William Conrad
William Conrad (1952) | |
| Imię i nazwisko |
John William Cann |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
27 września 1920 |
| Data i miejsce śmierci |
11 lutego 1994 |
| Zawód | |
| Współmałżonek |
June Nelson |
| Lata aktywności |
1940–1992 |
William Conrad, właśc. John William Cann (ur. 27 września 1920 w Louisville, zm. 11 lutego 1994 w Los Angeles) – amerykański aktor, reżyser i producent filmowy. Odtwórca roli prokuratora Jasona Lochinvara McCabe’a w serialu kryminalnym CBS Gliniarz i prokurator (1987–1992).
Życiorys

Urodził się w Louisville w Kentucky jako syn Idy Mae Upchurch i Johna Williama Canna Seniora[1], właściciela teatru. Rodzina przeniosła się do Południowej Kalifornii, gdzie uczęszczał do liceum Excelsior Union High School w Norwalk. Studiował na wydziale teatru i literatury w Fullerton College[2] w Fullerton w hrabstwie Orange w Kalifornii, a następnie rozpoczął karierę jako spiker, scenarzysta i reżyser w stacji radiowej KMPC w Los Angeles[2].
Obdarzony charakterystycznym niskim głosem, już pod koniec lat 30. rozpoczął pracę w radiu. W czasie II wojny światowej służył jako pilot myśliwski. W dniu, w którym otrzymał stopień oficerski w 1943 w Luke Field, poślubił June Nelson z Los Angeles. Odszedł ze służby United States Army Air Forces w stopniu kapitana i jako producent–dyrektor służby American Forces Network[3].
Po wojnie powrócił do pracy radiowej i zyskał uznanie dzięki rolom w licznych słuchowiskach, szczególnie jako marshal Matt Dillon w seryjnym westernie rozgłośni CBS Gunsmoke (1952–1962). Ubiegał się o tę rolę również w wersji telewizyjnej Strzały w Dodge City, ale przyznano ją Jamesowi Arnessowi ze względu na otyłość Conrada. Był reżyserem dwóch odcinków – „Panaceum Sykesa” (1963) i „Kapitan Sligo” (1971).
Poza radiem grał w filmach fabularnych, zazwyczaj w rolach drugoplanowych budzących grozę, w tym jako jeden z rewolwerowców wysłanych w celu wyeliminowania Burta Lancastera w dramacie kryminalnym noir Roberta Siodmaka Zabójcy (The Killers, 1946), dramacie sportowym Roberta Rossena Ostatnia runda (Body and Soul, 1947), dreszczowcu Anatole’a Litvaka Przepraszam, pomyłka (Sorry, Wrong Number, 1948) i horrorze Naga dżungla (The Naked Jungle, 1954)[4].
Od lat 60. był związany z telewizją. Początkowo był głównie narratorem i podkładał głos w filmach animowanych, m.in. postaci Denethora w animowanej wersji Powrotu króla Tolkiena (1980)[5].
Od 14 września 1971 do 3 marca 1976 grał rolę detektywa Franka Cannona w serialu kryminalnym CBS Cannon, za którą był nominowany dwukrotnie do Złotego Globu (1972, 1973)[2] i dwukrotnie do nagrody Emmy (1973, 1974)[2], a w 1975 otrzymał nagrodę Bambi[2]. W 1981 wystąpił w roli tytułowego detektywa w serialu kryminalnym NBC Nero Wolfe. Od 13 grudnia 1990 do 6 maja 1992 wcielił się w rolę Jasona McCabe’a, zrzędliwego, niechlujnego byłego policjanta, który został prokuratorem okręgowym Honolulu, ze słabością do hawajskich koszul i czapek baseballowych, w serialu kryminalnym CBS Gliniarz i prokurator (Jake and the Fatman)[6]. Z biegiem lat nadmierna tusza coraz bardziej utrudniała aktorowi życie.
Był trzykrotnie żonaty. 12 kwietnia 1943 zawarł związek małżeński z June Nelson, z którą się rozwiódł w 1957. W 1957 poślubił byłą modelkę Susan Randall, z którą miał syna Christophera[7]. 13 kwietnia 1979 Susan Randall zmarła na raka piersi w wieku 50 lat. 1 maja 1980 ożenił się z Tipton „Tippy” Stringer, pionierkę radiofonii i wdową po prezenterze NBC Checie Huntleyu. Pomagała mu w zarządzaniu karierą podczas ich 14–letniego małżeństwa[8].
Zmarł 11 lutego 1994 w Los Angeles na atak serca w wieku 73 lat[9].
W 1997 wpisano go do Hall of Fame Radia Amerykańskiego w Chicago[10].
Filmografia
Filmy
- 1946: Zabójcy (The Killers) jako Max
- 1947: Ostatnia runda (Body and Soul) jako Quinn
- 1948: Przepraszam, pomyłka (Sorry, Wrong Number) jako Morano
- 1948: Joanna d’Arc jako Guillaume Erard
- 1949: Any Number Can Play jako Frank Sistina
- 1952: Samotna gwiazda (Lone star) jako Tom Crockett
- 1956: Zdobywca (The Conqueror) jako Kasar
- 1962: Gorath jako narrator
- 1965: Bitwa o Ardeny (Battle of the Bulge) jako narrator
- 1965: Odliczanie (Countdown) jako prezenter telewizyjny
- 1970: Chisum jako narrator
- 1980: Powrót króla (The Return of the King: A Story of the Hobbits, TV) jako Lord Denethor (głos)
- 1991: Hudson Hawk jako narrator
Seriale
- 1959–1961: Rocky, Łoś Superktoś i przyjaciele (Rocky and His Friends) jako narrator
- 1963: Alfred Hitchcock przedstawia (Alfred Hitchcock Presents) jako sierżant Cresse
- 1963–1967: Ścigany (The Fugitive) jako narrator
- 1973: Strzały w Dodge City (Gunsmoke) jako narrator
- 1973–1975: Barnaby Jones jako Frank Cannon
- 1977–1978: Jak zdobywano Dziki Zachód (How the West Was Won) jako narrator
- 1982: Police Squad! jako zadźgany mężczyzna
- 1984: Napisała: Morderstwo (Murder, She Wrote) jako major Anatole Karzof
- 1986: Matlock jako D. A. James L. McShane
- 1987–1992: Gliniarz i prokurator (Jake and the Fatman) jako Jason Lochinvar „Prokurator” McCabe
Przypisy
- ↑ Donald Greyfield: William Conrad (1920–1994). Find a Grave Memorial. [dostęp 2025-08-07]. (ang.).
- 1 2 3 4 5 William Conrad Biography, „TV Guide” [dostęp 2025-08-07] [zarchiwizowane z adresu] (ang.).
- ↑ Anthony Hayward, Obituary: William Conrad, „The Independent”, 14 lutego 1994 [dostęp 2025-08-07] (ang.).
- ↑ William Conrad. Rotten Tomatoes. [dostęp 2025-08-07]. (ang.).
- ↑ William Conrad Biography (1920–1994). Film Reference. [dostęp 2025-08-07]. (ang.).
- ↑ The “What a Character!” Blogathon Presents William Conrad. Shadows & Satin, 22 listopada 2015. [dostęp 2025-08-07]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.).
- ↑ William Conrad’s Son Christopher Gushes Over ‘Loving’ and ‘Sweet’ Dad: ‘He Was Just Fascinating’, „Closer Weekly”, 30 maja 2020 [dostęp 2025-08-07] [zarchiwizowane z adresu] (ang.).
- ↑ Emma Brown, Tippy Stringer Huntley Conrad, charming D.C. weather beauty, dies at 80, „The Washington Post”, 23 października 2010 [dostęp 2025-08-07] (ang.).
- ↑ G.S. Bourdain, William Conrad, 73, TV Actor In 'Fatman' and 'Cannon' Series, „The New York Times”, 13 lutego 1994 [dostęp 2025-08-07] (ang.).
- ↑ William Conrad (1920–1994). Radio Hall of Fame. [dostęp 2025-08-07]. (ang.).
Bibliografia
- Oskar Sobański. Telegwiazdy: William Conrad i... Joe Penny. „Film”. nr 6 (2221/XLVII), s. 20, 9 lutego 1992. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X.
- William Conrad. T. 15: Kolekcja Alfred Hitchcock Przedstawia. Poznań: Oxford Educational Sp. z o.o., listopad 2009, s. 12. ISBN 978-83-252-0755-7.
Linki zewnętrzne
- William Conrad (1920–1994) w bazie IMDb (ang.)
- William Conrad w bazie Notable Names Database (ang.)
- William Conrad w bazie Filmweb
- William Conrad (1920–1994) w bazie Discogs.com (ang.)