Wiskule
 | |
| Państwo | |
|---|---|
| Obwód | |
| Rejon | |
| Sielsowiet | |
| Wysokość |
190 m n.p.m. |
| Populacja (2009) |
|
| • liczba ludności |
10[1] |
| Nr kierunkowy |
+375 1632 |
| Kod pocztowy |
224145 |
Położenie na mapie obwodu brzeskiego  | |
Położenie na mapie Białorusi  | |
 52°37′03″N 23°57′15″E/52,617500 23,954167 | |
Wiskule[2] (biał. Віскулі) – chutor na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Szereszów, w białoruskiej części Puszczy Białowieskiej i kilka kilometrów od granicy z Polską, ok. 10 km na południowy wschód od Białowieży.
Historia
Wieś królewska położona była w końcu XVIII wieku w starostwie niegrodowym szereszowskim w powiecie brzeskolitewskim województwa brzeskolitewskiego[3].
W dwudziestoleciu międzywojennym uroczysko Wiskula leżące w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie bielskim[a], w gminie Białowieża[4]. Znajdowała się tutaj gajówka[5].
W latach 50. w miejscowości wybudowano pałacyk rządowy dla prominentnych działaczy ZSRR i ich gości. W pałacyku 7 i 8 grudnia 1991 spotkali się przywódcy radzieckich republik rosyjskiej (Borys Jelcyn), ukraińskiej (Łeonid Krawczuk) i białoruskiej (Stanisłau Szuszkiewicz) w celu zawarcia układu białowieskiego[6].
Siedemnaście lat później, 12 września 2008, doszło tu do pierwszego – po kilku latach chłodniejszych relacji – spotkania ministrów spraw zagranicznych Polski i Białorusi Radosława Sikorskiego i Siarhieja Martynaua[7].
Uwagi
- ↑ Przynależność powiatowa zmieniała się. Miejscowość leżała w powiatach prużańskim (do 1920), białowieskim (1920-1922) i bielskim (1922-1945).
Przypisy
- ↑ Liczby ludności miejscowości obwodu brzeskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku. (ros.).
- ↑ Egzonim ustalony przez Komisję Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Zmiany wprowadzone na 66. posiedzeniu Komisji (7 grudnia 2011 roku)).
- ↑ Вялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 107.
- ↑ Witold Jemielity. Podziały administracyjne powiatów bielskiego, siemiatyckigo i hajnowskiego w latach 1919-1990. „Studia Łomżyńskie”. 9, s. 123, 1998.
- ↑ Mapa WIG Białowieża. [dostęp 2026-03-18]. (pol.).
- ↑ Andrzej Brzeziecki, Małgorzata Nocuń, Łukaszenka. Niedoszły car Rosji, SIW Znak, Kraków 2014, s. 44.
- ↑ „Co Sikorski oferuje Łukaszence”, dziennik.pl. dziennik.pl:80. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-01-25)]..
