Yukiko Okada

Yukiko Okada
岡田有希子
Ilustracja
Zdjęcie zrobione w 1984 roku
Imię i nazwisko

Kayo Satō
佐藤 佳代

Pseudonim

Yukko (ユッコ)

Data i miejsce urodzenia

22 sierpnia 1967
Ichinomiya, prefektura Aichi, Japonia

Data i miejsce śmierci

8 kwietnia 1986
Shinjuku, Tokio, Japonia

Przyczyna śmierci

Samobójstwo poprzez skok z wysokości, być może z przyczyn miłosnych

Instrumenty

wokal

Gatunki

j-pop

Zawód

piosenkarka

Aktywność

1983–1986

Wydawnictwo

Pony Canyon

podpis

Yukiko Okada (jap. 岡田 有希子 Okada Yukiko), właśc. Kayo Satō (jap. 佐藤 佳代 Satō Kayo; ur. 22 sierpnia 1967 w Ichinomiya zm. 8 kwietnia 1986 w Tokio) – japońska idolka i piosenkarka, która zyskała popularność w latach 80. XX wieku. 8 kwietnia 1986 roku, w wieku 18 lat popełniła samobójstwo, skacząc z budynku swojej agencji Sun Music[1][2].

Życiorys

Wczesne życie

Okada urodziła się 22 sierpnia 1967 roku w mieście Ichinomiya w prefekturze Aichi, a wychowała w dzielnicy Atsuta w Nagoi[3]. Jako uczennica szkoły podstawowej marzyła o tym, by zostać malarką, mangaką lub powieściopisarką[4]. Marzyła także o zostaniu idolką i aby to osiągnąć, w 1982 roku wzięła udział w programie „Star Tanjō!”. To właśnie w tym okresie zwróciła na siebie uwagę agencji Sun Music, do której należały m.in. Junko Sakurada i Seiko Matsuda[1][2]. Jej celem w branży rozrywkowej było „stać się czołową gwiazdą reprezentującą Japonię na miarę Momoe Yamaguchi”[5].

Debiut i rosnąca popularność

Zadebiutowała w show-biznesie w 1984 roku w wieku 16 lat, zdobywając 10 nagród dla debiutanta roku w tym Japan Record Awards[1][2]. Po debiucie Okada włożyła mnóstwo wysiłku, uczęszczając na lekcje śpiewu i tańca, a jej urocza prezencja również zyskała spore zainteresowanie[6]. Jej pierwszy występ telewizyjny w roli piosenkarki miał miejsce 25 marca 1984 roku, w ostatnim odcinku programu muzycznego TBS „The Hit Stage”[7]. Pierwszy singel Okady zatytułowany „First Date” został wydany 21 kwietnia tego samego roku[8]. 15 października zajęła 8. miejsce w programie muzycznym „The Top Ten”, a 18 października znalazła się na 10. miejscu w programie „The Best Ten”, osiągając tym samym swój cel od momentu zostania piosenkarką, jakim było „znalezienie się w pierwszej dziesiątce”[9].

Jej debiutancka trasa koncertowa „Kisses to the Heart” po kraju obejmowała 13 miast. Rozpoczęła się w poniedziałek, 25 marca 1985 roku w Sapporo, na Hokkaido, a zakończyła w niedzielę, 26 maja w Iwata, w prefekturze Shizuoka[10]. Okada w tym samym roku wydała następne hity, takie jak „Futari Dake no Ceremony”, „Summer Beach”, „Kanashii Yokan” oraz „Love Fair”[11]. Pod koniec 1985 roku, Okada wcieliła się w główną rolę w dramie „Kinjirareta Mariko”, grając postać Mariko, młodej kobiety ze zdolnościami parapsychicznymi i psychokinetycznymi, która zmagała się z osobistymi problemami i niepowodzeniami, jednocześnie usiłując pogodzić się z kryminalną przeszłością swojego ojca[12][13].

W 1986 roku dwa lata po debiucie jej piosenka „Kuchibiru Network”, napisana przez Seiko Matsudę i skomponowaną przez Ryuichi Sakamoto, stała się wielkim hitem, osiągając pierwsze miejsce na listach przebojów Oricon[1][14]. Od 11 lutego do 2 marca w pięciu miastach odbyło się wydarzenie związane z uściskiem dłoni, a w Tokio podzielono je na dwie części, gromadząc 4000 fanów[15]. Ostatnim ogólnokrajowym koncertem Okady był „Heart Jack”, który odbył się w dwóch miastach 5 kwietnia w Tokio i 6 kwietnia Nagoi[16].

Śmierć

Rankiem 8 kwietnia 1986 roku Okada odkręciła gaz w swoim mieszkaniu i podcięła sobie nożem żyły. Choć przeżyła pierwszą próbę samobójczą, uratowana przez służby, które pojawiły się po otrzymaniu zgłoszenia o ​​wyczuwalnym zapachu gazu, podjęła drugą tego samego dnia o godzinie 12:15, skacząc z dachu budynku, w którym mieściła się jej agencja, ponosząc śmierć na miejscu[1][17].

Tokio Fukada ówczesny dyrektor zarządzający Sun Music powiedział:

„Tego ranka otrzymałem telefon od założyciela Sun Music Hideyoshi Aizawy: „Yukiko ma kłopoty, proszę, natychmiast udaj się do szpitala Kita-Aoyama, aby ją odebrać”. Kiedy dotarłem do szpitala, znalazłem Yukiko płaczącą za zasłoną z nadgarstkiem owiniętym bandażem. Nie płakała głośno, ale raczej szlochała. Na szczęście była to tylko niewielka rana, więc lekarz powiedział mi, że nie ma potrzeby jej hospitalizować, a ja zabrałem Yukiko do taksówki. Zapytałem ją: „Gdzie chcesz jechać? Chcesz wrócić do domu rodziców w Nagoi? Chcesz iść do swojego mieszkania? A może do biura agencji?”. Powiedziała, że chce jechać do biura, więc pojechaliśmy do siedziby w Yotsuya”[14].

Następnie:

„Zabrałem Yukiko do biura prezesa na szóstym piętrze, gdzie mój asystent i ja trzymaliśmy się blisko niej. Po chwili odebrałem telefon od Aizawy, więc przeszedłem do sąsiedniego pokoju. Kiedy tam byłem, ona po cichu się wymknęła”[14].

Grób Yukiko Okady

Okada wybiegła po schodach na dach budynku, zdjęła buty i skoczyła, odbierając sobie życie[18].

Powód samobójstwa nie jest jasny. Wówczas pojawiły się doniesienia, że ​​przyczyną samobójstwa Okady mógł być jej związek ze znacznie starszym aktorem Tōru Minegishi, z którym zagrała w swojej ostatniej dramie. Tej nocy Minegishi zwołał konferencję prasową i zaprzeczył tym doniesieniom. Matka Okady również zaprzeczyła temu w opublikowanej później książce. Napisała, że ​​to była nieodwzajemniona miłość[1].

W ciągu następnych kilku dni incydent był relacjonowany przez różne stacje telewizyjne. Programy informacyjne i rozrywkowe pokazywały ciało Okady na miejscu zdarzenia, szokując widzów[17][19].

Ciało Okady poddano kremacji, a prochy złożono do grobu w Inuyama w prefekturze Aichi[20].

Syndrom Yukko

Jej samobójstwo wywołało serię podobnych zdarzeń, które stały się zjawiskiem społecznym znanym jako „syndrom Yukko”. W rezultacie ponad 30 osób popełniło samobójstwo w podobny sposób w ciągu jednego miesiąca, a sam problem był omawiany przez Zgromadzenie Narodowe[1][21]. Co więcej, pojawiła się sugestia, że Okada mogła inspirować się 17-letnią idolką Yasuko Endō, która także odebrała sobie życie, skacząc z dachu dziesięć dni wcześniej[22].

„Syndrom Yukko”, jako zjawisko ogólnokrajowe, wydaje się być spowodowany przez błyskawiczny, mocny i jednakowy sposób, w jaki śmierć Okady była w Japonii opisywana – z ogromną sensacją. Szokujące relacje z sekcji zwłok, doniesienia o mrocznych myślach kryjących się za promienistym uśmiechem i w oczach tak powszechnie znanej osoby, sprzedającej marzenia nastolatkom, musiały wywołać u innych, nawet niebędących jej fanami, poczucie beznadziei własnych rozczarowań[22].

Dyskografia

Singel

# Data wydania Tytuł Najwyższa pozycja Uwagi Przy.
JPN
(Oricon)
1 21 kwietnia 1984 First Date
(ファースト・デイト)
20 [23]
2 18 lipca 1984 Little Princess
(リトル プリンセス)
14
3 21 września 1984 -Dreaming Girl- Koi, Hajimemashite
(-Dreaming Girl- 恋、はじめまして)
7
4 16 stycznia 1985 Futari Dake no Ceremony
(二人だけのセレモニー)
4
5 17 kwietnia 1985 Summer Beach 5
6 17 lipca 1985 Kanashii Yokan
(哀しい予感)
7
7 5 października 1985 Love Fair 5
8 29 stycznia 1986 Kuchibiru Network
(くちびるNetwork)
1
9 14 maja 1986 Hana no Image
(花のイマージュ)
– Wydanie singla zostało odwołane po samobójstwie, a następnie opublikowane pośmiertnie po raz pierwszy wchodząc w skład box-setu Memorial Box w roku 1999
10 4 grudnia 2002 Believe In You (2003 Strings Version) 63

Album studyjny

# Tytuł Informacje Najwyższa pozycja Uwagi Przy.
JPN
(Oricon)
1 Cinderella
(シンデレラ)
7 Płyta CD ukazała się 21 grudnia 1984 [23]
2 Fairy
  • Wydany: 21 marca 1985
  • Wydawnictwo: Pony Canyon
  • Format: CD, LP, CC, digital download
2
3 Jyuugatsu no Ningyo
(十月の人魚)
  • Wydany: 18 września 1985
  • Wydawnictwo: Pony Canyon
  • Format: CD, LP, CC, digital download
4
4 Venus Tanjou
(ヴィーナス誕生)
  • Wydany: 21 marca 1986
  • Wydawnictwo: Pony Canyon
  • Format: CD, LP, CC, digital download
5

Filmografia

Rok Tytuł Rola Stacja telewizyjna Uwagi
1969 Miai Renai
(見合い恋愛)
NTV Odc. 1
1985 Sanada Taiheiki
(真田太平記)
Kikuhime NHK
Kaguyahime Tonde Shotaiken?!
(かぐや姫とんで初体験?!)
Miru / Hinako Fuji TV Główna rola, jednoodcinkowa drama
Kinjirareta Mariko
(禁じられたマリコ)
Mariko Sugiura TBS Główna rola

Filmy

Rok Tytuł Rola Uwagi
1967 Owarinaki inochi o
(終りなき生命を)

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 岡田有希子さん「1回目と2回目の自殺の理由は違う」 直前まで一緒にいた事務所元専務が明かす. sanspo.com. [dostęp 2016-12-02].
  2. 1 2 3 岡田有希子さん衝撃の死から38年…所属事務所社長が語っていた「日記風ノートに刻まれた真相」. nikkan-gendai.com. [dostęp 2024-04-13].
  3. ↑ 昭和歌謡. diskunion.net. [dostęp 2025-03-13].
  4. ↑ 『BOMB!』1984年6月号、pp.16-17 (BOMB!, wydanie z czerwca 1984 r., str. 16-17)
  5. ↑ 岡田有希子『愛をください』朝日出版社、1988年7月1日。p. 156. ISBN 9784255880587。 (Yukiko Okada, „Ai Wo Kudasai”, Asahi Shuppansha, 1 lipca 1988. s. 156. ISBN 9784255880587.)
  6. ↑ 「愛情をください」と訴えた岡田有希子 死の直前、シクシク泣いて「事務所へ行きたい」. dot.asahi.com. [dostęp 2016-08-12].
  7. ↑ 『BOMB!』1985年4月号、p.32 (BOMB! Wydanie z kwietnia 1985 r., s.32)
  8. ↑ デビュー40周年を迎えた岡田有希子、1stシングル「ファースト・デイト」から幻のラストシングル「花のイマージュ」の初アナログリリース含む、全7インチシングル9枚をカラーヴァイナル仕様で収録したコンプリートBOXの発売が決定!. news.ponycanyon.co.jp. [dostęp 2024-04-22].
  9. ↑ 『BOMB!』1985年4月号、pp.26-29 (BOMB! Wydanie z kwietnia 1985 r., str. 26-29)
  10. ↑ 初の全国ツアーコンサート「ハートにキッス」. tyutaro.jugem.jp. [dostęp 2024-03-26].
  11. ↑ Yukiko Okada Singles & EPs 1985. discogs.com. [dostęp 2025-03-14].
  12. ↑ Kinjirareta Mariko (1985). mydramalist.com. [dostęp 2025-03-14].
  13. ↑ [https://www.allcinema.net/cinema/85566 禁じられたマリコ 1985]. allcinema.net. [dostęp 2025-03-14].
  14. 1 2 3 「愛情をください」と訴えた岡田有希子 死の直前、シクシク泣いて「事務所へ行きたい」. dot.asahi.com. [dostęp 2016-08-12].
  15. ↑ 『DUNK』1986年4月号、pp.47-49 (DUNK, wydanie z kwietnia 1986 r., str. 47-49)
  16. ↑ 岡田有希子、デビュー40周年リリースとなるコンサート活動を捉えた貴重なライブ音源が、通販限定BOXと通常盤にて12月25日にリリース!タイトル、ジャケット、収録曲、商品仕様など詳細が決定!. news.ponycanyon.co.jp. [dostęp 2024-12-10].
  17. 1 2 40人を超える若者が後追い自殺…人気アイドル・岡田有希子(享年18)の死に見た「過熱報道の危うさ」. bunshun.jp. [dostęp 2025-02-04].
  18. ↑ 岡田有希子さん「1回目と2回目の自殺の理由は違う」 直前まで一緒にいた事務所元専務が明かす. sanspo.com. [dostęp 2016-12-02].
  19. ↑ 『朝日新聞』1986年4月9日、24面。 (Asahi Shimbun, 9 kwietnia 1986, strona 24.)
  20. ↑ 伝説のアイドル岡田有希子さんが今でも愛される理由 36年経ってもファンが偲ぶ“ユッコ”の命日. dot.asahi.com. [dostęp 2022-04-17].
  21. ↑ 伝説のアイドル岡田有希子さんが今でも愛される理由 36年経ってもファンが偲ぶ“ユッコ”の命日. dot.asahi.com. [dostęp 2022-04-17].
  22. 1 2 The suicide of Okada Yukiko. yoshabunko.com. [dostęp 2025-03-14].
  23. 1 2 岡田有希子の作品. oricon.co.jp. [dostęp 2025-03-15].

Linki zewnętrzne