Lew Sapieha

Lew Sapieha
Född4 april 1557[1][2][3]
Astroŭna
Död7 juli 1633[4][1][5] (76 år)
Vilnius[6]
BegravdChurch of St. Michael, Vilnius[1]
Medborgare iPolsk-litauiska samväldet
SysselsättningDiplomat, militär, politiker[7], Grand Chancellor[7]
Befattning
Starosta hubski[8]
Marshal of the Court of the Grand Duchy of Lithuania
Liste over marskalkene i Sejmen 1548-1793
1582 års Sejm
Kunglig sekreterare
Polsk elektor
Staroste de Mohylew
Deputerad till den första polska republikens sejm
1590/1591 års Sejm och 1597 års Sejm
Great Scribe of Lithuania (1581–1585)[9]
Deputy Chancellor of the Grand Duchy of Lithuania‎ (1585–1589)[10]
Mayor of Słonim (1586–1605)[11]
Storfurstendömet Litauens storkansler (1589–1623)[12][13]
Starosta daugielski (–1595)[14]
Leśniczy słonimski (1600–)[15]
Staroste de Brest-Litovsk (1618–1623)[16]
Vilnius vojvod (1623–1633)[3]
Litauens storhetman (1625–1633)[17]
MakaDorota Firlej
(g. 1586–1591, makas/makes död)[1][18][19]
Halaszka Radziwiłł
(g. 1599–1611, makas/makes död)[20][1]
BarnKatarzyna Sapieha (f. 1586)[21]
Krzysztof Sapieha (f. 1588)[21]
Jan Stanisław Sapieha (f. 1589 och 1585)[21]
Andrzej Sapieha (f. 1591)[21]
Anna Sapieha (f. 1603)[22]
Mikołaj Sapieha (f. 1606)[22]
Krzysztof Michał Sapieha (f. 1607)[22]
Kazimierz Leon Sapieha (f. 1609)[22]
FöräldrarIwan Sapieha[1]
Bahdana Drutskaya-Kanoplya[1][23]
Heraldiskt vapen
Redigera Wikidata

Lew Sapieha, född 4 april 1557, död 7 juli 1633 i Vilnius, var storkansler av Litauen.

Sapieha deltog under Stefan Batory i kriget med Moskva och medverkade efter dennes död till Sigismunds val till kung av Polen. År 1600 företog han en diplomatisk resa till Moskva och utgav i Vilnius de litauiska statuterna. År 1625 försökte han fåfängt hindra Gustav II Adolfs framryckande i Litauen.

Källor

  1. 1 2 3 4 5 6 7 Гісторыя Сапегаў : жыццяпісы, маёнткі, фундацыі, Viktar Chursik, 2017, s. 52, ISBN 978-985-7025-75-6.[källa från Wikidata]
  2. ↑ Andrzej Rachuba (red.), Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy, t. VIII, Ziemia brzeska i województwo brzeskie XIV‒XVIII wiek, Institute of History, Polish Academy of Sciences, 2020, s. 183, ISBN 978-83-65880-89-5, läs online.[källa från Wikidata]
  3. 1 2 Andrzej Rachuba (red.), Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy, t. I, Województwo wileńskie XIV‒XVIII wiek, Wydawnictwo DiG, 2004, s. 195, ISBN 83-7181-305-8.[källa från Wikidata]
  4. ↑ Sapieha, Leo, vol. 28, Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich, s. 239.[källa från Wikidata]
  5. ↑ Józef Wolff (red.), Senatorowie i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego 1386—1795, 1885, s. 74, 151, läs online.[källa från Wikidata]
  6. ↑ Sejm-Wielki.pl profil-ID: 5.731.174.[källa från Wikidata]
  7. 1 2 Gemeinsame Normdatei, Deutsche Nationalbibliotheks katalog-id-nummer: 12168797X7749153-1, läst: 20 april 2026.[källa från Wikidata]
  8. ↑ Fjodar Tjarnjauski, Маршалак Ашмянскага павета Ян Свалынскі (?–1646): паходжанне, грамадска-палітычная дзейнасць, маёмаснае становішча, 19, Архіварыус, 2021, s. 276, läs online.[källa från Wikidata]
  9. ↑ Józef Wolff (red.), Senatorowie i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego 1386—1795, 1885, s. 271, läs online.[källa från Wikidata]
  10. ↑ Józef Wolff (red.), Senatorowie i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego 1386—1795, 1885, s. 163, läs online.[källa från Wikidata]
  11. ↑ Andrzej Rachuba (red.), Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy, t. VI, Ziemia nowogródzka i województwo nowogródzkie XV–XVIII wiek, Institute of History, Polish Academy of Sciences, 2024, s. 297, ISBN 978-83-66911-67-3, läs online.[källa från Wikidata]
  12. ↑ Józef Wolff (red.), Senatorowie i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego 1386—1795, 1885, s. 161, läs online.[källa från Wikidata]
  13. ↑ Stanisław Ptaszycki, Dzieje rodów litewskich jako materyał do archeologii historycznéj, Ateneum, 1887, s. 529, läs online.[källa från Wikidata]
  14. ↑ Józef Wolff (red.), Pacowie : materyjały historyczno-genealogiczne, 1885, s. 46, läs online.[källa från Wikidata]
  15. ↑ Andrzej Rachuba (red.), Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy, t. VI, Ziemia nowogródzka i województwo nowogródzkie XV–XVIII wiek, Institute of History, Polish Academy of Sciences, 2024, s. 245, ISBN 978-83-66911-67-3, läs online.[källa från Wikidata]
  16. ↑ Andrzej Rachuba (red.), Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy, t. VIII, Ziemia brzeska i województwo brzeskie XIV‒XVIII wiek, Institute of History, Polish Academy of Sciences, 2020, s. 183–184, ISBN 978-83-65880-89-5, läs online.[källa från Wikidata]
  17. ↑ Józef Wolff (red.), Senatorowie i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego 1386—1795, 1885, s. 151, läs online.[källa från Wikidata]
  18. ↑ Józef Wolff (red.), Kniaziowie litewsko-ruscy od końca czternastego wieku, 1895, s. 615, läs online.[källa från Wikidata]
  19. ↑ Andrzej Rachuba (red.), Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy, t. II, Województwo trockie XIV‒XVIII wiek, Wydawnictwo DiG, 2007, s. 228, ISBN 978-83-7181-453-2.[källa från Wikidata]
  20. ↑ Radziwiłłowie herbu Trąby, Archiwum Główne Akt Dawnych och Wydawnictwo DiG, 1996, ISBN 83-85490-62-0.[källa från Wikidata]
  21. 1 2 3 4 Гісторыя Сапегаў : жыццяпісы, маёнткі, фундацыі, Viktar Chursik, 2017, s. 56, ISBN 978-985-7025-75-6.[källa från Wikidata]
  22. 1 2 3 4 Гісторыя Сапегаў : жыццяпісы, маёнткі, фундацыі, Viktar Chursik, 2017, s. 57, ISBN 978-985-7025-75-6.[källa från Wikidata]
  23. ↑ Józef Wolff (red.), Kniaziowie litewsko-ruscy od końca czternastego wieku, 1895, s. 171, läs online.[källa från Wikidata]