Zagroda

Fragment zagrody
Dawne chałupy z Rożnowic (Rosenberga). Zagroda pogórzańska z roku 1858 przeniesiona do skansenu w Sanoku

Zagroda (inaczej gospodarstwo, siedlisko, obejście) – zespół budynków oraz urządzeń ulokowanych na ograniczonej przestrzeni, stanowiących mieszkanie rodziny chłopskiej i jednocześnie część indywidualnego gospodarstwa rolniczego[1].

Pod względem społecznym zagroda jest siedzibą rolniczej rodziny, pod względem technicznym - częścią składową osady (wsi, osiedla), pod względem kompozycyjnym - zwartą grupą zabudowań i roślinności w krajobrazie[2].

Zagroda, jako zespół budynków, składa się najczęściej z domu mieszkalnego, budynków inwentarskich (jak np. obora, chlew, kurnik), budynków magazynowych (np. spichlerz, stodoła, piwnice, szopy), innych budynków gospodarskich i warsztatowych. Zabudowania najczęściej otoczone są płotem i ustawione wokół wewnętrznego podwórza[3].

Uwarunkowania

Kształt i wielkość zagrody zależy od wielu czynników. Są to m.in.:

  • charakter produkcji,
  • warunki przyrodnicze,
  • kształt wsi,
  • tradycje budowlane regionu[1].

Typy zagród

Ze względu na kształt siedliska:

  • zagrody czworoboczne na planie prostokątnym lub zbliżonym do kwadratu[3], w tym zagrody wydłużone, na siedliskach o kształcie mocno wydłużonego prostokąta z zabudową ulokowaną w jednej linii[4],
  • zagrody o nieregularnym kształcie (np. wieloboku)[3].

Ze względu na liczbę budynków:

  • zagrody jednobudynkowe (jednodworczne, chyże) gdzie w jednym budynku znajdowały się pomieszczenia mieszkalne i gospodarcze,
  • zagrody wielobudynkowe składające się z dwóch i więcej budynków w różnym ułożeniu[5].

Ze względu na układ:

  • otwarta – budynki nie stykają się ze sobą, są wolnostojące
  • zwarta – budynki stykają się ze sobą
  • zamknięta – podwórze jest ściśle otoczone budynkami lub budynkami połączonymi parkanem i bramą; np. okólnik, grażda

Przypisy

Bibliografia

  • Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 179. ISBN 83-85001-89-1.
  • Tomasz Czerwiński, Budownictwo ludowe w Polsce, Warszawa 2006, ISBN 83-7495-043-9.
  • Małgorzata Drożdż-Szczybura, Zagroda okólna jako jedna z form przestrzennych tradycyjnej zabudowy wiejskiej, „seria "Architektura"” (273), Kraków: Politechnika Krakowska, 2000, ISSN 0860-097X.