Witold Trubicki

Witold Trubicki
Ilustracja
Witold Trubicki (<1933)
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia

17 grudnia 1890
Wilno

Data śmierci

16 kwietnia 1943

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Jednostki

2 Pułk Piechoty Legionów

Stanowiska

dowódca batalionu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920–1941, trzykrotnie) Krzyż Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Witold Trubicki (ur. 17 grudnia 1890 w Wilnie, zm. 16 kwietnia 1943) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodzony 17 grudnia 1890 w Wilnie jako syn Józefa i Heleny z d. Zebrowskiej[1][2]. Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[3][4]. Służył w 85 Pułku Strzelców Wileńskich[5][6]. 36 lipca 1920 został ranny w głowę[7]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1150. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. Później został przeniesiony do 34 Pułku Piechoty w Białej Podlaskiej[9][10]. Z dniem 5 października 1924 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[11][12]. 2 kwietnia 1929 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 i 12. lokatą w korpusie oficerów piechoty[13]. W lipcu tego roku został przeniesiony z KOP do 20 Pułku Piechoty w Krakowie na stanowisko kwatermistrza[14]. W październiku 1931 został przeniesiony do 2 Pułku Piechoty Legionów w Sandomierzu na stanowisko dowódcy batalionu[15][16][6]. W listopadzie 1932 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X[17], a z dniem 30 kwietnia 1933 przeniesiony w stan spoczynku[18].

Major Stanisław Bobiatyński z dowódcami batalionów Wileńskiego Pułku Strzelców: kpt. Władysławem Wojtkiewiczem i kpt. Ryszardem Downar-Zapolskim. Stoją adiutanci: por. Witold Trubicki, ppor. Piotr Parfianowicz i ppor. Władysław Mackiewicz.

Pochowany na Cmentarzu na Rossie w Wilnie (Stara Rossa, sektor 07-c-008)[19].

Był kawalerem[1].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 Kolekcja VM ↓, s. 1.
  2. ↑ Wojskowe Biuro Historyczne [online], wbh.wp.mil.pl [dostęp 2021-06-05].
  3. 1 2 3 4 5 Kolekcja VM ↓, s. 3.
  4. ↑ Wykaz oficerów 1920 ↓, s. 120.
  5. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 220.
  6. 1 2 3 Kolekcja VM ↓, s. 4.
  7. ↑ Kolekcja VM ↓, s. 2.
  8. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 57.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 224, 414.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 208, 395.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 75 z 21 lipca 1925 roku, s. 395.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 129, 190.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 3 kwietnia 1929 roku, s. 105.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 214.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 329.
  16. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 34, 532.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 15 listopada 1932 roku, s. 397.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 20 maja 1933 roku, s. 122.
  19. ↑ Cmentarz na Rossie w Wilnie - baza danych [online], cmentarznarossie.uksw.edu.pl [dostęp 2021-06-05].
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 18 lutego 1922 roku, s. 108.
  21. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 34.
  22. ↑ M.P. z 1937 r. Nr 64, poz. 94 (ISAP)
  23. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 3 marca 1926 roku, s. 70.
  24. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 96 z 25 września 1925, s. 521.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.