Zeatyna
| |||||||||||||
| |||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||
| Charakterystyka fizyczna | |||||||||||||
| proszek lub kryształy[1] | |||||||||||||
| Wzór Hilla |
C10H13N5O | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
219,24 g/mol | ||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||
| DrugBank | |||||||||||||
| |||||||||||||
| |||||||||||||
| |||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||
Zeatyna – organiczny związek chemiczny, naturalny hormon roślinny z grupy cytokinin, regulujący wzrost i rozwój roślin. Jest pochodną zasady purynowej – adeniny. Wyodrębniona po raz pierwszy z kukurydzy zwyczajnej (Zea mays L.), od której wzięła się jej nazwa[3].
Przypisy
- 1 2 3 trans-Zeatin, [w:] PubChem [online], United States National Library of Medicine, CID: 449093 (ang.).
- ↑ Zeatyna [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: Z0876 [dostęp 2019-07-24].
- ↑ Peter V. Minorsky: Reakcje roślin na sygnały wewnętrzne i zewnętrzne. W: Neil Campbell, Jane Reece: Biologia. Poznań: Dom Wydawniczy „Rebis”, 2012, s. 829. ISBN 978-83-7510-392-2.
