Zbigniew Walenty Kalina

Zbigniew Walenty Kalina

Państwo działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	14 lutego 1935 Klimontów
Data śmierci	27 stycznia 2005
profesor nauk medycznych
Alma Mater	Śląska Akademia Medyczna
Doktorat	29 czerwca 1966
Habilitacja	22 czerwca 1978
Profesura	16 października 1986
Odznaczenia

Zbigniew Walenty Kalina (ur. 14 lutego 1935 w Klimontowie, zm. 27 stycznia 2005) – polski lekarz, prof. dr hab., specjalista chorób wewnętrznych.

Urodził się w rodzinie Józefa i Marii z domu Brodzkiej. W rodzinnym Klimontowie uczęszczał do szkoły podstawowej, następnie do Liceum Ogólnokształcącego. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w 1952 r. podjął studia medyczne w Śląskiej Akademii Medycznej, zakończone uzyskaniem 30 lipca 1959 r. tytułu i dyplomu lekarza. Uzyskał specjalizację I stopnia (1963) i II stopnia (1966) w zakresie chorób wewnętrznych. Stopień naukowy doktora nauk medycznych uzyskał w macierzystej uczelni 29 czerwca 1966 r. na podstawie napisanej pod kierunkiem prof. Józefa Japy dysertacji pt. Biopsja śluzówki jelita cienkiego u pacjentów po częściowym usunięciu żołądka. Stopień naukowy doktora habilitowanego nauk medycznych w zakresie chorób wewnętrznych otrzymał na podstawie przedstawionego dorobku naukowego oraz rozprawy zatytułowanej Wpływ Tweenu 80 (środek powierzchniowo-czynny) na enzymy błony śluzowej jelita cienkiego i wskaźniki wchłaniania (kolokwium habilitacyjne 22 czerwca 1978 r. na posiedzeniu Rady Wydziału Lekarskiego). Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk medycznych uzyskał 16 października 1986 r.

Po studiach, od 1 października 1959 r. został zatrudniony w macierzystej uczelni początkowo na stanowisku asystenta, następnie starszego asystenta (1962) w Zakładzie Higieny Ogólnej, jednocześnie był wolontariuszem w I Klinice Chorób Wewnętrznych. W 1963 r. został przeniesiony do I Kliniki Chorób Wewnętrznych (od 1968 r. na stanowisku adiunkta); od 1 czerwca 1977 r. pracował w II Klinice Chorób Wewnętrznych. W 1979 r. został powołany na stanowisko docenta. Od października 1980 r. kierował II Kliniką Chorób Wewnętrznych, a od 1 czerwca 1982 r. II Katedrą i Kliniką Chorób Wewnętrznych w Katowicach Ligocie, od 1993 r. - na stanowisku profesora zwyczajnego. 1 listopada 1998 r. został powołany na stanowisko kierownika Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych i Farmakologii Klinicznej w Katowicach Ligocie.

Był pierwszym dyrektorem powołanego 20 grudnia 1973 r. Centralnego Szpitala Klinicznego w Katowicach Ligocie^[1].

Od 1992 r. był wykładowcą w Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie.

Opublikował ok. 140 artykułów (w tym 12 w czasopismach zagranicznych), jest autorem podręczników: Ultrasonografia w chorobach wewnętrznych (Katowice 1996), Podstawy badań sonograficznych w chorobach wewnętrznych (Katowice 1994), autorem rozdziału w podręczniku Choroby wewnętrzne, red. A. Wojtczak (Warszawa 1995) oraz redaktorem tłumaczenia Diagnostyki ultrasonograficznej, red. P. E. S. Palmer (Warszawa 1995 i 2000). Od 1994 r. był zastępcą redaktora naczelnego czasopisma „Endoscopica Polona”, od 1998 r. - redaktorem naczelnym kwartalnika „Ultrasonografia”, od 1995 r. - członkiem komitetu redakcyjnego „Medycyna po Dyplomie”. Promotor 19 doktoratów, opiekun 4 habilitacji.

Członek założyciel Polskiego Towarzystwa Gastrologicznego (od 1976); współzałożyciel (1985) i przewodniczący (1990–1992) Polskiego Towarzystwa Ultrasonograficznego (od 1992 - członek Zarządu Głównego i przewodniczący Komitetu Stypendialnego, od 1994 - członek honorowy), współzałożyciel Sekcji Ultrasonograficznej przy Polskim Lekarskim Towarzystwie Radiologicznym (od 1986, przez 1 kadencję pełnił funkcję wice- i przewodniczącego sekcji). Członek Krajowego Zespołu Specjalistycznego w dziedzinie radiologii, ultrasonografii i medycyny nuklearnej (1987–1991). W latach 1988–1991 pełnił funkcję przewodniczącego Komisji ds. Organizacji Ośrodków Diagnostycznych przy MZiOS, od 1994 r. był konsultantem Centralnego Ośrodka Techniki Medycznej w Warszawie, od 1997 r. – członkiem KBN 7 Sekcji Nauki Kliniczne Niezabiegowe. Był założycielem Educational Center of Ultrasonography afiliowanego przy Jefferson Ultrasound Institut Philadelphia (1996). Członek honorowy Towarzystwa Internistów Polskich.

Od 1962 r. był mężem Alicji Janiny z domu Wojnar, lekarza stomatologa. Ich córki Barbara i Maria zostały również lekarkami.

Pochowany na cmentarzu przy ul. Sienkiewicza w Katowicach.

• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Srebrny Krzyż Zasługi
• Medal Komisji Edukacji Narodowej
• Odznaka Honorowa PCK
• Odznaka honorowa „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”
• Złota Odznaka „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego”
• Order Honorowy „Laur 50-lecia ŚAM”

• Barbara Gruszka: Centrum Dokumentacji Dziejów Medycyny i Farmacji Górnego Śląska – Zbigniew Walenty KALINA. [dostęp 2011-12-07].
• Pro memoria. Zbigniew Walenty Kalina (1935–2005). „Biuletyn Informacyjny”. Rok XV, Nr 1, s. 27–29, 2005. Katowice: Śląska Akademia Medyczna. ISSN 0867-7646. [dostęp 2026-07-10]. 

• Prof. dr hab. Zbigniew Walenty Kalina, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2012-01-27] .