Wizowy System Informacyjny

Wizowy System Informacyjny (ang. Visa Information System, VIS) – system informacyjny służący wymianie danych wizowych między państwami członkowskimi układu z Schengen[1].

Celem Wizowego Systemu Informacyjnego, administrowanego przez unijną agencję ds. wielkoskalowych systemów informatycznych (eu-LISA), jest ułatwienie identyfikacji posiadaczy wiz krótkoterminowych i weryfikacji ich uprawnień do nich, a przez to zapobieganie kradzieży tożsamości, zjawisku handlu wizami (visa shopping), czy fałszowaniu dokumentów[2].

Wizowy System Informacyjny oparty jest na architekturze scentralizowanej oraz składa się z centralnego systemu informacyjnego, zwanego „Centralnym Wizowym Systemem Informacyjnym” (CS-VIS), z interfejsu w każdym państwie członkowskim, zwanego „interfejsem krajowym” (NI-VIS), który zapewnia połączenie z odpowiednimi centralnymi władzami krajowymi odpowiedniego państwa członkowskiego oraz z infrastruktury komunikacyjnej między Centralnym Wizowym Systemem Informacyjnym i interfejsami krajowymi[1].

VIS to baza danych alfanumerycznych i biometrycznych, w której zapisuje się w pierwszym zakresie dane dotyczące osoby aplikującej o wizę krótkoterminową, tj. imię i nazwisko, obywatelstwo, numer wniosku, zdjęcie, odciski palców, wcześniejsze wnioski oraz dane wizy, o którą wystąpiła, którą wydano lub odmówiono wydania, którą anulowano, cofnięto lub przedłużono[2]. Okres, w jakim przechowywane są te dane, wynosi do 5 lat liczonych od momentu wygaśnięcia wystawionej wizy[2]. Po upływie wskazanego okresu lub po uzyskaniu przez posiadacza wizy obywatelstwa państwa członkowskiego, dane są automatycznie usuwane z VIS[2]. W swoim drugim zakresie system dokonuje dopasowania biometrycznego odcisków palców i obrazu twarzy do celów identyfikacji i weryfikacji tożsamości posiadacza dokumentu[2]. W ramach procedury aplikacji o wizę wykonywana jest aktualna fotografia twarzy osoby i skanowanych jest dziesięć jej odcisków palców (z wyjątkiem dzieci do 12 roku życia i osób z uszkodzonymi opuszkami palców), które to dane mogą być używane w 5-letnim okresie bez konieczności pobierania nowych[3].

Centralną bazę danych VIS łączy z państwami członkowskimi system sTesta (Secure Trans European Services for Telematics between Administrations)[3]. Mechanizm służy do wymiany informacji między urzędami konsularnymi, wiadomości o wnioskach uzupełniających dokumentację wizową, sygnalizujących nieścisłości, czy o uzyskaniu obywatelstwa przez posiadacza wizy[3].

Z systemu korzystają urzędy konsularne państw członkowskich na całym świecie, co umożliwia im sprawdzanie aplikacji wizowych i wymianę informacji, a także służby ochrony granic, sądy, prokuratury oraz policja i Europol[3].

Przypisy

  1. 1 2 Decyzja Rady z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie ustanowienia Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) (2004/512/WE) (CELEX: 32004D0512).
  2. 1 2 3 4 5 Wyligała 2019 ↓, s. 113.
  3. 1 2 3 4 Wyligała 2019 ↓, s. 114.

Bibliografia

  • Helena Wyligała, Cyfryzacja zarządzania migracjami w Unii Europejskiej, „Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego”, 13 (2), Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Dolnośląskiej Szkoły Wyższej, 2019, s. 100–129, DOI: 10.34862/rbm.2019.2.7 [dostęp 2025-09-01].
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.