Witold Skórzewski

Witold Stefan Bolesław Skórzewski herbu Drogosław (ur. 26 grudnia 1864 w Würzburgu, zm. 30 grudnia 1912 w Czerniejewie[1]) – polski arystokrata, I ordynat na Łabiszynie, hrabia.

Życiorys

Pochodził z linii osiadłej w dobrach Czerniejewo-Radomice. Syn hrabiego Zygmunta i hrabianki Konstancji Potulickiej córki właściciela Obór Kaspra Potulickiego i Teresy Konstancji z Mielżyńskich[2].

W 1903 roku jego dalszy wuj, Leon Skórzewski założył w swych dobrach łabiszyńskich ordynację rodową, a prawa do niej przekazał właśnie Witoldowi, pomijając tym samym swojego brata Kazimierza. Witold objął w zarząd nowo powstałą ordynację już w 1903 roku. Podczas gdy jego brat Włodzimierz gospodarował w Czerniejewie, on sam przeniósł się do Łabiszyna.

26 lipca 1892 roku w warszawskiej bazylice św. Krzyża ożenił się z księżniczką Marią Radziwiłł. Z tego małżeństwa urodziło się troje dzieci: Maria Adolfowa Bnińska (1893-1972), Zygmunt Włodzimierz Skórzewski (1894-1974) i Karol Skórzewski-Ogiński (1897-1977).

Zginął na polowaniu, przebywając na zaproszenie swojego brata Włodzimierza w Czerniejewie. Ordynatem łabiszyńskim został po nim jego syn Zygmunt, który po śmierci stryja Włodzimierza objął w posiadanie ordynację czerniejewską. W ten sposób obie rodowe posiadłości znalazły się w jednym ręku. Pochowany w Łabiszynie[3].

Konstancin

W 1897 roku został egzekutorem testamentu właścicielki Obór Marii Grzymała-Potulickiej (siostry matki). Poleciła ona sprzedaż fragmentu lasu i podział uzyskanych środków pomiędzy spadkobierców[2]. Skórzewski wraz ze swoim stryjem hrabią Mielżyńskim[4], na tym terenie postanowił utworzyć oparte na zachodnich wzorcach letnisko Konstancin[5][6], które nazwał na cześć swojej matki[1].

Rozparcelowano las tworząc na jego terenie działki pod domy letniskowe oraz przestrzeń wspólną w skład której weszły dwa parki - Zakładowy i Grapa, budynki użyteczności publicznej (restauracja, stacja kolejki wilanowskiej i wieża wodociągowa). Dla realizacji planów letniska w 1900 roku Skórzewski powołał Towarzystwo Akcyjne Ulepszonych Miejscowości Letniczych[2].

Letnisko przyciągało ówczesne elity finansowe, arystokratyczne i kulturalne z pobliskiej stolicy[4].

Dla uczczenia założyciela, jego imieniem nazwano Park Zdrojowy[7].

Przypisy

  1. 1 2 Koncertowa rocznica w Kurier Południowy
  2. 1 2 3 Hrabia i wynalazca, który zginął w lasach pod Czerniejewem [online], 2024 [dostęp 2025-06-28].
  3. ↑ Nekrolog Czas 1913 nr 1 z 1 stycznia s. 2
  4. 1 2 Konstancin-Jeziorna w WarsawTour
  5. ↑ Historia Uzdrowiska na stronie oficjalnej Miasta i gminy Konstancin-Jeziorna
  6. ↑ Józef Hertel: Dział "Historia" w portalu Konstancin.com. [dostęp 2019-05-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-21)].
  7. ↑ Uchwała nr 351/V/30/2009 Rady Miejskiej Konstancin-Jeziorna z dnia 15 czerwca 2009r. w sprawie nadania nazwy Parkowi Zdrojowemu w Konstancinie-Jeziornie w portalu E-prawnik

Bibliografia

  • Ryszard Nowicki: SEMPER RECTE Z dziejów rodu Skórzewskich. Lubostroń: Pałac Lubostroń, 2007. ISBN 83-87070-65-3.
  • Bartek Biedrzycki, Łukasz Godlewski: Spełniony sen. Rzecz o hrabim Witoldzie Skórzewskim i powstaniu Konstancina. Konstancin-Jeziorna: Konstanciński Dom Kultury, 2012.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.