Arsimi në Luksemburg

Arsimi i lartë në Luksemburg dominohet nga Universiteti i Luksemburgut, ky është i vetmi universitet me të drejta të plota në Luksemburg. Ajo u themelua në vitin 2003.^[3]

Universitetet e mëposhtme kanë kampuse ose poste në Luksemburg:

• Universiteti i Hapur Luksemburg: Një bashkëpunim midis Qendrës së Mësimit gjatë Jetës së Luksemburgut, Dhomës së Punonjësve të Luksemburgut në sektorin privat dhe Universitetit të Hapur Britanik, duke ofruar kurse të mësimit në mbrëmje ose në distancë^[4]
• Universiteti i Zemrës së Shenjtë Luksemburgu : Një kampus i Universitetit të Zemrës së Shenjtë^[5]
• Qendra Evropiane e Universitetit të Miami Dolibois (MUDEC): Një kampus i Universitetit të Majamit^[5]
• Shkolla e Biznesit në Luksemburg : LSB është i vetmi institucion luksemburgas që është anëtar i AACSB ndërkombëtare

Arsimi i lartë ofrohet gjithashtu nga disa teknika të liceut, në fushat e biznesit dhe menaxhimit, artit dhe kujdesit shëndetësor. Pas tre vitesh studimi, kjo çon në dhënien e një Brevet de technicien supérieur (BTS).

Në 1830, pjesa më e madhe e Luksemburgut (me përjashtim të kryeqytetit) mori anën e Revolucionit Belg kundër mbretit holandez William I. Prandaj Mbreti-Duka i Madh u përpoq të parandalonte luksemburgasit e rinj që të ndiqnin universitetet belge, të cilat ishin vatra të ndjenjave revolucionare antiholandeze. Gradat akademike belge nuk njiheshin më në Luksemburg që nga viti 1832, dhe një dekret i vitit 1835 i detyroi studentët luksemburgase të studionin ekskluzivisht në shtetet e Konfederatës Gjermane . Kjo politikë gjermanizimi vazhdoi me reformën e Friedemann-it në 1837, e cila kishte për qëllim shndërrimin e Athénée de Luxembourg në një shkollë përgatitore për universitetet gjermane dhe shfuqizoi kurset akademike që kishin ekzistuar atje që nga viti 1817, duke privuar Luksemburgun nga embrioni i arsimit të lartë.^{[9] : 44}

Kur vendi u bë i pavarur në 1839 (ndërsa mbeti nën bashkimin personal me mbretin holandez), kishte nevojë për institucionet e veta administrative dhe politike: një problem i madh ishte edukimi i elitave të ardhshme, të cilët do të zëvendësonin funksionarët e huaj dhe do të luanin një rol kyç në shoqëri. Masat e Uilliam I të viteve 1835 dhe 1837 e kishin orientuar sistemin arsimor drejt Gjermanisë, por natyra specifike gjeografike e vendit kërkonte edhe lidhje me vendet frëngjishtfolëse. Profesorët e Athénée kërkuan një reformë të arsimit të mesëm dhe ringritjen e kurseve akademike.^{[9] : 44}

William II erdhi në fron në 1840, duke i dhënë fund politikave të reaksionit dhe gjermanizimit të babait të tij. Kushtetuta e 1841 lejoi një zgjedhje të lirë të universiteteve dhe hodhi themelet për një politikë arsimore që merrte parasysh specifikat e vendit. Reforma e ardhshme u mbështet nga liberalët, por u kundërshtua nga avokatët e reformës Friedemann. Ndërsa përgjithësisht u pajtua se krijimi i një universiteti të plotë në Dukatin e Madh nuk ishte i zbatueshëm, çështja se si të organizohej arsimi i lartë ishte një çështje përçarëse. Ashtu si në fusha të tjera, luksemburgasit ekzaminuan sistemet e vendeve fqinje për të përcaktuar rrugën më të mirë për t'u ndjekur. Fraksioni klerik ishte në mbështetje të sistemit gjerman, ndërsa modeli belg kishte mbështetje liberale. Ky sistem i fundit ia besoi provimet universitare një jurie profesorësh si dhe njerëz të ditur dhe me reputacion të nxjerrë nga pjesë të ndryshme të shoqërisë, dhe ky ishte sistemi i zgjedhur përfundimisht nga Luksemburgu. Ishte e qartë se, jo thjesht një demonstrim i njohurive akademike, diplomat shiheshin si një test i aftësisë së dikujt për të ushtruar funksione publike, dhe për këtë arsye shihej vetëm si e përshtatshme që ato të viheshin nën kontroll të rreptë shtetëror. Për qeverinë, provimet akademike ishin çështje sovraniteti kombëtar, që nuk mund t'u besohej universiteteve të huaja. Nuk bëhej fjalë për njohjen automatike të diplomave të huaja.^[9]

Autoritetet vendosën, minimalisht, të rivendosin kurset e larta në Athénée, të cilat, megjithatë, ishin thjesht një imitim i zbehtë i arsimit të lartë. Në këtë mënyrë, shteti i Luksemburgut i dha vetes prerogativën për të dhënë tituj akademikë.^[9]

Sistemi i gradave akademike dhe i kurseve të larta u organizua në ligjin organik të 23 korrikut 1848: Athénée do të ofronte kurse të larta, duke u përgatitur për gradën e kandidatit (që mund të merret vetëm pas një viti) në shkencat fizike dhe matematikë nga njëra anë dhe në filozofinë e letrave. Diplomat do të jepeshin nga juritë e provimeve në Luksemburg. Kualifikimet e marra diku tjetër nuk njiheshin në Dukatin e Madh. Megjithatë, ligji i detyronte studentët të ndiqnin kurse në universitete të huaja, përmbajtja e të cilave do të testohej nga juritë luksemburgase. Ligji i 1848-ës u përshtat vazhdimisht gjatë gjysmëshekullit të ardhshëm. Këto ndryshime, të shoqëruara me debate plot pasion, kishin të bënin me lëndën që do të shqyrtohej, krijimin e diplomave të reja për profesione të caktuara dhe përshtatjen me realitetin e arsimit universitar: kishte raste kur shteti përcaktonte ndjekjen e kurseve që nuk ofroheshin më askund.^[9] Që nga viti 1882, nevoja për të reformuar arsimin e mesëm shkaktoi një argument mbi natyrën, dhe në të vërtetë qëllimin, të cours supérieurs . Këshilli i Shtetit ishte kundër shfuqizimit të tyre, pasi kjo do të sillte një reformë në ligjin për çmimet akademike. Debati do të ndizej sërish në fillim të shekullit të 20-të, por ndjenja kombëtare mbizotëroi: braktisja e kurseve të larta dhe përfundimi i dhënies së diplomave do të nënkuptonte braktisjen e një pjese të pavarësisë së kombit luksemburg.^{[9] : 45}

Periudha para dhe pas fillimit të shekullit të 20-të pa reforma në arsim. Në fund të shekullit të 19-të, klasa politike u ndërgjegjësua se sistemi tradicional i arsimit nuk ishte i përshtatur mirë me nevojat e një shoqërie industriale. Zhvillimet ekonomike kishin krijuar klasa të reja sociale dhe profesionale. Një klasë e mesme punonjësish dhe nëpunësish civilë doli nga rritja e shërbimeve dhe administratës shtetërore. Zejtaria dhe tregtia u transformuan nga përparimi industrial dhe tregtar.

Qeveria e Baron Félix de Blochausen (1874–1885) miratoi një reformë vendimtare të arsimit fillor kur futi shkollimin e detyrueshëm ndaj kundërshtimit të deputetëve konservatorë. Mungesa e shkollës ishte veçanërisht e përhapur në zonat rurale, ku fëmijët ndihmonin në fusha. "Loi Kirpach" i 10 Prillit 1881 (i emëruar pas Henri Kirpach, Drejtori i Përgjithshëm i Brendshëm) e bëri të detyrueshëm ndjekjen e shkollës midis moshës 6 dhe 12 vjeç.^{[10] : 44}Kjo reformë nxiti debate të ashpra mbi rolin e shtetit në shoqëri dhe marrëdhëniet midis kishës dhe shtetit . Ligji parashikonte gjithashtu një sistem të vetëm shkollash publike dhe e bëri detyrë të shtetit organizimin e arsimit. Megjithatë, në të njëjtën kohë, kisha mbeti e përfshirë, pasi famullitari vendas ishte anëtar ex officio i komisionit shkollor të komunës vendore dhe mësuesi i shkollës ishte nën mbikëqyrjen e tij.^{[10] : 44–45}

Nëpërmjet një reforme të gjerë të sistemit arsimor, qeveria e Paul Eyschen (1888–1915) u përpoq t'i përgjigjej ndryshimeve në shoqëri. Eyschen ishte një mbrojtës i idesë së specializimit të shkollave: Athénée de Luxembourg për ata që synonin të ndiqnin më vonë studimet universitare, një shkollë industriale për ata që ishin të destinuar për një profesion teknik, një shkollë bujqësore për djemtë e fermerëve dhe një shkollë artizanale për djemtë e zejtarëve. Vëmendje e veçantë i është kushtuar arsimit profesional.^[10]

Ligji i 1892 ndau shkollën industriale dhe tregtare nga Athénée dhe i shtoi asaj një seksion tregtar. Në 1908, ajo u zhvendos në Limpertsberg, për t'u bërë më vonë Licée des Garçons de Luxembourg. Ligji i vitit 1896 krijoi një shkollë artizanale. Këto përpjekje u shoqëruan me një rritje të nxënësve që ndiqnin shkollën e mesme nën qeverinë Eyschen: 875 në 1879-1880 krahasuar me 2500 në 1919-1920.^[10] Në 1891, Soeurs de la Doctrine Chrétienne iu përgjigj ftesës së qeverisë duke hapur një shkollë bujqësore shtëpiake për vajza të reja.

Në gjysmën e dytë të shekullit të 19-të, Echternach dhe Diekirch kishin secili një të ashtuquajtur "pro-gjimnaz", i cili funksiononte nën mbikëqyrjen e drejtorit të Athénée. Më vonë, edhe këto u bënë institucione autonome dhe Athénée humbi kontrollin e ngushtë të arsimit të mesëm dhe të lartë në Luksemburg.^[8]

Qeveria e Eyschen trajtoi gjithashtu arsimin fillor përmes Ligjit të Arsimit të vitit 1912 . Kjo hoqi tarifat e shkollës dhe e bëri të detyrueshme shkollën për 7 vjet. Më e diskutueshme, ajo e ktheu pozicionin e Kishës në shkolla: mësuesit nuk kishin më nevojë për një certifikatë morali nga prifti i tyre për t'u punësuar dhe nuk ishin më të detyruar të jepnin mësime fetare. Ligji i vitit 1912 ishte objekt debatesh të hidhura midis Bllokut të Majtë (socialistë dhe liberalë) dhe të djathtës klerikale.^[10]

Ndërsa në pjesën tjetër të Evropës, universitetet po hapnin dyert për gratë, Luksemburgu ishte një i ardhur me vonesë në këtë drejtim. Krijimi i dy Liceve për vajza të reja në 1909 dhe 1911 zbuloi preokupimin e qeverisë për t'u mohuar vajzave aksesin në seksionin latin, i cili u jepte akses të vetëm në universitete. Vetëm pas Luftës së Parë Botërore, kur morën të drejtën e votës, gratë e para morën pjesë në provimet për çmime akademike.^{[9] : 46–47}

Shteti dhe liberalët e klasës së mesme që drejtonin qeverinë refuzuan me këmbëngulje të lejonin hapjen e shkollave joshtetërore, siç kërkonte Kisha. Në të njëjtën kohë, ata i lejuan klerit shumë ndikim në mësimdhënie. Deputeti liberal Robert Brasseur u ankua për një "klerikalizim të arsimit". Rreth 20% e profesorëve të shkollave të mesme ishin klerikë, dhe kjo nuk përfshin anëtarët laikë të jezuitëve ( Jésuites en courte robe ) të pretenduar nga Brasseur. Studentët e kurseve të larta ishin të detyruar të merrnin pjesë në procesione fetare dhe të merrnin pjesë në meshë dhe në rrëfim çdo të diel dhe të enjte. Disa kritikuan mësimet e filozofisë, të vendosura në duart e filozofëve-predikues, si një "kurs teologjie e maskuar". Në vitin 1903, drejtori i Athénée u përpoq t'i ndalonte studentët të merrnin pjesë në një konferencë mbi temën e formimit të botës, të mbajtur nga një profesor i Brukselit. Për disa, dukej se mbajtja e kurseve të larta ishte një mjet për të kontrolluar ideologjinë e studentëve, ndërsa ata që studionin jashtë mund të merrnin ide të huaja, radikale.^[9]

Qeveria Werner-Cravatte (1964–1969) pa edhe një herë një nevojë urgjente për të reformuar sistemin arsimor, për shkak të ndryshimeve ekonomike dhe sociale. Qeveria u përpoq të përgjigjej duke diversifikuar llojet e Liceve që ekzistojnë. Në vitin 1965 u krijuan shkolla të mesme ( écoles moyennes ): këto kishin për qëllim të kujdeseshin për të rinjtë që nuk ishin mjaft të përshtatshëm për një arsim universitar, në mënyrë që t'i përgatisnin ata për karriera të nivelit të mesëm në administratë ose në sektorin privat dhe për të hequr peshën nga Licet e mbipopulluara. Në maj të vitit 1968 pati trazira edhe në Luksemburg: studentët e cours supérieurs hynë në grevë, duke kërkuar një reformë të arsimit të lartë dhe dhënien e gradave akademike.^[10] Qeveria Werner-Cravatte hartoi një ligj i cili, megjithatë, nuk do të vinte në votim derisa qeveria e ardhshme të ishte në detyrë.^[10] Ministria Werner-Cravatte prezantoi ndryshime në sistemin e arsimit të mesëm: ajo përafroi arsimin e vajzave – më parë në lice të veçanta – me atë të djemve dhe futi bashkë-arsimimin. Arsimi i mesëm (në krahasim me arsimin e mesëm teknik) u unifikua: mund të zgjidheshin dy rryma, "klasik" me latinishten dhe "modern", pa latinisht. Për vitet e shkollës së lartë u prezantuan katër seksione.^[8]

Ishte nën ministrinë e dytë Werner-Schaus që sistemi i çmimeve akademike që datonte nga viti 1848 u shfuqizua përfundimisht, duke përmbushur kërkesat e studentëve të vitit 1968. Ligji i 18 qershorit 1969 parashikonte që në vend të kësaj, diploma nga vende të tjera do të certifikoheshin në Luksemburg.^[10]

Në vitin 1970, kurset e larta u integruan në "Centre universitaire de Luxembourg" të re.

Qeveria Werner-Flesch (1980–1984) prezantoi një lëvizje që harmonizoi shkollat e mesme publike dhe private: ligji i 31 majit 1982 parashikonte subvencione shtetërore për shkollat private, në këmbim të lejimit të shtetit për të mbikëqyrur kurrikulat e tyre dhe kualifikimet e mësuesve të tyre.^{[10] : 202}

Ideja fillestare e krijimit të një universiteti të Luksemburgut u ngrit në një debat në Dhomë në 1993. Në vitin 2000, qeveria prezantoi një letër të bardhë për këtë çështje. Ligji për krijimin e Universitetit të Luksemburgut u miratua nga Dhoma më 17 korrik 2003.

Qeveria Juncker-Polfer prezantoi gjithashtu ndryshime të mëtejshme në arsimin e mesëm. Testet e kryera për Programin për Vlerësimin Ndërkombëtar të Studentëve (PISA) i renditën studentët e Luksemburgut në vendin e 30-të nga 32 vende. Prandaj, qeveria nisi një program "kthimi në baza".^{[10] : 239}Qeveria konservatore-socialiste nga viti 2004 deri në 2009 ngriti gjithashtu disa shkolla të reja jashtë sistemit të zakonshëm, me metoda novatore të mësimdhënies: "Neie Lycée" (tani "Lycée Ermesinde"), "Eis Schoul", "École de la 2e shanse" dhe Deutsch-Luxemburgis.^{[10] : 251}