Monasterio de San Clodio

Monasterio de San Clodio
bien de interés cultural
Localización
País EspañaBandera de España España
Comunidad Galicia Galicia
Provincia Orense Orense
Localidad San Clodio
Coordenadas 42°22′03″N 8°06′54″O / 42.367375, -8.114908
Información religiosa
Culto catolicismo
Diócesis diócesis de Orense
Propietario Junta de Galicia
Uso monasterio, cuartel y hotel
Advocación Clodio de León
Fundación 1225
Año de inscripción 8 de mayo de 1981
Bien de interés cultural
Patrimonio histórico de España
Categoría Monumento
Código RI-51-0004494
Declaración 8 de mayo de 1981
Mapa de localización
Monasterio de San Clodio ubicada en Galicia
Monasterio de San Clodio
Monasterio de San Clodio
Ubicación en Galicia

El monasterio de San Clodio (o de San Clodio del Ribeiro), situado en el municipio de Leiro, provincia de Orense, en Galicia, España, fue una abadía, primero benedictina y luego cisterciense, hasta la desamortización de Mendizábal. Después de años de abandono, a finales del siglo XIX, se refundó como monasterio benedictino, permaneciendo activo como tal hasta finales del siglo XX.

En 1981 fue declarado monumento histórico-artístico de carácter nacional,[1] por lo que es bien de interés cultural con categoría de Monumento.[2][3]

Historia

La tradición sitúa los orígenes del monasterio en el siglo VII, pero el primer documento conocido sitúa su fundación en el año 928. En 1225, ingresó en la Orden del Císter como monasterio filial del Monasterio de Melón, de la filiación de la abadía primigenia de Claraval. En 1536 (según otra fuente, en 1530), tras un largo periodo de decadencia, se unió a la Congregación Cisterciense de Castilla, lo que supuso un renovado florecimiento. El monasterio albergaba varias instituciones comunitarias. En 1835 fue abandonado tras la desamortización de Mendizábal. Después se llegó a utilizar como cuartel de la Milicia Nacional. A finales del siglo XIX, por iniciativa del padre Veremundo Diéguez Arias y del Sacerdote D. Manuel Noya, se consiguió la refundación del monasterio, con la ayuda de un grupo de monjes benedictinos provenientes del monasterio de Samos, cuyo abad, P. Gaspar Villarroel tomó posesión del Monasterio en septiembre de 1891.[4] Dada su avanzada edad, los dos últimos monjes de esta comunidad benedictina abandonaron el edificio a finales del siglo XX, cuando el edificio ya presentaba un notable estado de ruina. En 1931 fue declarado monumento nacional. Hoy en día el edificio monacal se utiliza como complejo hotelero, y la iglesia continúa siendo el templo parroquial. San Clodio está considerado una de las cunas del vino del Ribeiro.

La iglesia del monasterio, de tres naves y cuatro pisos, fue construida entre 1220 y 1250. Tiene tres ábsides semicirculares. La fachada de la iglesia del monasterio, con su gran rosetón, hoy tapiado, es una de las pocas medievales, de estilo cisterciense, que se conservan en Galicia. Los edificios monásticos conservados, con dos claustros, no son anteriores al siglo XVII.

Referencias

Bibliografía

  • Lucas Álvarez, Manuel; Lucas Domínguez, Pedro: El monasterio de San Clodio do Ribeiro en la Edad Media: estudio y documentos, 1996, Galicia Medieval: Fontes, Edicións do Castro. Sada (A Coruña)
  • Goy Diz, Ana: O Mosteiro de San Clodio de Leiro, 2005, Guías do patrimonio cultural. Fundación Caixa Galicia.
  • Bernard Peugniez: Le Guide Routier de l’Europe Cistercienne. Editions du Signe, Strasbourg 2012, S. 758.
  • Fernández González, Frutos: Historia de San Clodio, 2021, Andavira Editora. Santiago de Compostela (A Coruña)