Wiluit
 okaz z Rosji | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Ca19MgAl4(Al,Mg)8(B,◻)4 ◻[Si2O7]4[(SiO4)10]O(O,OH)9[1] |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
6[1] |
| Przełam |
nierówny/nieregularny[1] |
| Łupliwość |
słaba, niewyraźna[1] |
| Pokrój kryształu |
pryzmatyczny[1] |
| Przezroczystość |
przezroczysty, przeświecający, nieprzezroczysty[1] |
| Układ krystalograficzny |
tetragonalny[1] |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy[1] |
| Gęstość |
3,36 g/cm³[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
ciemnozielona[1] |
| Rysa |
bezbarwna[1] |
| Połysk |
szklisty[1] |
| Współczynnik załamania |
1,721–1,725 (jednoosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,004[1] pleochroizm: bardzo słaby[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
9.BG.35[1] |
Wiluit – bardzo rzadki minerał z rodziny krzemianów[1].
Właściwości
Krystalizuje w układzie tetragonalnym[1]. Wykształca kryształy o pokroju pryzmatycznym[2]. Jest minerałem kruchym, przezroczystym do nieprzezroczystego[3][1]. Posiada szklisty połysk oraz bezbarwną rysę[1]. Jest izostrukturalny z wezuwianem[1].
Występowanie
Występuje w zmetamorfizowanych skarnach[2][1]. Spotykany także we fragmentach ksenolitów bogatych w węglany występujących w wyrzutach wulkanicznych[2]. Towarzyszą mu najczęściej grossular, serpentyny, piryt, wollastonit, chloryt i achtaragdyt[2][3][1].
Miejsce występowania
Występuje w Kanadzie (Quebec), Chinach, Czechach, we Włoszech, Meksyku, Rosji i Stanach Zjednoczonych (Kalifornia)[1].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 Wiluite, [w:] Mindat.org [online], Hudson Institute of Mineralogy [dostęp 2025-12-08] (ang.).
- 1 2 3 4 https://www.handbookofmineralogy.org/pdfs/Wiluite.pdf.
- 1 2 BORNET Rémi, Wiluite – Encyclopedia [online], Le Comptoir Geologique – Minerals, Fossils and Gemstones for sale [dostęp 2025-12-08] (ang.).