Wilhelm Drumann

Wilhelm Drumann

Data i miejsce urodzenia	11 czerwca 1786 Danstedt
Data i miejsce śmierci	29 lipca 1861 Królewiec
profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia starożytna
Doktorat	1810
Habilitacja	1812 Uniwersytet w Halle
Profesura	1821
Nauczyciel akademicki
Uczelnia	Uniwersytet Albrechta w Królewcu

Wilhelm Karl August Drumann (ur. 11 czerwca 1786 w Danstedt^[1] koło Halberstadt, zm. 29 lipca 1861 w Królewcu^[1]) – niemiecki historyk.

Uzyskał doktorat w 1810 w Helmstedt na podstawie traktatu "De ratione ac disciplina Romanorum literas artesque tractandi". W 1812 obronił habilitację z historii starożytnej na Uniwersytecie w Halle. W latach 1817–1856 wykładał na Uniwersytecie w Królewcu od 1821 jako profesor zwyczajny^[2].

• razem z Paulem Groebe: Geschichte Roms in seinem Übergang von der republikanischen zur monarchischen Verfassung, oder: Pompeius, Caesar, Cicero und ihre Zeitgenossen. 6 Bände. Königsberg 1834-1844 (2. Auflage: Leipzig 1899-1929; Nachdruck: Olms, Hildesheim 1964)
• Geschichte Bonifacius VIII. 2 Bände. Königsberg 1852.
• Die Arbeiter und Communisten in Griechenland und Rom. Königsberg 1860 (Nachdruck: Amsterdam 1968)
• Versuch einer Geschichte des Verfalls der griechischen Staaten. Berlin 1820, in der Nicolaischen Buchhandlung.
• Historisch-antiquarische Untersuchungen über Aegypten oder die Inschrift von Rosette. Königsberg 1823.

• Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powszechna, t. IV.