Wilkowór

Wilkowór
Thylacinus
Temminck, 1824[1]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – wilkowór tasmański (T. cynocephalus)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Nadrząd

torbacze

Rząd

niełazokształtne

Rodzina

wilkoworowate

Rodzaj

wilkowór

Typ nomenklatoryczny

Didelphis cynocephala G.P. Harris, 1808

Synonimy
Gatunki

5 gatunków – zobacz opis w tekście

Wilkowór[8] (Thylacinus) – wymarły rodzaj ssaków z rodziny wilkoworowatych (Thylacinidae).

Zasięg występowania

Rodzaj obejmował gatunki występujące na kontynencie australijskim[9].

Morfologia

Długość ciała (bez ogona) 85,1–118,1 cm, długość ogona 33,1–61 cm; masa ciała 15–35 kg[9].

Systematyka

Rodzaj zdefiniował w 1824 roku holenderski zoolog Coenraad Jacob Temminck w publikacji swojego autorstwa o tytule Monographie de mammalogie[1]. Jako gatunek typowy wyznaczył wilkowora tasmańskiego (T. cynocephalus).

Etymologia

  • Thylacinus (Thylacynus): gr. θυλαξ thulax, θυλακος thulakos „wór”; κυων kuōn, κυνος kunos „pies”[10].
  • Paracyon (Peracyon): gr. παρα para „blisko”; κυων kuōn, κυνος kunos „pies”[11]. Gatunek typowy: Didelphis cynocephala Harris, 1808.
  • Lycaon: gr. λυκαων lukaōn „zwierzę podobne do wilka” (w mitologii greckiej Likaon był królem Arkadii, którego Zeus przemienił w wilka)[12].
  • Peralopex: gr. πηρα pēra „skórzana torba”; αλωπηξ alōpēx, αλωπεκος alōpekos „lis”[13].

Podział systematyczny

Do rodzaju należały następujące gatunki:

wymarły w 1936 roku[14][9][15][8]:

oraz wymarłe w czasach prehistorycznych na obszarze Australii[16]:

  • Thylacinus macknessi Muirhead, 1992[17] (miocen)
  • Thylacinus megiriani Murray, 1997[18] (miocen–pliocen)
  • Thylacinus potens Woodburne, 1967[19] (miocen)
  • Thylacinus yorkellus Yates, 2015[20] (pliocen)

Uwagi

  1. ↑ Niepoprawna późniejsza pisownia Thylacinus Temminck, 1824.
  2. ↑ Nomen nudum.
  3. 1 2 Nowa nazwa dla Thylacinus Temminck, 1824.
  4. ↑ Niepoprawna późniejsza pisownia Paracyon J.E. Gray, 1827

Przypisy

  1. 1 2 C.J. Temminck: Monographie de mammalogie. Paris: G. Dufour et E. d’Ocagne, 1824, s. 23 (przypis), 60. (fr.).
  2. ↑ C.J. Temminck: Monographie de mammalogie. Paris: G. Dufour et E. d’Ocagne, 1827, s. xxiii, 267. (fr.).
  3. ↑ J.E. Gray. An Outline of an Attempt at the Disposition of Mammalia into Tribes and Families, with a List of the Genera apparently appertaining to each Tribe. „Annals of Philosophy”. New Series. 10, s. 337–344, 1825. (ang.).
  4. ↑ J.E. Gray: Synopsis of the species of the class Mammalia. W: E. Griffith: The animal kingdom arranged in conformity with its organization, by the baron Cuvier, member of the institute of France, &c. &c. &c. additional descriptions all the species hitherto named, and of many not before noticed. Cz. 5. London: Geo. B. Whittaker, 1827, s. 192. (ang.).
  5. ↑ J.G. Wagler: Natürliches System der Amphibien, mit vorangehender Classification der Säugethiere und Vögel. Ein Beitrag zur vergleichenden Zoologie. München, Stuttgart und Tübingen: In der J.G. Cotta’schen Buchhandlung, 1830, s. 24. (niem.).
  6. ↑ C.W.L. Gloger: Gemeinnütziges Hand- und Hilfsbuch der Naturgeschichte. Breslau: A. Schulz, 1841, s. xxx, 82. (niem.).
  7. ↑ J.E. Gray: List of the specimens of Mammalia in the collection of the British museum. London: The Trustees, 1843, s. xxii. (ang.).
  8. 1 2 W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 6. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
  9. 1 2 3 K.M. Helgen & E.G. Veatch: Recently Extinct Australian Marsupials and Monotremes. W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 5: Monotremes and Marsupials. Barcelona: Lynx Edicions, 2015, s. 27. ISBN 978-84-96553-99-6. (ang.).
  10. ↑ Palmer 1904 ↓, s. 678.
  11. ↑ Palmer 1904 ↓, s. 512.
  12. ↑ Palmer 1904 ↓, s. 388.
  13. ↑ Palmer 1904 ↓, s. 522.
  14. ↑ C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 58. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.).
  15. ↑ D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Genus Thylacinus. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2022-02-21].
  16. ↑ J.S. Zijlstra, ☠Thylacinus Temminck, 1824, Hesperomys project (Version 23.6.0), DOI: 10.5281/zenodo.7654755 [dostęp 2023-07-23] (ang.).
  17. ↑ J. Muirhead. A specialised thylacinid, Thylacinus macknessi, (Marsupialia: Thylacinidae) from Miocene deposits of Riversleigh, northwestern Queensland. „Australian Mammalogy”. 15, s. 67, 1992. (ang.).
  18. ↑ P.F. Murray. Thylacinus megiriani, a new species of thylacine (Marsupialia: Thylacinidae) from the Ongeva Local Fauna of central Australia. „Records of the South Australian Museum”. 30 (1), s. 44, 1997. (ang.).
  19. ↑ M.O. Woodburne. The Alcoota Fauna, Central Australia. An integrated palaeontological and geological study. „Bureau of Mineral Resources, Geology and Geophysics Bulletin”. 87, s. 20, 1967. (ang.).
  20. ↑ A.M. Yates. Thylacinus (Marsupialia: Thylacinidae) from the Mio-Pliocene boundary and the diversity of Late Neogene thylacinids in Australia. „PeerJ”. 3, s. e931 (2), 2015. DOI: 10.7717/peerj.931. (ang.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.