Wiktor Pinczuk

Wiktor Pinczuk
Віктор Пінчук
Ilustracja
Wiktor Pinczuk (2010)
Pełne imię i nazwisko

Wiktor Mychajłowycz Pinczuk

Data i miejsce urodzenia

14 grudnia 1960
Kijów

Zawód, zajęcie

przedsiębiorca, polityk

Wiktor Mychajłowycz Pinczuk, ukr. Віктор Михайлович Пінчук (ur. 14 grudnia 1960 w Kijowie[1]) – ukraiński przedsiębiorca, filantrop i polityk, założyciel koncernu Interpipe Group. Zięć Łeonida Kuczmy.

Życiorys

Pochodzi z żydowskiej rodziny[2][3]. W 1983 ukończył Dniepropetrowski Instytut Metalurgiczny, uzyskał później stopień kandydata nauk[1]. Do 1983 pracował na macierzystej uczelni, później w instytucie przemysłowym[1].

W 1990 założył prywatne przedsiębiorstwo Interpajp, które stopniowo rozrastało się, przekształcając się w grupę Interpipe, działającą na rynku gazowym, a także m.in. w branży mediów i finansów[1][4]. W latach 90. stał się jednym z najbardziej wpływowych ukraińskich oligarchów[5].

Wiktor Pinczuk angażował się przez kilka lat w działalność polityczną. Pełnił funkcję doradcy prezydenta i członka rady ds. przedsiębiorczości przy gabinecie ministrów. W latach 1998–2006 przez dwie kadencje sprawował mandat posła do Rady Najwyższej, wybierany był z jednego z okręgów obwodu dniepropetrowskiego jako kandydat niezależny. Przez kilka lat wchodził w skład władz krajowych partii Trudowa Ukrajina[6]. Po odejściu teścia z urzędu prezydenta i po pomarańczowej rewolucji utracił część wpływów i majątku, unieważniona została wówczas prywatyzacja kombinatu Kryworiżstal, w której brał udział jako jeden z inwestorów[1]. Pozostał jednak jednym z najbogatszych Ukraińców – w 2014 magazyn „Forbes” wartość aktywów kontrolowanych przez Wiktora Pinczuka wyceniał na kwotę 3 miliardów USD, co plasowało go na 2. miejscu w kraju[7].

Stał się także jednym z najaktywniejszych ukraińskich filantropów[2]. Założył fundację swojego imienia, przeznaczającą środki m.in. na zwalczanie HIV i AIDS, sponsorował także m.in. masowe bezpłatne koncerty[1]. W grudniu 2013 publicznie poparł antyrządowe protesty w ramach Euromajdanu[8].

Poprzez swoją fundację współorganizował panel Ukraine House Davos, odbywający się od 2019 w ramach styczniowej konferencji Światowego Forum Ekonomicznego w Davos[9]. W listopadzie 2023 Timothy Snyder ogłosił rozpoczęcie międzynarodowego projektu badawczego z zakresu tzw. deep history pod nazwą Ukrainian History Global Initiative; Wiktor Pinczuk był pomysłodawcą tej inicjatywy i został jej sponsorem[10][11][12].

Życie prywatne

Wiktor Pinczuk dwukrotnie zawierał związki małżeńskie – jego drugą żoną została Ołena, córka Łeonida Kuczmy. Ma czworo dzieci[1].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 Пинчук Виктор Михайлович [online], liga.net [dostęp 2014-11-11] (ros.).
  2. 1 2 Jews occupy top 3 places on Ukrainian list of philanthropists [online], jta.org, 6 lutego 2013 [dostęp 2014-11-11] (ang.).
  3. ↑ Victor Pinchuk, oligarque philanthrope [online], lefigaro.fr, 27 października 2009 [dostęp 2014-11-11] (fr.).
  4. ↑ Виктор Пинчук, korrespondent.net [zarchiwizowane 2016-09-20] (ros.).
  5. ↑ Пинчук Виктор Михайлович: Биография. civicua.org. [dostęp 2014-11-11]. (ros.).
  6. ↑ Пінчук Віктор Михайлович [online], dovidka.com.ua [dostęp 2014-11-11] (ukr.).
  7. ↑ Виктор Пинчук, forbes.ua [zarchiwizowane 2014-11-20] (ros.).
  8. ↑ Пінчук підтримав Євромайдан та прагнення народу до захисту власної гідності [online], tsn.ua, 12 grudnia 2013 [dostęp 2014-11-11] (ukr.).
  9. ↑ Gabriel Hardy-Françon, Ukraine House Davos: Timothy Snyder encourages Ukraine to look to the future, „Kyiv Post”, 24 stycznia 2019 [zarchiwizowane 2025-08-13] (ang.).
  10. ↑ Timothy Snyder, Serhii Plokhii and Yaroslav Hrytsak Launch The Ukrainian History Global Initiative with Colleagues from Ukraine [online], pinchukfund.org, 28 listopada 2023 [dostęp 2025-08-16] (ang.).
  11. ↑ Jurij Stasiuk, Natalija Szulakowa, Tim Snyder will lead 90 scholars in rethinking Ukrainian history [online], yaledailynews.com, 8 grudnia 2023 [dostęp 2025-08-16] (ang.).
  12. ↑ Lisa Prevost, Making connections: Initiative puts Ukrainian history in global context, yale.edu, 2 stycznia 2024 [zarchiwizowane 2024-01-02] (ang.).

Bibliografia