Wilhelm von Blume

Wilhelm von Blume
Ilustracja
Gen. von Blume w 1915 roku.
General der Infanterie General der Infanterie
Data i miejsce urodzenia

10 maja 1835
Poczdam

Data i miejsce śmierci

20 maja 1919
Nikolassee

Przebieg służby
Lata służby

1852–1896

Siły zbrojne

Armia Cesarstwa Niemieckiego

Jednostki

13. Pułk Piechoty

Stanowiska

Dowódca XV Korpusu Armijnego

Główne wojny i bitwy

Wojna prusko-austriacka
Wojna francusko-pruska

Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Order Królewski Korony (Prusy) Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Order Alberta Niedźwiedzia (Anhalt) Order Bertholda I (Badenia) Order Zasługi Wojskowej (pokojowy, Bawaria) Order Zasługi Wojskowej z Mieczami (wojenny, Bawaria) Order Alberta (Saksonia) Order Alberta (Saksonia) Order Ernestyński (Saksonia) Krzyż Zasługi (Schwarzburg) Krzyż Wielki Orderu Korony Wirtemberskiej Order Fryderyka (Wirtembergia) Komandor Orderu Danebroga (Dania) Komandor Orderu Korony Włoch Złota i Srebrna Gwiazda Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Order Korony Żelaznej I klasy (Austro-Węgry) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie)

Carl Wilhelm Hermann von Blume (ur. 10 maja 1835 w Poczdamie, zm. 20 maja 1919 we Nikolassee)[1] – generał piechoty Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik wojny prusko-austriackiej i wojny francusko-pruskiej, dowódca XV Korpusu Armijnego.

Życiorys

W 1852 roku zgłosił się, jako ochotnik, do służby w 13. Pułku Piechoty, a w 1854 roku otrzymał awans na podporucznika (niem. Secondeleutnant)[2]. W latach 1857-1860 uczęszczał do Szkoły Wojennej w Berlinie. Po jej ukończeniu został adiutantem 27. Brygady Piechoty. W 1862 roku awansował na porucznika (niem. Premiereleutnant)[3]. Dwa lata późnej został przeniesiony do 39. Pułku Piechoty[4], a w 1865 roku został oddelegowany do służby w Ministerstwie Wojny na stanowisko adiutanta ministra wojny Albrechta von Roona i w tym samym roku otrzymał stopień kapitana (niem. Hauptmann). Na tym stanowisku uczestniczył w bitwie pod Sadową podczas wojny prusko-austriackiej[5].

Blume pozostawał adiutantem ministra wojny do 1868 roku, kiedy mianowano go dowódcą kompanii w 16. Pułku Piechoty[6]. Po wybuchu wojny z Francją, w stopniu majora, trafił do Sztabu Generalnego, a następni do Wielkiej Kwatery Głównej[1]. Mimo stanowiska sztabowego wziął udział w walkach między innymi pod Gravelotte i pod Sadową[5]. Po zakończeniu konfliktu Blume powrócił do Ministerstwa Wojny, gdzie został zastępcą szefa Departamentu Spraw Armii[7]. Jednocześnie wykładał historię wojskowości w Akademii Wojennej. Na tym stanowisku otrzymał stopień podpułkownika (niem. Oberstleutnant). Po awansie na pułkownika (niem. Oberst) w 1879 roku został dowódcą 36. Pułku Piechoty[8]. W 1880 roku został mianowany przewodniczącym komisji wojskowej, powołanej przez kongres berliński[1]. W związki z pełnieniem tej funkcji przebywał kilkukrotnie w Stambule.

W 1883 roku został szefem sztabu IV Korpusu Armijnego[9]. Po awansie na generała majora (niem. Generalmajor) w 1885 roku ponownie dołączył do Ministerstwa Wojny. Objął tam stanowisko szefa Departamentu Ekonomicznego[10], a w 1888 roku został dyrektorem Wspólnego Departamentu Wojny i otrzymał stopień generała porucznika (niem. Generalleutant)[11]. Rok później mianowano gen. von Blume dowódcą 8. Dywizji Piechoty[12]. W 1891 roku został wpisany na listę oficerów armii bez przydziału oraz otrzymał stopień generała piechoty (niem. General der Infanterie)[5]. Jednak niecały rok później powrócił do aktywnej służby i do 1896 roku był dowódcą XV Korpusu Armijnego[13]. Po przejściu w stan spoczynku pozostał szefem 13. Pułku Piechoty[14] i zajął się publikowaniem w Tygodniu Wojskowym (niem. Militärwochenblatt). Podczas I wojny światowej prowadził w prasie analizy doniesień z frontów.

Odznaczenia

Odznaczenia gen. von Blume to między innymi[14]:

Przypisy

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.