Konti i Hainautit

Konti i Hainautit (Comte de Hainaut; Graaf van Henegouwen; Graf von Hennegau) ishte sunduesi i Kontesë së Hainautit, një rajon historik në Vendet e Ulëta (që përfshihet në shtetet e tanishme të Belgjikës, Holandës, Luksemburgut dhe pjes të Francës veriore dhe Gjermanisë perëndimore). Në burimet historike në anglisht, emri shpesh shkruhet në mënyrën e vjetër Hainault.

Sipas Jacques de Guyse, konti i parë i Hainautit ishte Madelgari i Famarit të Hainautit (rr. 607–677. Landeriku i Soignesit, biri i tij, thuhet se hoqi dorë nga posti. Kurora e kontit i shkoi kushërirës së tij, Shën Ajës dhe burrit të saj, Shën Hidulfit të Lobit, dukës së Lobit.^[1]

Balderiku i Burgojës, peshkopi i Noyon-it, përmend një Amalrik, që ishte martuar me vajzën e Isakut të Kambrait, konti i Kambrait.^[2] Kontët e Hainautit e kishin zakon të kryenin betimin e nderit në reliktet e Shën Vincent Madelgarit si adhurues të Shën Vincentit.

• 843–870: me gjasa një kont lotharing, i caktuar nga Lothairi I^[3]
• 870–880: Enguerrand I, konti i Gentit, Kurtrait dhe Turnait, i caktuar nga mbreti Karli II (Tullaci), i cili sapo e kishte aneksuar Lotharingian. Në vitin 880, nëpërmjet Traktatit të Ribermontit, Lotharingia iu kthye Ludvigut të Riut, mbretit të Gjermanisë, që vendosi Regnierin në krye të Kontesë së Hainautit:

• 880–898: Regnieri I i Hainautit, i njohur si Hapi i Gjatë, i biri i Gislebertit të Masgaut.

Në vitin 898 ai ra në fatkeqësi dhe Zventiboldi e mori Hainautin nga ai, për t'ia dhënë atë Sigardit, të martuar me Hersindën ose Albéraden († 916).

• 920–925: Enguerrandi II, i afërm i Enguerrandit të I.

Në vitin 925, Lotharingia iu kthye Gjermanisë dhe Hendrik Shpendari, caktoi Regnierin e II si kont të Hainautit.

Përgjatë shekullit të X, është e paqartë nëse rajoni i Hainutit ishte i bashkuar nën një kont. Konte të veçuara mund të kenë ekzistuar bazuar në fortesat e Monsit dhe Valensienës.

• Reginari I (i paqartë) († 915)
• Sigardi (l. v. 902–920), gjithashtu konti i Liugasit
• Reginari II (i paqartë) (s. v. 920–pas 932)
• Reginari III (i paqartë) (s. v. para 940–958)
• Godfridi I (s. v. para 958–964), gjithashtu dukë i Lotharingisë së Poshtme
• Riçari (s. v. 964–973), gjithashtu kont i Liugasit

Kontët dhe margravët e Valensienës

• Amalriku (i paqartë) (l. v. 953–973)
• Verneri (i paqartë) (s. v. 973)
• Arnulfi i Valensienës († 1011/1012), me gjasa edhe kont i Kambrait
• Baldvini IV (s. v. 988–1035)
• Baldvini V (s. v. 1035–1045)
• Reginari i Hasnonit (i paqartë) († rr. 1049), babai i Riçildës, konteshës së Hainautit (1045–1048/49)
• Hermani (s. v. 1039–1051), si burri i Riçildës (1048/49–1051)

Nën Hermanin dhe Riçildën, Hainauti u bashkua në një Konte të vetme të konsoliduar të Hainautit.

• Baldvini I (s. v. 1051–1070), gjithashtu kont i Flandrës
• Arnulfi I (s. v. 1070–1071), i biri i Baldvinit të I, gjithashtu kont i Flandrës
• Baldvini II (s. v. 1071–1098), i biri i Baldvinit të I
• Baldvini III (s. v. 1098–1120), i biri i Baldvinit të II
• Baldvini IV (s. v. 1120–1171), i biri i Baldvinit të III
• Baldvini V (s. v. 1171–1195), i biri i Baldvinit të IV, gjithashtu kont i Flandrës nga viti 1191
• Baldvini VI (s. v. 1195–1205), i biri i Baldvinit të V, gjithashtu kont i Flandrës dhe perandor latin i Kostantinopojës
• Joana (s. v. 1205–1244), vajza e Baldvinit të VI, gjithashtu konteshë e Flandrës
• Margareta I (s. v. 1244–1253), vajza e Baldvinit të VI, gjithashtu konteshë e Flandrës, e martuar fillimisht me Buçardin e IV të Avesnes dhe pastaj me Uilliamin e Dampierrit

Kontetë e Flandrës dhe Hainautit u pretenduan nga bijtë e Margaretës, gjysmë-vëllezërit, Johani I i Avesnes dhe Uilliami III i Dampierrit në Luftën e Pasimit të Flandrës dhe Hainautit. Në vitin 1246, mbreti Luigji IX i Francës ia dha Hainautin Johanit, por Margareta refuzoi tia dorëzonte qeverinë, por u detyrua ta bënte këtë në vitin 1254 nga Johani dhe anti-mbreti gjerman Uilliami II, konti i Hollandës.

• Johani I (s. v. 1253–1257), i biri i Margaretës së I dhe Buçardit të IV të Avesnes

• Margareta I (s. v. 1257–1280), e mori kontrollin pas vdekjes së Johanit të I

• Johani II (s. v. 1280–1304), i biri i Johanit të I, gjithashtu kont i Hollandës
• Uilliami I (s. v. 1304–1337), i biri i Johanit të II, gjithashtu kont i Hollandës
• Uilliam II (s. v. 1337–1345), i biri i Uilliamit të I, gjithashtu kont i Hollandës
• Margareta II (s. v. 1345–1356), vajza e Uilliamit të I,
  • Bashkarisht me burrin e saj, Ludvigun e IV, perandor gjermaniko-romak († 1347) dhe birin e tyre, Uilliamin e III

• Uilliami III (s. v. 1345–1389), i biri i Margaretës së II dhe Ludvigut të IV
  • Bashkarisht me vëllezërit e tij, Ludvigu Brandenburger, Ludvigu Roman dhe Otoni Bavarian (1347–1349),
    Stefani II i Bavarisë (1347–1353) dhe Alberti I
• Margareta u kthye në vitin 1350 në kundërshtim të djalit të saj dhe e mbajti Hainautin deri në vitin 1356.
• Alberti I, (regjent që nga viti 1358, sundoi si kont në vitet 1389–1404)
• Uilliami IV (s. v. 1404–1417), i biri i Albertit të I
• Zhaklina (s. v. 1417–1433), vajza e Uilliamit të IV

Zhaklina u kundërshtua nga ungji i saj, Johani, duka i Bavari-Straubingut, i biri i kontit Alberti I në një luftë pasimi. Pretendimet e Johanit u realizuan nga Filipi III, duka i Burgundisë, një nip i Uilliamit të IV, nëna e të cilit ishte motra e Uilliamit. Në prill 1433, ai e detyroi Zhaklinën të abdikonte nga Hainauti dhe Hollanda në favor të tij.

• Filipi I i Miri (s. v. 1433–1467)
• Karli I i Burgundisë (s. v. 1467–1477), i biri i Filipit të Mirit
• Maria e Pasura (s. v. 1477–1482), e bija e Karlit të Burgundisë, bashkarisht me bashkëshortin e saj, Maksimilianin e I, perandor gjermaniko-romak

• Filipi II i Bukuri (s. v. 1482–1506), i biri i Maries dhe Maksimilianit
• Karli II (s. v. 1506–1555), i biri i Filipit, gjithashtu perandor gjermaniko-romak (si Karli V)

Karli II në vitin 1549 shpalli Sanksionin Pragmatik, duke e lidhur përgjithmonë Hainautin me zotërimet e tjera të Vendeve të Ulta, në një bashkim personal. Kur Perandoria Habsburge u nda midis trashëgimtarëve të Karlit të V, Vendet e Ulta, duke përfshirë Hainautin, i shkuan Filipit të II të Spanjës, nga dega spanjolle e Habsburgëve.

• Filipi III (s. v. 1555–1598), i biri i Karlit të III, gjithashtu mbret i Spanjës
• Izabela Klara Euxhenia (s. v. 1598–1621), vajza e Filipit të II,
  • Bashkarisht me bashkëshortin e saj, Albertin, arkidukën e Austrisë)
• Filipi IV (s. v. 1621–1665), nipi i Filipit të III, gjithshtu mbret i Spanjës
• Karli III (s. v. 1665–1700), i biri i Filipit të IV, gjithashtu mbret i Spanjës

Midis viteve 1706 dhe 1714, Vendet e Ulta u pushtuan nga Anglia dhe Holandezët, gjatë Luftës së Pasimit Spanjoll. Feudi u pretendua nga Dera Habsburge dhe Dera Burbone. Në vitin 1714, Traktati i Rastatit, vendosi pasimin dhe Kontea e Hainautit i shkoi degës austriake të habsburgëve.

• Karli IV (s. v. 1714–1740), stërnip i Filipit të III, gjithashtu perandor gjermaniko-romak (i zgjedhur)
• Maria Tereza (s. v. 1740–1780), vajza e Karlit të IV, e martuar me Francin e I, perandor gjermaniko-romak
• Jozefi I (s.v. 1780–1790), i biri i Maria Terezës dhe Francit të I, gjithashtu perandor gjermaniko-romak
• Leopoldi I (s.v. 1790–1792), i biri i Maria Terezës dhe Francit të I, gjithashtu perandor gjermaniko-romak
• Franci I (s.v. 1792–1835), i biri i Leopoldit të I, gjithashtu perandor gjermaniko-romak

Titulli faktikisht u shfuqizua si pasojë e Revolucionit Francez dhe aneksimit të Flandrës nga Franca në vitin 1795. megjithatë, titulli mbeti i pretenduar zyrtarisht nga pasardhësit e Leopoldit të I deri në mbretërimin e Karlit të I të Austrisë.