Zbigniew Szczapiński

Zbigniew Szczapiński (ur. 28 lipca 1943 w Ottendorfie, zm. w listopadzie 2025) – polski aktor teatralny i filmowy, reżyser teatralny.

Absolwent XV Liceum Ogólnokształcącego w Łodzi^[1]. Już w wieku 15 lata występował w łódzkim Studenckim Teatrze Satyry „Pstrąg”. W 1967 roku ukończył studia na Wydziale Aktorskim PWSFTviT w Łodzi, natomiast już od 1966 roku był aktorem Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu, gdzie występował do 1968 roku. W kolejnych latach był członkiem zespołów: Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie (1968-1970), Bałtyckiego Teatru Dramatycznego w Koszalinie (1970-1972), Teatrów Dramatycznych w Szczecinie (1973-1975), Teatru Polskiego w Poznaniu (1975-1978) oraz Teatru im. Wilama Horzycy w Toruniu (1978-1982). Natomiast w latach 1982-2009 był aktorem Teatru Powszechnego w Łodzi^[2], gdzie wyreżyserował również dwa spektakle (1995, 2004)^[3]. W latach 1969-1998 wystąpił w dziewięciu spektaklach Teatru Telewizji^[2].

Został pochowany na łódzkim Cmentarzu Doły^[4].

• Niebieskie jak Morze Czarne (1971) - oficer Straży Granicznej sprawdzający dokumenty "młodzieżowej" wycieczki
• Biłek (1981) - Sebastian, partner Heleny
• Promień (1982) - Zygmunt Poziemski, uniwersytecki kolega Raduskiego, mąż Marty
• Złoty pociąg (1986) - ambasador Wielkiej Brytanii w Polsce
• Kingsajz (1987) - Duchownik
• Gdańsk 39 (1989) - radca Zawadowski, pracownik Generalnego Komisariatu RP w Gdańsku (odc. 1, 2, 4)
• Psy 2. Ostatnia krew (1994)
• Księga wielkich życzeń (1997) - właściciel karuzeli
• Demony wojny według Goi (1998) - premier rządu bośniackich Serbów
• Listy miłosne (2001) - ginekolog
• Tygrysy Europy (2003) - sobowtór księcia Czartoryskiego

Źródło: Film Polski^[2]