Wojciech Fijałkowski

Wojciech Fijałkowski
ilustracja
Data i miejsce urodzenia

4 lipca 1927
Żychlin

Data i miejsce śmierci

10 kwietnia 2014
Warszawa

Dyrektor Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie
Okres

od 1962
do 1991

Następca

Teresa Pocheć-Perkowska

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Kawaler Orderu Leopolda (Belgia)
Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” Złota Odznaka „Za opiekę nad zabytkami” Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (złota) Nagroda Miasta Stołecznego Warszawy 01

Wojciech Fijałkowski (ur. 4 lipca 1927 w Żychlinie, zm. 10 kwietnia 2014 w Warszawie[1]) – doktor nauk humanistycznych, historyk sztuki, muzeolog, varsavianista, wieloletni dyrektor Oddziału Muzeum Narodowego w Wilanowie).

Życiorys

Podczas II wojny światowej był członkiem Szarych Szeregów. Ukończył studia w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego (w 1951 został magistrem historii sztuki)[2]. Jako student w 1948 rozpoczął pracę w Muzeum Narodowym w Warszawie i od 1954 prowadził jego oddział w Wilanowie. W 1974 uzyskał tytuł doktora na podstawie rozprawy o wnętrzach pałacu w Wilanowie. W latach 1962–1991 jako kurator kierował konserwacją wilanowskiego zespołu pałacowo-ogrodowego oraz zorganizował tam placówkę muzealną[3].

Był członkiem Światowej Rady Muzeów (ICOM) i Międzynarodowej Rady Zabytków i Miejsc Zabytkowych (OCOMOS)[3] oraz honorowy członkiem Społecznego Komitetu Opieki nad Starymi Powązkami im. Jerzego Waldorffa, którego w latach 2000–2001 (po śmierci Jerzego Waldorffa) był przewodniczącym[4].

Wspierał Zbigniewa Porczyńskiego w powstaniu tzw. Kolekcji Porczyńskich, mistyfikacji rzekomo gromadzącej arcydzieła malarstwa europejskiego[5].

Był żonaty z Janiną[6].

Zmarł 10 kwietnia 2014. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 14 kwietnia 2014 w kościele św. Anny w Wilanowie i na miejscowym cmentarzu[7].

Publikacje

Był autorem roczników „Muzealnictwo”, jak i wielu publikacji z zakresu historii sztuki, ochrony i konserwacji zabytków[1], m.in.:

  • Wilanów (1973),
  • Wnętrza pałacu w Wilanowie (1977, 1986),
  • Portret polski w galerii wilanowskiej (1978; razem z I. Voisé)[3],
  • Wilanów. Rezydencja króla zwycięzcy (1983).

Ordery i odznaczenia

Źródło:[12].

Nagrody

Przypisy

  1. 1 2 Wojciech Fijałkowski, nekrolog. wyborcza.pl, 12 kwietnia 2014. [dostęp 2014-04-12].
  2. ↑ Wojciech Fijałkowski. ochronazabytkow.nid.pl. [dostęp 2025-03-06].
  3. 1 2 3 4 Encyklopedia Warszawy, PWN, Warszawa, 1994, ISBN 83-01-08836-2, s. 178.
  4. ↑ Wojciech Fijałkowski, nekrolog. wyborcza.pl, 12 kwietnia 2014. [dostęp 2014-04-12].
  5. ↑ Łukasz Radwan: Pralnia płócien. wprost.pl, 2006-01-22. [dostęp 2024-03-04]. (pol.).
  6. ↑ W. Fijałkowski, Wilnanów. Rezydencja króla zwycięzcy, KAW, Warszawa, 1983, s. 2.
  7. ↑ Odszedł od nas Wojciech Fijałkowski. wilanow.pl, 12 kwietnia 2014. [dostęp 2014-04-12].
  8. 1 2 Lista laureatów Medalu Zasłużony Kulturze Gloria Artis. gov.pl. [dostęp 2020-06-07].
  9. ↑ Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 7, poz. 31, 30 kwietnia 1972, s. 10.
  10. ↑ Muzeum Sejmu, „Rzeczpospolita”, nr 154, 4 lipca 1985, s. 2.
  11. ↑ Laureaci Złotej Odznaki Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków [online], www.skz.pl [dostęp 2025-11-27].
  12. 1 2 Wojciech Fijałkowski (1926–2014), nid.pl [zarchiwizowane 2020-07-17].
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.