Willisornis

Willisornis[a][1]
Agne & Pacheco, 2007[2]
Ilustracja
Pręgopiórek północny (W. poecilinotus)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

wróblowe

Podrząd

tyrankowce

Rodzina

chronkowate

Podrodzina

chronki

Plemię

Pithyini

Rodzaj

Willisornis

Typ nomenklatoryczny

Hypocnemis poecilinota Cabanis, 1847

Synonimy
  • Dichropogon[b] C. Chubb, 1918[3]
Gatunki

2 gatunki – zobacz opis w tekście

Willisornis – rodzaj ptaków z podrodziny chronek (Thamnophilinae) w obrębie rodziny chronkowatych (Thamnophilidae).

Rozmieszczenie geograficzne

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Amazonii[4].

Morfologia

Długość ciała 12–13 cm, masa ciała 15–19 g[5].

Systematyka

Rodzaj zdefiniowała w 1918 roku brytyjski ornitolog Charles Chubb w artykule zatytułowanym Opisy nowych rodzajów oraz nowego podgatunku ptaków Ameryki Południowej, opublikowanym w czasopiśmie „The Annals and magazine of natural history”[3]. Jednak nazwa – Dichropogon − którą Chubb użył do nazwania nowego rodzaju okazała się być zajęta dla opisanego wcześniej rodzaju muchówek, dlatego w 2007 roku para brazylijskich ornitologów − Carlos Eduardo Quevedo Agne i José Fernando Pacheco − w artykule zatytułowanym Homonimia w obrębie Thamnophilidae: nowa nazwa dla Dichropogon Chubb, opublikowanym w czasopiśmie „Revista Brasileira de Ornitologia” nadali rodzajowi ptaków nową nazwę – Willisornis[2]. Gatunkiem typowym jest (oznaczenie monotypowe) pręgopiórek północny (W. poecilinotus).

Etymologia

  • Dichropogon: gr. διχρως dikhrōs ‘dwukolorowy’, od δι- di- ‘podwójny’, od δις dis ‘dwukrotnie’, od δυο duo ‘dwa’; χρως khrōs, χρωτος khrōtos ‘cera’; πωγων pōgōn, πωγωνος pōgōnos ‘broda’[6].
  • Willisornis: Edwin O’Neill Willis (1935−2015), amerykański ornitolog mieszkający w Brazylii; gr. ορνις ornis, ορνιθος ornithos ‘ptak’[7].

Podział systematyczny

Takson wyodrębniony z rodzaju Hylophylax[2][8]. Do rodzaju należą następujące gatunki[9]:

  • Willisornis poecilinotus (Cabanis, 1847) – pręgopiórek północny
  • Willisornis vidua (Hellmayr, 1905) – pręgopiórek brazylijski

Uwagi

  1. ↑ Nowa nazwa dla Dichropogon C. Chubb, 1918.
  2. ↑ Młodszy homonim Dichropogon Bezii, 1910 (Diptera).

Przypisy

  1. ↑ Willisornis, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 1 2 3 C.E.Q. Agne & J.F. Pacheco. A homonymy in Thamnophilidae: a new name for Dichropogon Chubb. „Revista Brasileira de Ornitologia”. 15 (3), s. 484–485, 2007. (ang.).
  3. 1 2 Ch. Chubb. Descriptions of new genera and a new subspecies of South American birds. „The Annals and magazine of natural history”. Ninth series. 2 (7), s. 124, 1918. (ang.).
  4. ↑ F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Antbirds. IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-12-10]. (ang.).
  5. ↑ D.W. Winkler, S.M. Billerman & I.J. Lovette, Typical Antbirds (Thamnophilidae), version 1.0, [w:] S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (redaktorzy), Birds of the World, Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY 2020, Willisornis, DOI: 10.2173/bow.thamno3.01 [dostęp 2026-08-18] (ang.). Publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana rejestracja, też płatna, lub wykupienie subskrypcji
  6. ↑ The Key to Scientific Names ↓, Dichropogon [dostęp 2026-08-18].
  7. ↑ The Key to Scientific Names ↓, Willisornis [dostęp 2026-08-18].
  8. ↑ Robb T. Brumfield, Jose G. Tello, Z. A. Cheviron, Matthew D. Carling, Nanette Crochet, Kenneth V. Rosenberg. Phylogenetic conservatism and antiquity of a tropical specialization: Army-ant-following in the typical antbirds (Thamnophilidae). „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 45, s. 1–13, 2007. DOI: 10.1016/j.ympev.2007.07.019. (ang.).
  9. ↑ Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Pithyini Ridgway, 1911 (wersja: 2026-04-25). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2026-08-18].

Bibliografia

  • The Key to Scientific Names, J.A. Jobling (red.), [w:] Birds of the World, S.M. Billerman et al. (red.), Cornell Lab of Ornithology, Ithaca (ang.).