| British Hard Court Championships |
|---|
| Sport |
|
|---|
| Categoria | M: Grand PrixF: Tier IV (1996)
|
|---|
| Federazione | ATP, WTA
|
|---|
| Paese | Regno Unito
|
|---|
| Luogo | Bournemouth (1968-1995) Cardiff (1996)
|
|---|
| Superficie | Terra rossa
|
|---|
| Organizzatore | Women's Tennis Association
|
|---|
| Cadenza | Annuale
|
|---|
| Discipline | Singolare/doppio maschile e femminile
|
|---|
| Partecipanti | M: F:
|
|---|
| Storia |
|---|
| Fondazione | 1968
|
|---|
| Soppressione | 1996
|
|---|
| Numero edizioni | 11
|
|---|
|
Il British Hard Court Championships è stato un torneo di tennis facente parte del Grand Prix e del WTA Tour. Si è giocato al West Hants Tennis Club di Bournemouth in Inghilterra e a Cardiff in Galles. La superficie usata era un particolare tipo di terra rossa, ricavata triturando roccia scistosa, che lascia dei granuli di dimensioni maggiori e quindi non rallenta la palla come l'usuale terra rossa dei tornei europei.[1][2]
La prima edizione dell'aprile 1968 è stata il primo torneo dell'era Open.[3][4]
Albo d'Oro
Singolare maschile
| Anno |
Vincitore |
Finalista |
Punteggio |
| 1968 | Ken Rosewall | Rod Laver | 3–6, 6–2, 6–0, 6–3 |
| 1969 | John Newcombe | Bob Hewitt | 6–8, 6–3, 5–7, 6–4, 6–4 |
| 1970 | Mark Cox | Bob Hewitt | 6–1, 6–2, 6–3 |
| 1971 | Gerald Battrick | Željko Franulović | 6–3, 6–2, 5–7, 6–0 |
| 1972 | Bob Hewitt | Pierre Barthes | 6–2, 6–4, 6–3 |
| 1973 | Adriano Panatta | Ilie Năstase | 6–8, 7–5, 6–3 |
| 1974 | Ilie Năstase | Paolo Bertolucci | 6–1, 6–3, 6–0 |
| 1975 | Manuel Orantes | Onny Parun | 6–3, 4–6, 6–2, 7–5 |
| 1976 | Wojciech Fibak | Manuel Orantes | 6–2, 7–9, 6–2, 6–2 |
| 1977 | Non disputato |
| 1978 | José Higueras | Paolo Bertolucci | 6–2, 6–1, 6–3 |
| 1979 | Non disputato |
| 1980 | Ángel Giménez | Shlomo Glickstein | 3–6, 6–3, 6–3 |
| 1981 | Víctor Pecci | Balázs Taróczy | 6–3, 6–4 |
| 1982 | Manuel Orantes | Ángel Giménez | 6–2, 6–0 |
| 1983 | José Higueras | Tomáš Šmíd | 2–6, 7–6, 7–5 |
Doppio maschile
| Anno |
Campioni |
Finalisti |
Punteggio |
| 1968 | Roy Emerson Rod Laver | Andrés Gimeno Pancho Gonzales | 8–6, 4–6, 6–3, 6–2 |
| 1969 | Bob Hewitt Frew McMillan | Jean-Claude Barclay Bobby Wilson | 6–4, 6–2, 2–6, 9–7 |
| 1970 | Tom Okker Tony Roche | William Bowrey Owen Davidson | 2–6, 6–4, 6–4, 6–4 |
| 1971 | William Bowrey Owen Davidson | Patricio Cornejo Jaime Fillol | 8–6, 6–2, 3–6, 4–6, 6–3 |
| 1972 | Bob Hewitt Frew McMillan | Ilie Năstase Ion Țiriac | 7–5, 6–2 |
| 1973 | Juan Gisbert Ilie Năstase | Adriano Panatta Ion Ţiriac | 6–4, 8–6 |
| 1974 | Juan Gisbert Ilie Năstase | Corrado Barazzutti Paolo Bertolucci | 6–4, 6–2, 6–0 |
| 1975 | Juan Gisbert Manuel Orantes | Syd Ball Dick Crealy | 8–6, 6–3 |
| 1976 | Wojciech Fibak Fred McNair | Juan Gisbert Manuel Orantes | 4–6, 7–5, 7–5 |
| 1977 | Non disputato |
| 1978 | Louk Sanders Rolf Thung | David Carter Rod Frawley | 6–3, 6–4 |
| 1979 | Non disputato |
| 1980 | Eddie Edwards Lennert Edwards | Andrew Jarrett Jonathan Smith | 6–3, 6–7, 8–6 |
| 1981 | Ricardo Cano Víctor Pecci | Buster Mottram
Tomáš Šmíd | 6–4, 3–6, 6–3 |
| 1982 | Paul McNamee Buster Mottram | Henri Leconte Ilie Năstase | 3–6, 7–6, 6–3 |
| 1983 | Tomáš Šmíd Sherwood Stewart | Heinz Günthardt Balázs Taróczy | 7–6, 7–5 |
Singolare femminile
| Anno |
Vincitore |
Finalista |
Punteggio |
| 1968 | Virginia Wade | Winnie Shaw | 6–4, 6–1 |
| 1969 | Margaret Court | Winnie Shaw | 5–7, 6–4, 6–4 |
| 1970 | Margaret Court | Virginia Wade | 6–2, 6–3 |
| 1971 | Margaret Court | Evonne Goolagong | 7–5, 6–1 |
| 1972 | Evonne Goolagong | Helga Niessen Masthoff | 6–0, 6–4 |
| 1973 | Virginia Wade | Evonne Goolagong | 6–4, 6–4 |
| 1974 | Virginia Wade | Julie Heldman | 6–1, 3–6, 6–1 |
| 1975 | Janet Newberry | Terry Holladay | 7–9, 7–5, 6–3 |
| 1976 | Helga Niessen Masthoff | Sue Barker | 5–7, 6–3, 6–3 |
1977- 1994 | Non disputato |
| 1995 | Ludmila Richterová | Patricia Hy-Boulais | 6–7, 6–4, 6–3 |
| 1996 | Dominique Van Roost | Laurence Courtois | 6–4, 6–2 |
Doppio femminile
| Anno |
Vincitore |
Finalista |
Punteggio |
| 1968 | Christine Truman Janes Nell Truman | Fay Toyne-Moore Anette du Plooy | 6–4, 6–3 |
| 1969 | Margaret Court Judy Tegart | Ada Bakker Marijke Schaar | 6–1, 6–4 |
| 1970 | Margaret Court Judy Tegart | Rosie Casals Billie Jean King | 6–2, 6–8, 7–5 |
| 1971 | Mary Ann Eisel Françoise Dürr | Margaret Court Evonne Goolagong | 6–3, 5–7, 6–4 |
| 1972 | Evonne Goolagong Helen Gourlay | Brenda Kirk Betty Stöve | 7–5, 6–1 |
| 1973 | Patricia Coleman Wendy Turnbull | Evonne Goolagong Janet Young | 7–5, 7–5 |
| 1974 | Julie Heldman Virginia Wade | Patti Hogan Sharon Walsh | 6–2, 6–2 |
| 1975 | Lesley Charles Sue Mappin | Delina Ann Boshoff Greer Stevens | 6–3, 6–3 |
| 1976 | Delina Ann Boshoff Ilana Kloss | Lesley Charles Sue Mappin | 6–3, 6–2 |
1977- 1994 | Non disputato |
| 1995 | Mariaan de Swardt Ruxandra Dragomir | Kerry-Anne Guse Patricia Hy-Boulais | 6–3, 7–5 |
| 1996 | Katrina Adams Mariaan de Swardt | Els Callens Laurence Courtois | 6–0, 6–4 |
Note
- ↑ (EN) Cristopher Clarey, The Forgotten Home of Tennis’s Open Era, su nytimes.com, 22 aprile 2018. URL consultato il 21 novembre 2022.
- ↑ (EN) SYND 19 5 75 FINAL OF BRITISH HARD COURT TENNIS CHAMPIONSHIP, su google.com, AP Archive, 23 luglio 2015. URL consultato il 21 novembre 2022.
- ↑ (EN) British say Open tennis is 'bonanza', in Rome News Tribune, 28 aprile 1968. Ospitato su Google News.
- ↑ (EN) Steve Tignor, 1968: Open Era Begins in Bournemouth, su tennis.com, 22 gennaio 2015.
Collegamenti esterni
- The Bud Collins History of Tennis: An Authoritative Encyclopedia and Record Book, Bud Collins, New Chapter Press, 2008, ISBN 978-0942257410.
- Sito WTA, su wtatennis.com.