Zbigniew Jurewicz

Zbigniew Jurewicz
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia

1 czerwca 1922
Kraków

Data śmierci

10 grudnia 2016[1]

Przebieg służby
Lata służby

1943–1984

Siły zbrojne

Armia Krajowa
ludowe Wojsko Polskie

Stanowiska

dowódca 19 Brygady Artylerii Haubic, zastępcy dowódcy 8 Dywizji Artylerii Przełamania, szef Zarządu Operacyjnego SG WP, z-ca komendanta ASG ds. naukowych, szef Polskiej Misji Wojskowej w KNPN w Korei

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Partyzancki Krzyż Armii Krajowej Srebrny Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal 10-lecia Polski Ludowej Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Komisji Edukacji Narodowej
Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”
Grób gen. bryg. Zbigniewa Jurewicza i jego żony Krystyny na cmentarzu wojskowym na Powązkach

Zbigniew Jurewicz pseud. Miś (ur. 1 czerwca 1922 w Krakowie, zm. 10 grudnia 2016) – generał brygady Wojska Polskiego, doktor nauk wojskowych.

Życiorys

Syn Karola i Marii z domu Chudoment, do 1939 uczył się w krakowskim liceum zlikwidowanym w grudniu 1939 przez Niemców. W 1941 zdał maturę w Liceum Administracyjno-Handlowym w Krakowie i został księgowym w majątku Sichów-Szwagrów w powiecie staszowskim. W kwietniu 1943 wstąpił do AK, przybierając pseudonim "Miś". 15 września 1944 powołany do służby w ludowym Wojsku Polskim. Absolwent Oficerskiej Szkoły Artylerii w Chełmie Lubelskim, którą ukończył 29 kwietnia 1945 i został promowany na stopień podporucznika w korpusie oficerów artylerii przez gen. dyw. Bolesława Czarniawskiego. Po promocji został dowódcą plutonu szkolnego, a następnie baterii szkolnej (po przeniesieniu szkoły do Torunia).

W Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu pełnił służbę do września 1954, będąc kolejno dowódcą baterii szkolnej (1946-1947), wykładowcą instrukcji strzelania (1947-1948) i dowódcą I dywizjonu szkolnego (1948-1954). W latach 1954–1955 ukończył z wyróżnieniem kurs Dowódców i Szefów Sztabu Pułku w Wyższej Szkole Artylerii w Toruniu i został zastępcą komendanta tej szkoły ds. liniowych. We wrześniu 1956 został dowódcą 19 Brygady Artylerii Haubic w Orzyszu, a po rozwiązaniu brygady w czerwcu 1957 objął funkcję zastępcy dowódcy 8 Dywizji Artylerii Przełamania w Bemowie Piskim do spraw szkolenia. W latach 1957–1961 słuchacz Fakultetu Artylerii Akademii Sztabu Generalnego WP w Warszawie, którą ukończył z wyróżnieniem w lipcu 1961 i rozpoczął służbę w Zarządzie Operacyjnym Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. W latach 1965–1967 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie do kraju został zastępcą szefa, a w kwietniu 1968 szefem Zarządu Operacyjnego Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (do czerwca 1972). 9 października 1968 na mocy uchwały Rady Państwa awansowany do stopnia generała brygady. Nominację generalską wręczył mu 12 października 1968 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL, marszałek Polski Marian Spychalski.

W trakcie wydarzeń grudniowych 1970 był szefem sztabu Grupy Operacyjnej Obrony Warszawy. Wchodził również, jako reprezentant Ministerstwa Obrony Narodowej, w skład sztabu kryzysowego powołanego w MSW. Od czerwca 1972 do stycznia 1982 zastępca komendanta Akademii Sztabu Generalnego ds. naukowych. 15 czerwca 1979 obronił rozprawę doktorską na temat: Kierunek doskonalenia organizacji i planowania działalności naukowej w Wyższej Szkole Wojskowej typu dowódczego (na przykładzie ASG WP), uzyskując stopień doktora nauk wojskowych.

W stanie spoczynku działał w Klubie Generałów WP[2].

Od kwietnia 1982 do października 1983 minister pełnomocny – przedstawiciel PRL w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru, nadzorującej zawieszenie broni między Koreą Północną a Koreą Południową. 24 października 1984, w wieku 62 lat przeszedł w stan spoczynku.

Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera EII-1-3)[3].

Awanse

W trakcie wieloletniej służby w ludowym Wojsku Polskim otrzymywał awanse na kolejne stopnie wojskowe[4]:

Życie prywatne

Mieszkał w Warszawie. Żonaty z Krystyną z domu Starczewską (1924-2003). Małżeństwo miało córkę i syna[5].

Odznaczenia i wyróżnienia

Przypisy

  1. ↑ Zbigniew Jurewicz. nekrologi.wyborcza.pl. [dostęp 2016-12-14]. (pol.).
  2. ↑ 15 lat Klubu Generałów Wojska Polskiego 1996-2011, Warszawa 2011, s. 43.
  3. ↑ Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-25].
  4. ↑ J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 117-118
  5. ↑ Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II: I–M, Toruń 2010, s. 118
  6. ↑ Optymizm w działaniu CWKS Legia, "Żołnierz Wolności", nr 15, 22 stycznia 1979, s. 6.
  7. ↑ Delegacja Wojska Polskiego z gen. W. Jaruzelskim w Czechosłowacji, "Żołnierz Wolności", nr 110, 12 maja 1971, s. 1.

Bibliografia

  • Henryk Piotr Kosk, Generalicja polska: popularny słownik biograficzny, wyd. 1, t. I, Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks", 1998, ISBN 83-87103-55-1, OCLC 46799533.
  • B. Danowska, Grudzień 1970 roku na wybrzeżu gdańskim: przyczyny, przebieg, reperkusje, Wydawnictwo Bernardinum 2000
  • W. Jaruzelski, Przeciwko bezprawiu, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2004
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943−1990, t. II, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010, ISBN 978-83-7611-801-7, OCLC 833638240., s. 117-118
  • H. Kula, Grudzień 1970: "oficjalny" i rzeczywisty, Wydawnictwo L&L, 2006
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.