Wilhelm Brandenstein

Wilhelm Brandenstein (ur. 23 października 1898 w Salzburgu; zm. 1 grudnia 1967, Graz) – austriacki językoznawca i historyk^[1].

Studiował filologię, językoznawstwo ogólne i porównawcze na Uniwersytecie w Grazu. Od 1921 pracował jako nauczyciel w Salzburgu. W roku 1925 uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy o znaczeniu zdań pobocznych. Habilitował się w 1936 z językoznawstwa porównawczego na Uniwersytecie w Grazu. W roku 1941 został profesorem nadzwyczajnym, w 1952 profesorem zwyczajnym. Brał udział w I i II wojnie światowej^[2][3].

Od roku 1941 był kierownikiem Instytutu Językoznawstwa Porównawczego na Uniwersytecie w Grazu^[3].

Napisał prace na temat języków staroperskiego i starogreckiego, a również zagadnień historycznych, jak pochodzenie Etrusków oraz istnienie Atlantydy Platona. Na podstawie analizy krytyczno-literackiej, doszedł do wniosku, że Atlantyda nie była wymysłem Platona, a została zaczerpnięta z tradycji sięgającej według niego kultury minojskiej. Swoimi przemyśleniami zainspirował Massima Pallottina do napisania artykułu pt. Atlantide.

• Die Herkunft der Etrusker, 1937.
• Frühgeschichte und Sprachwissenschaft, 1948.
• Einführung in die Phonetik und Phonologie, 1950.
• Atlantis – Größe und Untergang eines geheimnisvollen Inselreiches, Wiedeń 1951.

• Manfred Mayrhofer, Nachruf Wilhelm Brandenstein. In: Almanach der Österreichischen Akademie der Wissenschaften 118 (1968), 336–343.
• Manfred Mayrhofer (Hg.), Studien zur Sprachwissenschaft und Kulturkunde. Gedenkschrift für Wilhelm Brandenstein (1898–1967) (= Innsbrucker Beiträge zur Kulturwissenschaft 14, Innsbruck 1968).

• Artykuł o brandensteinowskiej hipotezie Atlantydy
• Zdjęcie Wilhelma Brandensteina
• Instytut Językoznawstwa, Uniwersytet w Grazu
• 125 lat indoeuropeistyki w Grazu