Zbruczanśke

Zbruczanśke
Збручанське
ilustracja
Państwo

 Ukraina

Obwód

 tarnopolski

Rejon

czortkowski

Hromada

Mielnica Podolska

Powierzchnia

2,292 km²

Wysokość

196 m n.p.m.

Populacja

 

• liczba ludności

433

• gęstość

188.92 os./km²

Nr kierunkowy

+380 3541

Kod pocztowy

48745

Położenie na mapie hromady Mielnica Podolska
Mapa konturowa hromady Mielnica Podolska, blisko górnej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Zbruczanśke”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, po lewej znajduje się punkt z opisem „Zbruczanśke”
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa konturowa obwodu tarnopolskiego, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Zbruczanśke”
Położenie na mapie rejonu czortkowskiego
Mapa konturowa rejonu czortkowskiego, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Zbruczanśke”
Ziemia48°39′44″N 26°16′18″E/48,662222 26,271667

Zbruczanśke (ukr. Збручанське) – wieś na Ukrainie, w obwodzie tarnopolskim, w rejonie czortkowskim, w hromadzie Mielnica Podolska, nad Zbruczem, naprzeciwko Czarnokozynciów.

Miejscowość nosiła dawniej nazwę Nowosiółka (ukr. Новосілка, Nowosiłka).

Opis

Ma sześć części: Wyhin (Вигін, oznacza pastwisko), Młynówka (Млинівка), Szkirnena (Skurnia), Pod Ogrodami (Під Садами), Nowosiółka, Wyła (Widły, ukr. Вила). Siedziba rady wiejskiej (ukr. сільська рада). Szkoła, biblioteka. Mieszkańców obecnie 433. Siedziba parafii.

Historia

Jedna z pierwszych wzmianek o wsi pochodzi z 1448 roku[1]. Przed I wojną światową wieś nazywała się Nowosiółka Czarnokoziniecka. W II Rzeczypospolitej leżała w województwie tarnopolskim, w powiecie borszczowskim. Ze względu na to, że tereny stanowiły własność biskupów kamienieckich, Nowosiółka zwana była także Biskupią.

W okresie międzywojennym w miejscowości stacjonowała strażnica KOP „Nowosiółka”[2].

Według danych GUS z 1921 roku, były dwie wsie Nowosiółka i Młynówka, liczące razem 1016 osób. W roczniku GUS z 1931 r. opisano jedną wieś Nowosiółka Biskupia lub Nowosiółka nad Zbruczem liczącą 1126 mieszkańców.

W 1939 r. NKWD aresztowało tutejszych 3 Polaków, którzy zaginęli bez wieści. W październiku 1941 r. Niemcy aresztowali i rozstrzelali ks. Jana Bojarczaka na podstawie ukraińskiego donosu, który oskarżał duchownego o pomaganie jeńców sowieckim. W 1942 r. Ukraińska Policja Pomocnicza, wywiozła z wioski do getta 30 Żydów, gdzie wszyscy zginęli. W latach 1944–1945 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 43 Polaków, w tym ks. Józefa Turkiewicza[3][4].

Zabytki i atrakcje turystyczne

Zdjęcia

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. VII. Warszawa: 1880-1902, s. 277.
  2. ↑ Jerzy Prochwicz: Formacje Korpusu Ochrony Pogranicza w 1939 roku. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2003, s. 315. ISBN 83-88973-58-4.
  3. ↑ Henryk Komański, Szczepan Siekierka, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w województwie tarnopolskim 1939–1946, wyd. 2, Wrocław: Nortom, 2006, s. 48, ISBN 83-89684-61-6, ISBN 978-83-89684-61-5, OCLC 156875487.
  4. ↑ JAN STANISŁAW BOJARCZAK — MARTYROLOGIUM [online], www.swzygmunt.knc.pl [dostęp 2023-05-06].

Linki zewnętrzne