Zbigniew Okorski

Studiował weterynarię i historię sztuki. Przez kilkanaście lat pracował w Pracowni Konserwacji Zabytków. Brał udział w odbudowie Zamku Królewskiego w Warszawie, pracach konserwatorskich w Pałacu w Wilanowie, Łazienkach Królewskich, Belwederze, w Dworku Chopina w Żelazowej Woli, Zamku i Kolegiacie w Pułtusku, Trybunale Lubelskim, Rynku Starego Miasta w Warszawie i przy wielu innych obiektach w kraju i za granicą. Członek Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków.

Od początku lat 70. związany z „salonem”, gdzie był jednym z najbliższych współpracowników mec. Napoleona Siemaszki. W latach 80. stworzył własną sieć dystrybucji prasy podziemnej. Współtworzył pisma „Słowo Narodowe” i „Nowe Horyzonty”. W ramach „sekretariatu” Stronnictwa Narodowego tworzył jego krajowe struktury – SND, w którym był członkiem władz naczelnych. W 1997, jak inni działacze tej partii, bez powodzenia ubiegał się o mandat posła na Sejm w okręgu warszawskim z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego^[1]. W wyborach samorządowych w 2002 bez powodzenia ubiegał się o mandat radnego warszawskiej dzielnicy Żoliborz z listy Ligi Polskich Rodzin^[2]. Zasiadał (od listopada 2009) w zarządzie Ruchu Ludowo-Narodowego^[3]. Na radnego Żoliborza startował także bezskutecznie w 2014 z ramienia KWW Miasto Jest Nasze #Żoliborz^[4] i w 2018 z listy komitetu Moje Miasto Żoliborz^[5].

Reaktywował Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Warszawie, zarejestrowane 10 stycznia 1989 jako pierwsze po delegalizacji w PRL (Sokół Macierz), otwierając tym samym możliwość rejestracji innym gniazdom w kraju. Od tego czasu pełni funkcję prezesa.

1 marca 1990 został zarejestrowany odrodzony Związek Towarzystw Gimnastycznych „Sokół” w Polsce, którego prezesem został Zbigniew Okorski. Funkcję tę pełnił przez 10 lat. Doprowadził do współpracy Sokoła z wojskiem.