Zygmunt Wiatrowski

Zygmunt Wiatrowski

Data i miejsce urodzenia	14 kwietnia 1928 Zagórów
Data śmierci	26 czerwca 2025
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: pedagogika pracy, pedeutologia, teoria kształcenia zawodowego
Alma Mater	Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Gdańsku
Doktorat	1969
Habilitacja	1975
Profesura	14 lipca 1988[1]
Nauczyciel akademicki
Uczelnia	Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy Wyższa Szkoła Humanistyczno-Ekonomiczna we Włocławku
Odznaczenia

Zygmunt Wiatrowski (ur. 14 kwietnia 1928 w Zagórowie, zm. 26 czerwca 2025^[2]) – polski pedagog, specjalizujący się w pedagogice pracy.

Był absolwentem Liceum Ogólnokształcącego im. Marszałka J. Piłsudskiego w Słupcy W 1951 roku ukończył studia matematyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku. Pracował jako nauczyciel i wizytator, w 1961 roku ukończył w trybie zaocznym studia pedagogiczne. Stopień doktora uzyskał w 1969, a doktora habilitowanego w 1975 roku. Tytuł profesora nauk humanistycznych uzyskał w 1988 roku^[3].

W 1974 roku podjął pracę w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Bydgoszczy (obecnie UKW), na tej uczelni pracował do przejścia na emeryturę w 1998 roku. W latach 1978–1980 był dyrektorem Instytutu Pedagogiki i Psychologii, pełnił też funkcje dziekana Wydziału Pedagogicznego (1980–1984), prorektora do spraw nauki (1984–1987) i prodziekana Wydziału Pedagogiki i Psychologii (1993–1997).

Od 1997 roku mieszkał w Ciechocinku, pracował w Wyższej Szkole Humanistyczno-Ekonomicznej we Włocławku.

Jego główne problemy i obszary badawcze to: teoretyczne i metodologiczne podstawy pedagogiki pracy, powodzenia i niepowodzenia szkolne oraz zawodowe, nauczyciel szkoły zawodowej, osobowościowe i prakseologiczne aspekty dorastania i dorosłości człowieka związane z pracą prozawodową i zawodową, aksjologiczne i powinnościowe konteksty myślenia o pracy, ale także społeczne i edukacyjne problemy filatelistyki.

Odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1982), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1989), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1978), odznaką „Zasłużony Nauczyciel” (1985)^[3] 15 maja 2007 otrzymał w Kijowie tytuł doktora honoris causa Akademii Nauk Pedagogicznych Ukrainy. 24 czerwca 2013 dzięki staraniom Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Zagórowskiej podczas uroczystej sesji Rady Miasta nadano mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Zagórowa^[4].

Był aktywnym filatelistą, działającym w PZF. Został pochowany 1 lipca 2025 na cmentarzu parafialnym w Ciechocinku przy ul. Wołuszewskiej (sektor U, rząd 2, nr 14)^[5][6].

• Zarys metodyki pracy filatelistycznej w kole młodzieżowym PZF (1969)
• Kształcenie nauczycieli szkół zawodowych (1971, współautor)
• Powodzenie i niepowodzenie szkolne pracujących (1975)
• Pedagogika pracy w zarysie (wyd. 1, 1980; wyd. 2, 1985)
• Nauczyciel szkoły zawodowej (wyd. 1, 1982, ISBN 83-02-01716-7; wyd. 2, 1987)
• Służba pracownicza w zakładach przemysłowych - funkcja założona i rzeczywista (1985, współautor)
• Filatelistyka wśród dzieci i młodzieży: poradnik opiekuna koła młodzieżowego PZF (1988, ISBN 83-203-2136-0)
• Nowości poczt świata (1989)
• Wychowanie młodzieży dla pokoju oraz kontaktów i współpracy międzynarodowej (1990)
• Nauczyciel szkoły zawodowej. Dawniej-dziś-jutro (wyd. 1, 1990, ISBN 83-7096-015-4; wyd. 2, 1993)
• Podstawy pedagogiki pracy (wyd. 1, 1994, ISBN 83-7096-061-8; wyd. 2, 1997; wyd. 3, 2000; wyd. 4, 2005)
• Myśli i działania pedagogiczne (2001)
• Powodzenia i niepowodzenia zawodowe (2002, ISBN 83-86523-22-0)
• Praca w zbiorach wartości pracujących, bezrobotnych i młodzieży szkolnej (2004, ISBN 83-88500-58-9)
• Dorastanie, dorosłość i starość człowieka w kontekście działalności i kariery zawodowej (2009, ISBN 978-83-7204-762-5)

• Janusz Figurski. Profesor Zygmunt Wiatrowski. „Pedagogika pracy”. 42, s. 7-9, wrzesień 2003. ISSN 0239-7757.