Wodnicha flamingowa
 | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Klasa | |
| Rząd | |
| Rodzina | |
| Rodzaj | |
| Gatunek |
wodnicha flamingowa |
| Nazwa systematyczna | |
| Hygrophorus persicolor Ricek Z. Pilzk. 40(1-2): 6 (1974) | |
Wodnicha flamingowa (Hygrophorus persicolor Ricek) – gatunek grzybów z rodziny wodnichowatych (Hygrophoraceae)[1].
Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Hygrophorus, Hygrophoraceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].
Po raz pierwszy opisał go w 1974 r. Erich Wilhelm Ricek w Austrii[1]. Synonim: Hygrophorus erubescens var. persicolor (Ricek) Bon[2]. Polską nazwę podała Barbara Gumińska w 1997 r.[3]
Morfologia
O średnicy 4–10 cm, pu młodych okazów mięsisty i półkulisty, potem mniej mięsisty i łukowaty, na koniec spłaszczony do wklęsłego. Brzeg długo pozostaje podwinięty. Wierzchołek łuskowaty, powierzchnia różowa, na środku ciemniejsza, pomarańczoworóżowa, przy brzegu u starszych okazów jaśniejsza, różowawa lub kremowa. Brak winnoczerwonych plam[4].
Szeroko przyrośnięte lub nieco zbiegające, średnio gęste, z blaszeczkami, początkowo białe, potem białawokremowe. Brak winnoczerwonych plam[4].
O wysokości 3–11 cm, średnicy 1–1,5 cm, u młodych okazów wydatny, u starszych smukły, walcowaty lub nieco wrzecionowaty. Powierzchnia biała do różowej, na wierzchołku czasami z brązowawym nalotem, na środku i na wierzchołku pokryta kosmkami o barwie od różowej do siwobrązowej[4].
Mięsisty, białawy, bez zapachu, o przyjemnym smaku[4].
- Gatunki podobne
Wodnicha zaróżowiona (Hygrophorus erubescens) odróżnia się kapeluszem z winnoczerwonymi plamami. Podobna jest także wodnicha gołąbkowa (Hygrophorus russula), ale rośnie w lasach liściastych[4].
Występowanie i siedlisko
Podano stanowiska tego gatunku w Ameryce Północnej, Europie i Australii[5]. W piśmiennictwie naukowym w Polsce do 2003 r. jedyne stanowisko podał Stanisław Domański w 1997 r. w Tatrzańskim Parku Narodowym[3], w późniejszych latach podano następne stanowiska[6].
Grzyb naziemny ektomykoryzowy. W Polsce B. Gumińska podala jego stanowiska w iglastym lesie pod świerkami[3]. Występuje w górskich lasach, szczególnie na wapiennym podłożu[4].
Przypisy
- 1 2 3 Index Fungorum [online] [dostęp 2025-09-12] (ang.).
- ↑ Species Fungorum [online] [dostęp 2025-11-26] (ang.).
- 1 2 3 Władysław Wojewoda, Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003, s. 3121, ISBN 83-89648-09-1.
- 1 2 3 4 5 6 7 Pavol Škubla, Wielki atlas grzybów, Poznań: Elipsa, 2007, s. 107, ISBN 978-83-245-9550-1.
- ↑ Występowanie Hygrophorus persicolor na świecie (mapa) [online], gbif.org [dostęp 2025-11-26] (ang.).
- ↑ Hygrophorus persicolor (wodnicha flamingowa) [online], gbif.org [dostęp 2025-11-26] (pol.).