Zygmunt Kinel

Zygmunt Kinel
porucznik pilot porucznik pilot
Data urodzenia

1912

Data i miejsce śmierci

8 maja 1941
koło Sevenoaks

Przebieg służby
Lata służby

1936 – 1941

Siły zbrojne

Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne

Formacja

Lotnictwo Wojska Polskiego
RAF

Jednostki

4 Pułk Lotniczy
5 Pułk Lotniczy
151 Eskadra Myśliwska
Dywizjon 302

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa:

Zygmunt Kinel (ur. 1912, zm. 8 maja 1941 koło Sevenoaks) – polski lotnik wojskowy, porucznik pilot lotnictwa wojskowego II RP i Polskich Sił Powietrznych, uczestnik II wojny światowej.

Życiorys

Urodził się w 1912 roku w rodzinie o niemieckich korzeniach (nazwisko rodowe ojca: Kühnl), pochodzącej z Piotrkowa[1]. Interesował się lotnictwem. 6 września 1933 roku brał udział w wypadku samolotu LKL-4, lecąc jako obserwator z Zygmuntem Martyniakiem w V Krajowym Konkursie Lotniczym; załoga odniosła obrażenia i została odwieziona do szpitala w Baranowiczach[2][3.1][3.2][4][a]. W 1936 roku ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie w ramach IX promocji[1]. Skierowany do służby w 4 Pułku Lotniczym w Toruniu, rok później przeniósł się do 5 Pułku Lotniczego w Lidzie[1]. W listopadzie 1938 roku w składzie trójki pilotów 5 Pułku zwyciężył zespołowo w zawodach lotnictwa myśliwskiego w Toruniu[5].

Po wybuchu II wojny światowej walczył w kampanii wrześniowej w 151 Eskadrze Myśliwskiej przydzielonej do Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew” w stopniu podporucznika pilota, latając na przestarzałym myśliwcu PZL P.7a[6]. 2 września dowodząc kluczem samolotów wykonał lot rozpoznawczy, nie napotykając wroga; ponownie wykonał taki lot 8 września, lecz napotkane niemieckie myśliwce nie nawiązały walki[7]. 11 września podczas rozpoznawania kolumny pancernej w rejonie Zambrowa został ciężko ranny od ognia przeciwlotniczego i lądował przymusowo po polskiej stronie[8]. Trafił do szpitala w Wilnie, uznany w eskadrze za zaginionego[8].

W grudniu 1939 roku ożenił się[1]. W styczniu 1940 roku zdołał wraz z żoną przedostać się do Szwecji[1]. Został włączony do kadrowego dywizjonu myśliwskiego, który miał zostać użyty po stronie Finlandii w wojnie zimowej przeciw ZSRR[1]. Po jej zakończeniu trafił do Francji, a po jej upadku, do Wielkiej Brytanii i wstąpił do organizowanych tam Polskich Sił Powietrznych[1].

5 listopada 1940 roku został przydzielony do brytyjskiego 607 Dywizjonu Myśliwskiego RAF, po czym 16 marca 1941 roku do polskiego 302 Dywizjonu Myśliwskiego, w stopniu porucznika[1].

8 maja 1941 roku około południa brał udział w locie bojowym eskadry B z lotniska w Kenley na myśliwcu Hawker Hurricane Mk IIB, podczas którego wziął udział w zestrzeleniu myśliwca Bf 109F-2 z dywizjonu I./JG 3 (pilot Ltn. Günter Pöpel trafił do niewoli)[9]. Do tego samego samolotu strzelał jednakże też ppor. Wacław Król i być może pchor. Marian Rytka (wszystkim trzem uznano jedno zwycięstwo, z tym że Rytce prawdopodobne)[9]. Podczas popołudniowego lotu eskadry B tego samego dnia por. Kinel, lecący Hurricane o znakach WX-N (nr Z3095), został zestrzelony o 18.02 w okolicy Sevenoaks przez Bf 109F pilota Ltn. Erwina Fleiga z eskadry 1./JG 51[10]. Samolot rozbił się 8 km na południowy wschód od Sevenoaks, z pilotem w kabinie[10]. Został pochowany na cmentarzu w Northwood[10].

Uwagi

  1. ↑ Brak wystarczających danych w dostępnych informacjach prasowych, które podają jedynie imię i nazwisko, sprawia, że nie ma pewności, czy chodzi o tę samą osobę.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Śliżewski 2023 ↓, s. 66.
  2. ↑ Stanisław (1897-1971) Red Nogaj, Siedem Groszy: dziennik ilustrowany dla wszystkich o wszystkiem: wiadomości ze świata - najciekawsze procesy - sensacyjna powieść. 1933, nr 246 (Wydanie D E), Zakłady Graficzne i Wydawnicze „Polonia”, 7 września 1933, s. 5 [dostęp 2024-05-14].
  3. Franciszek (1894-[1944]) Wyd Głowiński, Wacław (1900-1972) Red Gralewski, Konstanty Bolesta-(1887-1966) Red Modliński, Express Lubelski i Wołyński, 1933, nr 248, „Dział Przechowywania Zbiorów WBP”, 8 września 1933 [dostęp 2025-01-22] (pol.).
    1. ↑ S. 2.
    2. ↑ S. 4.
  4. ↑ Tadeusz Red Opioła, Kurjer Zachodni Iskra : dziennik polityczny, gospodarczy i literacki. R.24, 1933, nr 248, Tadeusz Opioła, 8 września 1933, s. 2 [dostęp 2025-01-22] (pol.).
  5. ↑ Krzysztof Kubala: Tadeusz Sawicz. Magnum-X.
  6. ↑ Cynk 2000 ↓, s. 95-96.
  7. ↑ Cynk 2000 ↓, s. 179, 310.
  8. 1 2 Cynk 2000 ↓, s. 349.
  9. 1 2 Śliżewski 2023 ↓, s. 62-65.
  10. 1 2 3 Śliżewski 2023 ↓, s. 66-67.

Bibliografia

  • Jerzy B. Cynk: Polskie Lotnictwo Myśliwskie w boju wrześniowym. Gdańsk: AJ-Press, 2000. ISBN 83-7237-027-3.
  • Grzegorz Śliżewski. Triumf i porażka. Walki powietrzne 302. Dywizjonu Myśliwskiego 8 maja 1941 roku. „Lotnictwo”. 4/2023. XXVI (250), 2023. Warszawa: Magnum X. 
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.