Witold Sulimirski
 podporucznik kawalerii | |
| Data i miejsce urodzenia |
3 listopada 1899 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
23 września 1920 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca plutonu |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
  | |
Witold Sulimirski h. Lubicz (ur. 3 listopada 1899 w Krośnie, zm. 23 września 1920 pod Zasławiem) – podporucznik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Syn Wita (1874–1943) i Oktawii z Peszyńskich h. Cholewa (1877–1959)[1][2][3]. Był bratem Tadeusza (1898–1983), Marii Jadwigi (1901–1972) zamężnej z Kazimierzem Plisowskim i Oktawi (1904–1972) zamężnej z Tadeuszem Wiatrem[1].
W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich[4]. 5 czerwca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich, pełniący służbę w 1 pułku szwoleżerów, został mianowany z dniem 1 maja 1919 podporucznikiem kawalerii[5][4][6]. Później został przeniesiony do 6 pułku ułanów i przydzielony do 2 szwadronu na stanowisko dowódcy plutonu[6][7]. Wyróżnił się 23 września 1920 w bitwie pod Zasławiem. Następnego dnia dowódca pułku, podpułkownik Stefan Grabowski sporządził wniosek na odznaczenie podporucznika Sulimirskiego orderem „Virtuti Militari”, w którym napisał: w szarży pod Zasławiem 2 szwadronu wraz z plutonowym Zygmuntem Szpiegelem i ułanem Franciszkiem Gnypem z nieustraszoną odwagą nacierając na nieprzyjaciela i rzedząc jego szergi poległ śmiercią bohaterską od kul karabinów maszynowych przyczyniając się do zwycięstwa nad nieprzyjacielem[6][8][9][10].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 904 – 26 stycznia 1922[11][12][13]
- Medal Niepodległości – 19 grudnia 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[14][2][15]
Przypisy
- 1 2 Maria Minakowska: Witold Sulimirski h. Lubicz. [w:] Wielka genealogia Minakowskiej (Wielcy.pl) [on-line]. Dr Minakowska Publikacje Elektroniczne. [dostęp 2025-08-31].
- 1 2 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-02-09].
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-02-09].
- 1 2 Janusz Cisek, Ewa Kozłowska, Łukasz Wieczorek: Słownik Legionistów Polskich 1914-1918 : Sulimirski Witold. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2025-02-09].
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 65 z 12 czerwca 1919, poz. 2053.
- 1 2 3 Sulimirski Witold. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.108-11698 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-02-09].
- ↑ Tuliński 2020 ↓, s. 961, jako dowódca I plutonu w 3 szwadronie.
- ↑ Dereń 1938 ↓, s. 390.
- ↑ Lista strat 1934 ↓, s. 845.
- ↑ Kiszko-Zgierski 1930 ↓, s. 24.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922, s. 4, jako Sulimierski.
- ↑ Dereń 1938 ↓, s. 421.
- ↑ Kiszko-Zgierski 1930 ↓, s. 30.
- ↑ M.P. z 1933 r. Nr 292, poz. 318 (ISAP).
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-02-09].
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
- Lista strat Wojska Polskiego. Polegli i zmarli w wojnach 1918-1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1934.
- Andrzej Dereń: Lista kawalerzystów i artylerzystów konnych odznaczonych Orderem Wojennym „Virtuti Militari”. W: Księga Jazdy Polskiej. Bolesław Wieniawa-Długoszowski (red.) Bronisław Rakowski (red.) Władysław Dziewanowski (red.) Karol Koźmiński (red.) Stanisław Strumph-Wojtkiewicz (red.) Stanisław Ostoja-Chrostowski (red.) Stanisław Haykowski (ilust.). Warszawa: Zakłady Graficzne Instytutu Wydawniczego „Biblioteka Polska”, 1938.
- Henryk Kiszko-Zgierski: Zarys historji wojennej 6-go Pułku Ułanów Kaniowskich. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1930, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Arkadiusz Tuliński: 6 Armia Wojska Polskiego w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r.. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, 2020. ISBN 978-83-8229-062-2.