Wojciech Wysocki

Wojciech Wysocki
Ilustracja
Foto: Paweł Matyka
Data i miejsce urodzenia

16 stycznia 1953
Szczecin

Zawód

aktor

Współmałżonek

Joanna Wysocka

Lata aktywności

od 1975

Wojciech Wysocki (ur. 16 stycznia 1953 w Szczecinie) – polski aktor.

Wystąpił jako młody pianista Grzegorz w melodramacie Jana Batorego Con amore (1976), a także w serialach: Klan (1998–2004, 2010–2011, 2013, od 2019) w roli doktora Andrzeja Marczyńskiego, Miodowe lata (2000–2001, 2003) jako policjant operacyjny inspektor Kopek, Kocham Klarę (2001) jako Jan Nowak, przyjaciel Kuby i Ranczo (2006–2009, 2011–2016) jako doktor Mieczysław Wezół.

Życiorys

Urodził się i wychował w Szczecinie, gdzie uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 1 im. Bolesława Chrobrego na al. Piastów i ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie[1]. Za drugim razem dostał się do warszawskiej PWST, którą ukończył w 1976. Do egzaminu przygotował go wujek reżyser teatralny Jan Kulma i ciotka poetka Joanna Kulmowa w Strumianach pod Stargardem[2].

Na trzecim roku studiów zagrał w telefilmie Gerarda Zalewskiego Dom moich synów (1975) u boku Marka Walczewskiego i Beaty Tyszkiewicz, który został doceniony na przeglądzie filmów telewizyjnych w Cannes. Po gościnnym udziale w serialu kryminalnym 07 zgłoś się (1976), zadebiutował na dużym ekranie rolą czarnego charakteru młodego pianisty, który zaniedbuje relacje z ciężko chorą dziewczyną na rzecz przygotowań do konkursu chopinowskiego w melodramacie Jana Batorego Con amore (1976) z udziałem Mirosława Konarowskiego, Joanny Szczepkowskiej i Zbigniewa Zapasiewicza. Po kinowym debiucie reżyserzy zaczęli obsadzać go według klucza „negatywnego”, w tym w melodramacie Ignacego Gogolewskiego Romans Teresy Hennert (1978) w roli Andrzeja Laterna, syna profesora, telewizyjnej Kobrze Dwa grzyby w barszcz (1979) w roli Alberta Westera, ekranizacji powieści Andrzeja Wydrzyńskiego Umarli rzucają cień (1978) w reż. Juliana Dziedziny w roli „Konrada”, agenta gestapo „Bubiego” i serialu Janusza Zaorskiego Punkt widzenia (1980) w roli Andrzeja Wieżana. Dopiero postać „Smukłego” w dramacie wojennym Witold Orzechowski Wyrok śmierci (1980) zapowiadała odmianę.

Występował w teatrach warszawskich: Współczesnym (1976–1994), Północnym (1990), Teatr Scena Prezentacje w Warszawie (1991, 1998), Dramatycznym (1994–), Muzycznym „Roma” (1999, 2002), Komedia (2000–2001, 2003–2006), Rozmaitości (2003), Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego (2005), Kompania Primavera (2005–2006), Rampa na Targówku (2006) oraz im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (1996), Opera Nova w Bydgoszczy (1999), Dramatycznym im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku (2007) i Teatrze Piosenki we Wrocławiu (2008).

Pojawił się w dramacie psychologicznym Andrzeja Wajdy Bez znieczulenia (1978), dramacie Andrzeja Wajdy Dyrygent (1980) z Johnem Gielgudem i telefilmie wojennym Godzina „W” (1980). W filmie wojenno–sensacyjnym Wyrok śmierci (1980) zagrał postać Smukłego, który wykonywał wyroki na kolaborantach. Sławę zdobył jako kapitan Wiesnicyn w ekranizacji powieści Stefana Żeromskiego Wierna rzeka (1983) w reż. Tadeusza Chmielewskiego oraz w roli młodego dziennikarza o ambicjach literackich, który zostaje aresztowany za wydawanie wolnomyślicielskiego i antyklerykalnego pisemka w filmie psychologicznym Wojciecha Jerzego Hasa Pismak (1984) na podstawie powieści Władysława Terleckiego. Rola chronicznie osamotnionego, odosobnionego i odczuwającego wrogość świata wobec siebie Adasia Miauczyńskiego w dramacie Marka Koterskiego Życie wewnętrzne (1986) przyniosła mu nagrodę aktorską w wyniku plebiscytu publiczności na Koszalińskich Spotkaniach Filmowych „Młodzi i Film”.

Jest recytatorem i wykładowcą cyklicznych poetyckich warsztatów i spotkań. W 2007 został wyróżniony przez Zespół Artystyczny Teatru Polskiego Radia nagrodą Wielki Splendor[3]. Brał udział w radiowych serialach: Matysiakowie i Motel w pół drogi.

Życie prywatne

Rodzina aktora jest związana z ochroną zdrowia: matka – Krystyna Wysocka była lekarzem reumatologiem[4], bracia: Jerzy to lekarz psychiatra, Maciej – fizjoterapeuta.

Dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Małgorzata[5], drugą jest Joanna Tyszko, młodsza o 17 lat[6]. Mają córkę Rozalię (ur. 1999). Dwukrotnie przeszedł leczenie nowotworu[7].

Filmografia

Polski dubbing

Przypisy

  1. ↑ Joanna Napieralska: Wspominamy p. Profesor – I Liceum Ogólnokształcące w Szczecinie. 25 lipca 2019. [dostęp 2020-11-23]. (pol.).
  2. ↑ Bohdan Gadomski. Między rzemiosłem a osobowością. „Film”. nr 2 (1623/XXXV), s. 18–19, 13 stycznia 1980. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X.
  3. ↑ Wielki Splendor – nagrody Teatru Polskiego Radia wręczone. prsa.pl, 2008-12-01. [dostęp 2010-12-06].
  4. ↑ Zmarła dr hab. n. med. Krystyna Wysocka – SPWSZ [online], Zmarła dr hab. n. med. Krystyna Wysocka [dostęp 2025-08-19].
  5. ↑ Żona wyciągnęła go z aresztu. Rok po ślubie złożyła pozew o rozwód [online], Plejada.pl, 16 stycznia 2025 [dostęp 2025-08-19].
  6. ↑ Dariusz Nawrocki, Oto żona Wojciecha Wysockiego – tak wygląda Joanna Wysocka. Jest od niego młodsza o 17 lat. Zobaczcie zdjęcia! [02.08.2025] [online], Głos Wielkopolski, 2 sierpnia 2025 [dostęp 2025-08-19].
  7. ↑ Gwiazdor TVP dwa razy walczył o życie. Diagnozę usłyszał dzień po narodzinach córki [online], Swiatseriali Interia [dostęp 2025-08-19].
  8. ↑ „Obi-Wan Kenobi”: obsada polskiego dubbingu [online], wSyncu, 27 maja 2022 [dostęp 2022-05-29] [zarchiwizowane z adresu 2022-06-05] (pol.).

Bibliografia

  • Małgorzata Domagalik. Potrzebne jest trzecie oko. „Film”. nr 15 (2023/XLIII), s. 6–7, 10 kwietnia 1988. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  • Teresa Maria Gałczyńska. Życie wewnętrzne Wojciecha W. „Film”. nr 15 (2329), s. 100–101, luty 1996. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 

Linki zewnętrzne