy w spółdzielniach pracy (Warszawa 1955)
• Studia nad sytuacją prawną pracowników państwowych (Poznań 1961)
• Studia nad sytuacją prawna pracowników państwowych. Socjalistyczna służba państwowa. PRL–ZSRR (Poznań 1966)
• Prawo pracy – zarys wykładu (Warszawa, PWN, 1967, z Czesławem Jackowiakiem i Włodzimierzem Piotrowskim)
• Sytuacja pracownicza członka spółdzielni pracy w prawie PRL (Warszawa 1968)

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1955)^[1]
• Medal 30-lecia Polski Ludowej
• Medal 40-lecia Polski Ludowej
• Medal Rodła
• Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)^[7]
• Medal Komisji Edukacji Narodowej
• Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL”

• Nagroda Prezesa Zarządu Głównego i Przewodniczącego Rady Naukowej Towarzystwa Wiedzy Powszechnej (1962)
• Nagroda indywidualna II stopnia Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego za szczególne osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1967)^[8]
• Nagroda zespołowa II stopnia Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego za podręcznik Prawo Pracy - Zarys wykładu (1971)
• Nagroda Sekretarza Naukowego PAN (1978)
• Nagroda zespołowa I stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki za podręcznik Prawo Pracy - Zarys wykładu (1981)

Źródło:^[2].

• Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 2, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s. 459.