Witold Duński

Witold Duński

Data i miejsce urodzenia	19 listopada 1932 Warszawa
Data śmierci	27 lipca 2025
Zawód, zajęcie	dziennikarz
Alma Mater	Uniwersytet Warszawski
Pracodawca	„Sportowiec"
Partia	PZPR
Krewni i powinowaci	Elżbieta Krzesińska (siostra)
Odznaczenia

Witold Duński (ur. 19 listopada 1932 w Warszawie, zm. 27 lipca 2025^[1]) – polski dziennikarz sportowy i reportażysta.

Absolwent Wydziału Społeczno-Filozoficznego i Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego.

Był trzykrotnie nagrodzony Złotym Piórem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Od 1965 roku należał do PZPR^[2]. Sprawował funkcję redaktora naczelnego magazynu ilustrowanego „Sportowiec” (w latach 1970–1984). W roku 1984 w swoim felietonie Wielki Piątek sprzeciwił się bojkotowi Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles z 1984. Artykuł wraz z całym nakładem tego wydania „Sportowca” został zatrzymany przez władze KC PZPR i zniszczony, a autor wyrzucony ze stanowiska. Kilkanaście egzemplarzy tego wydania uratowali drukarze Solidarności z ulicy Okopowej.

Pisał reportaże sportowe, społeczne, polityczne, historyczne. Za reportaż Namiot pełen nieszczęścia, z Igrzysk Paraolimpijskich w Arnhem 1980, na które poleciał razem z profesorem Marianem Weissem, otrzymał specjalną nagrodę w Polsce. Pracując w swej ostatniej redakcji – „Expressie Wieczornym – Kulisach” – wędrował w latach 1987–1990 po Ukrainie, Białorusi i pisał reportaże, między innymi:

• Polskie Termopile, czyli o bohaterskich żołnierzach 1920 roku, którzy padli co do jednego pod Dytiatynem za Haliczem na południe Lwowa. Ich prochy są w pomniku Nieznanego Żołnierza na Placu Marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie
• O defiladzie w dniu 22 września 1939 roku żołnierzy Wehrmachtu i Armii Czerwonej w Brześciu nad Bugiem

Razem z dziennikarzem PAP Waldemarem Siwińskim odnalazł w Charkowie grób zamordowanych przez NKWD w 1940 roku polskich oficerów z obozu w Starobielsku. W „Przeglądzie Tygodniowym” i w „Kulisach” pisał reportaże o Polakach w Ameryce. Po napisaniu Ilustrowanej encyklopedii polskich medalistów olimpijskich i paraolimpijskich. Od Paryża 1924 do Sydney 2000 i Aten 2004, napisał Konno po sławę. Leksykon jeździectwa polskiego.

Był bratem Elżbiety Krzesińskiej z domu Duńskiej, mistrzyni olimpijskiej w skoku w dal^[3]. Zajmował się także jeździectwem i podróżnictwem. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski^[1].

Pisał między innymi w:

• „Po prostu”
• „Głosie Wybrzeża”
• „Nowej Wsi”
• „Przeglądzie Sportowym”
• „Świecie”
• „Sportowcu”
• „Interpressie”
• „Wiadomościach Sportowych”
• „Expressie Wieczornym-Kulisach”
• „Przeglądzie Tygodniowym”