Wymiar Minkowskiego

Wymiar Minkowskiego, szerzej znany jako wymiar pudełkowy (ang. box-counting dimension) lub wymiar Minkowskiego-Bouliganda – jeden z podstawowych sposobów definiowania wymiaru fraktalnego dla zbiorów ograniczonych w przestrzeni metrycznej, najczęściej w euklidesowej [1]. Nazwa upamiętnia niemieckiego matematyka Hermanna Minkowskiego oraz francuskiego matematyka Georgesa Bouliganda, który opisał tę koncepcję w latach 20. XX wieku[2].

W przeciwieństwie do wymiaru Hausdorffa, wymiar pudełkowy opiera się na idei systematycznego zliczania elementów siatki (pudełek), co czyni go znacznie łatwiejszym do wyznaczenia za pomocą metod numerycznych i algorytmów komputerowych[3].

Intuicja

Podstawową ideą wymiaru pudełkowego jest sprawdzenie, jak szybko rośnie liczba elementów potrzebnych do pokrycia zbioru wraz ze zmniejszaniem ich rozmiaru (skalowaniem)[1]. Wyobraźmy sobie nałożenie na zbiór siatki o boku Liczba „pudełek” które zawierają fragment zbioru, rośnie wraz ze zmniejszaniem [4]:

  • Dla odcinka (wymiar 1): zmniejszenie dwukrotnie powoduje 2-krotny wzrost liczby pudełek [4].
  • Dla kwadratu (wymiar 2): zmniejszenie dwukrotnie powoduje 4-krotny wzrost liczby pudełek [4].
  • Dla fraktali: liczba pudełek rośnie według wykładnika, który nie musi być liczbą całkowitą, co pozwala na numeryczne określenie stopnia skomplikowania struktury[1].

Definicja formalna

Niech będzie zwartym podzbiorem przestrzeni euklidesowej Niech oznacza minimalną liczbę zbiorów o średnicy co najwyżej które są potrzebne do pokrycia zbioru [1]. Wymiar pudełkowy definiuje się jako granicę:

Górny i dolny wymiar pudełkowy

Jeżeli powyższa granica nie istnieje, stosuje się pojęcia granicy górnej i dolnej, co prowadzi do definicji dwóch parametrów pomocniczych[5]:

Górny wymiar pudełkowy (często nazywany pojemnością Kołmogorowa lub wymiarem entropijnym[3]):

Dolny wymiar pudełkowy:

Wymiar pudełkowy istnieje tylko wtedy, gdy obie te wartości są sobie równe[5].

Metody wyznaczania

Istnieje kilka równoważnych sposobów definiowania liczby które w granicy dają ten sam wynik wymiaru[6]:

  • Siatka (ang. grid-counting): to liczba oczek siatki o boku które mają niepusty przekrój ze zbiorem[6].
  • Najmniejsze pokrycie kulami: Minimalna liczba kul o promieniu pokrywających zbiór[6].
  • Maksymalne upakowanie kul: Maksymalna liczba rozłącznych kul o promieniu z centrami wewnątrz zbioru [6].

Przykład: Zbiór Cantora

Klasyczny zbiór Cantora powstaje przez sukcesywne usuwanie środkowej części odcinka. W każdym -tym kroku konstrukcji mamy odcinków o długości [7]. Podstawiając do wzoru:

Właściwości i relacje

Porównanie z wymiarem Hausdorffa

Dla każdego zbioru zachodzi relacja[7]:

Wymiar pudełkowy zbioru jest taki sam jak jego domknięcia [8].

  • Przykład: Zbiór liczb wymiernych w przedziale Jego wymiar Hausdorffa wynosi 0 (jako zbiór przeliczalny), ale jego wymiar pudełkowy wynosi 1, ponieważ zbiór ten jest gęsty i jego domknięciem jest cały odcinek[8].

Pozostałe cechy

  • Monotoniczność: Jeśli to [8].
  • Niezmienniczość: Wymiar nie zmienia się przy przekształceniach lipschitzowskich (np. przesunięcia, obroty, skalowanie)[9].

Zastosowania praktyczne

Ze względu na łatwość implementacji numerycznej (algorytm box-counting), wymiar ten jest standardem w naukach stosowanych[10]:

DziedzinaZastosowanieŹródło
MedycynaAnaliza stopnia unaczynienia nowotworów (angiogeneza) oraz struktury płuc.[10]
InżynieriaBadanie chropowatości powierzchni materiałów w skali mikro i nano.[4]
InformatykaRozpoznawanie tekstur w obrazach cyfrowych i kompresja fraktalna.[10]
EkologiaOpis złożoności systemów korzeniowych i struktury korony drzew.[1]

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Falconer 2003 ↓, s. 38.
  2. ↑ Mandelbrot 1983 ↓, s. 445.
  3. 1 2 Mattila 1995 ↓, s. 77.
  4. 1 2 3 4 Tricot 1995 ↓, s. ?.
  5. 1 2 Falconer 2003 ↓, s. 39.
  6. 1 2 3 4 Falconer 2003 ↓, s. 41.
  7. 1 2 Falconer 2003 ↓, s. 44.
  8. 1 2 3 Falconer 2003 ↓, s. 40.
  9. ↑ Falconer 2003 ↓, s. 42.
  10. 1 2 3 Eric W. Weisstein: Minkowski-Bouligand Dimension. W: MathWorld [on-line]. Wolfram Research. (ang.).

Bibliografia

  • Benoit Mandelbrot: The Fractal Geometry of Nature. W.H. Freeman, 1983. ISBN 978-0716711865.
  • Kenneth Falconer: Fractal Geometry: Mathematical Foundations and Applications. John Wiley & Sons, 2003. ISBN 0-470-84862-6.
  • Claude Tricot: Curves and Fractal Dimension. Springer-Verlag, 1995. ISBN 0-387-94095-2.
  • Pertti Mattila: Geometry of Sets and Measures in Euclidean Spaces. Cambridge University Press, 1995. ISBN 978-0521655958.