Zenon Starkiewicz
 major dyplomowany piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
7 stycznia 1906 |
|---|---|
| Data śmierci |
5 lipca 1993 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
przed 1925 – 1947 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca batalionu piechoty |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
    | |
Zenon Starkiewicz (ur. 7 stycznia 1906 w Kownie, zm. 5 lipca 1993) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari. Prezydent RP na Uchodźstwie, August Zaleski w 1963 mianował go pułkownikiem piechoty.
Życiorys
Urodził się 7 stycznia 1906 w Kownie[1]. W 1925 został słuchaczem Oficerskiej Szkoły Inżynierii w Warszawie. 11 sierpnia 1927 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1927 w korpusie oficerów łączności. 27 października 1928, po ukończeniu szkoły, otrzymał pierwszą lokatę i przydział do pułku radiotelegraficznego w Warszawie[2]. 15 sierpnia 1929 awansował na porucznika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1929 i 1. lokatą w korpusie oficerów łączności[3]. 27 czerwca 1935 awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 21. lokatą w korpusie oficerów łączności[4]. W latach 1936–1938 był słuchaczem XVII Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 26 lipca 1939 został przydzielony do sztabu Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej na stanowisko dowódcy łączności. W składzie tej brygady walczył w kampanii wrześniowej[5]. W maju 1940 walczył w kampanii norweskiej, będąc oficerem Oddziału III Sztabu Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich[6]. 16 listopada tego roku przybył z 10 Brygady Kawalerii Pancernej do 1 batalionu strzelców podhalańskich[7]. Dowódca 10 BKPanc gen. bryg. Stanisław Maczek udzielił mu pochwały za okres służby w brygadzie[8]. 20 listopada dowódca 1 bsp ppłk dypl. Władysław Dec wyznaczył go na stanowisko I adiutanta[9].
W 1944, w czasie kampanii włoskiej dowodził 1 batalionem strzelców karpackich.
Prezydent RP na Uchodźstwie, August Zaleski mianował go pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 19 marca 1963 w korpusie oficerów piechoty[10]. 2 października 1967 będąc urzędnikiem brytyjskiej służby cywilnej, zamieszkałym w Londynie przy 18 York House Highbury Crescent, został naturalizowany[11]. Zmarł 5 lipca 1993[12].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 10747[13]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (3 maja 1961)[14]
- Krzyż Walecznych dwukrotnie
- Srebrny Krzyż Zasługi (22 maja 1939)[15]
Przypisy
- ↑ Wojskowe Biuro Historyczne - Zenon Starkiewicz Kolekcja Akt Personalych i Odznaczeniowych [dostęp 2022-02-23].
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 629.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 274, 762.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 78.
- ↑ Zaleski 1988 ↓, s. 23, 273.
- ↑ Majorkiewicz 1957 ↓, s. 196.
- ↑ Rozkazy dzienne (cz. 1) 1940 ↓, s. 37.
- ↑ Rozkazy dzienne (cz. 1) 1940 ↓, s. 39.
- ↑ Rozkazy dzienne (cz. 1) 1940 ↓, s. 43.
- ↑ Dembiński 1969 ↓, s. 6.
- ↑ The London Gazette nr 44459 z 23 listopada 1967, s. 12823.
- ↑ Karolina Grodziska, Polskie groby na cmentarzach Londynu, Tom 2, 2001.
- ↑ Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, Koszalin 1997, s. 508.
- ↑ Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 17, Nr 4 z 15 września 1961 „za zasługi na polu pracy w organizacjach wojskowych”.
- ↑ M.P. z 1939 r. Nr 119, poz. 280 (ISAP) „za zasługi w służbie wojskowej”.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Rozkazy dzienne 1 Batalionu Strzelców Podhalańskich (06.11 – 31.12.1940). [dostęp 2020-08-21].
- Felicjan Majorkiewicz: Narwik. Dzieje Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1957.
- Stefan Dembiński: Lista Oficerów Polskich Sił Zbrojnych na uchodźstwie według awansów dokonanych zarządzeniami Prezydenta Rzeczypospolitej, z uwzględnieniem rodzajów broni i służb. [w:] Dziennik Ustaw RP na Uchodźstwie [on-line]. 1969-06-30. [dostęp 2016-11-29].
- Wacław Zaleski: W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. Z dziejów 1 Pułku Strzelców Konnych. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1988. ISBN 83-11-07460-7.