Wroślikowce
 Phytophthora infestans rozwijająca się w tkankach liścia | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Klasa | |
| Rząd |
wroślikowce |
| Nazwa systematyczna | |
| Peronosporales E. Fisch. Rabenh. Krypt.-Fl., Edn 2 (Leipzig) 1(4): 383 (1892) | |
Wroślikowce (Peronosporales E. Fisch.) – rząd organizmów zaliczany do grzybopodobnych lęgniowców[1].
Morfologia i rozwój
Grzyby mikroskopijne, endobionty. Ich strzępki rozwijają się między komórkami porażonych roślin, do wnętrza komórek wpuszczają tylko ssawki pobierające niezbędne dla patogenów substancje odżywcze i wodę. Rozmnażają się zarówno bezpłciowo, jak i płciowo. Rozmnażanie bezpłciowe odbywa się poprzez zoosporangia, w których wytwarzane są zarodniki pływkowe. Rozmnażanie płciowe to oogamia, w wyniku której powstają grubościenne oospory[2].
Plechę wroślikowców tworzą dość grube (8–12 μm) strzępki będące komórczakami. Konidiofory mają dość różnorodną budowę, ale zazwyczaj zdeterminowaną długość (tzn. nie skracają się podczas konidiogenezy). Zarodniki pływkowe o nerkowatym kształcie. Z zagłębienia wyrastają dwie wici, przy czym jedna z nich skierowana jest do tyłu. U przedstawicieli rodzaju Peronospora wici brak. Jest to przystosowanie do życia w środowisku lądowym[3].
Systematyka
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Peronosporidae, Peronosporea, Incertae sedis, Oomycota, Chromista[1].
Rząd Oomycetes utworzył Eduard Fischer w 1892 r.[1] Według aktualizowanej klasyfikacji Species Fungorum do rzędu Peronosporales należą[4]:
- rodzina Crypticolaceae M.W. Dick 1998
- rodzina Ectrogellaceae Cejp 1959
- rodzina Myzocytiopsidaceae M.W. Dick 1997
- rodzina Peronosporaceae de Bary 1863 – wroślikowate
- rodzina Pontismataceae H.E. Petersen 1909
- rodzina Pythiaceae J. Schröt. 1893
- rodzina Pythiogetonaceae M.W. Dick 1999
- rodzina Salisapiliaceae Hulvey, Nigrelli, Telle, Lamour & Thines 2010
- rodzina Sirolpidiaceae Sparrow ex Cejp 1959
- rodziny Incertae sedis:
- rodzaj Achlyopsis De Wild. 1896
- rodzaj Calycofera R. Benn. & Thines 2017
- rodzaj Endosphaerium D’Eliscu 1977
- rodzaj Pseudopythium Sideris 1930
Nazwy naukowe na podstawie Index Fungorum. Nazwy polskie według A. Skirgiełło[5].
Znaczenie
Są przeważnie pasożytami obligatoryjnymi i patogenami, głównie dwuliściennych. Niektóre porażają nadziemne części roślin, głównie liście i powodując choroby zwane mączniakami rzekomymi. Charakterystycznym objawem tych chorób są żółte, chlorotyczne plamy na górnej stronie blaszki liściowej i biały nalot na dolnej stronie. Inne atakują części podziemne, wywołując choroby zwane fytoftorozami i zgorzelami. Wszystkie określa się jako choroby roślin wywołane przez lęgniowce. Są to groźne choroby, często prowadzące do obumarcia roślin i powodujące duże szkody w rolnictwie i leśnictwie[2].
Przypisy
- 1 2 3 Index Fungorum [online] [dostęp 2020-10-26] (ang.).
- 1 2 Selim Kryczyński, Zbigniew Weber (red.), Fitopatologia. Podstawy fitopatologii, t. 1, Poznań: Powszechne Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 2010, ISBN 978-83-09-01063-0.
- ↑ Joanna Marcinkowska, Oznaczanie rodzajów grzybów sensu lato ważnych w fitopatologii, Warszawa: PWRiL, 2012, ISBN 978-83-09-01048-7.
- ↑ Explore the fungal tree of life [online], Species Fungorum [dostęp 2026-04-29] (ang.).
- ↑ Józef Kochman, Alina Skirgiełło, Grzyby (''Mycota''), t. 4, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukow, 1970 (Flora Polska – Rośliny Zarodnikowe Polski i Ziem Ościennych), s. 55.