Zenon Pigoń

Zenon Pigoń
Data i miejsce urodzenia

29 czerwca 1940
Radziwiłłów

Data i miejsce śmierci

13 stycznia 2023
Bytom

Poseł na Sejm kontraktowy
Okres

od 18 czerwca 1989
do 25 listopada 1991

Przynależność polityczna

Obywatelski Klub Parlamentarny

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności Medal Komisji Edukacji Narodowej

Zenon Pigoń (ur. 29 czerwca 1940 w Radziwiłłowie, zm. 13 stycznia 2023 w Bytomiu[1][2]) – polski polityk, nauczyciel i związkowiec, działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL, poseł na Sejm X kadencji (1989–1991).

Życiorys

Syn Józefa i Wiktorii[1]. Ukończył Studium Nauczycielskie w Częstochowie w 1961, następnie w 1974 studia na Wydziale Filologii Polskiej Uniwersytetu Śląskiego. Od 1962 pracował jako nauczyciel w zasadniczych szkołach górniczych, od 1968 do 1970 był szkoleniowcem w Zakładach Remontowo-Montażowych Przemysłu Metali Nieżelaznych „Montomet” w Piekarach Śląskich.

Działał w Związku Harcerstwa Polskiego, pełnił funkcję komendanta szczepu[3]. W latach 1976–1980 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[4]. W 1980 wstąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, do 1981 kierował komisją okręgową Pracowników Oświaty i Wychowania Ziemi Bytomskiej NSZZ „S”[4]. Wchodził w skład władz regionalnych związku[3].

Po wprowadzeniu stanu wojennego był jednym z organizatorów strajków w Bytomiu. 22 grudnia 1981 został internowany, a od stycznia do lutego 1982 był tymczasowo aresztowany. W lutym 1982 został skazany przez Sądu Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby oraz na grzywnę. W kwietniu tego samego roku, na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora, Izba Wojskowa Sądu Najwyższego uchyliła warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec niego kary. Wykonanie kary odroczono następnie z uwagi na stan zdrowia skazanego; w 1983 Zenon Pigoń został objęty amnestią[5]. W 1982 został pozbawiony pracy z przyczyn politycznych[3]. Do 1983 redagował założony przez siebie podziemny „Głos Śląsko-Dąbrowski”, po zatrzymaniu go z nakładem tego pisma zaprzestał działalności opozycyjnej. Do 1989 prowadził własną działalność gospodarczą.

W latach 1989–1991 sprawował mandat posła X kadencji z ramienia Komitetu Obywatelskiego, wybranego w okręgu bytomskim. Od 1990 do 1992 działał w Porozumieniu Centrum[3], następnie był członkiem Partii Chrześcijańskich Demokratów i Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów, w którym pełnił funkcję przewodniczącego krajowej komisji rewizyjnej.

Od 1992 pracował w urzędzie miasta w Tarnowskich Górach jako pełnomocnik burmistrza oraz naczelnik wydziału. W 2003 przeszedł na emeryturę. Został pochowany na cmentarzu w Rojcy[2].

Odznaczenia

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim (2007)[6] i Oficerskim (2020)[7] Orderu Odrodzenia Polski. W 2015 otrzymał Krzyż Wolności i Solidarności[8], a w 1991 Medal Komisji Edukacji Narodowej[3].

Przypisy

  1. 1 2 Zenon Pigoń. rejestry-notarialne.pl. [dostęp 2023-04-15].
  2. 1 2 Zmarł Zenon Pigoń, założyciel i redaktor naczelny podziemnego „Głosu Śląsko-Dąbrowskiego”. ipn.gov.pl, 13 stycznia 2023. [dostęp 2023-01-22].
  3. 1 2 3 4 5 Kto jest kim w polityce polskiej. Warszawa: PAI, 1993, s. 227. ISBN 83-223-2645-9.
  4. 1 2 Robert Dyja: Zenon Pigoń. Encyklopedia Solidarności. [dostęp 2023-01-16].
  5. ↑ Zenon Pigoń. ipn.gov.pl. [dostęp 2026-04-13].
  6. ↑ M.P. z 2007 r. Nr 43, poz. 502 (ISAP).
  7. ↑ M.P. z 2020 r. poz. 958 (ISAP).
  8. ↑ M.P. z 2016 r. poz. 127 (ISAP).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.