Łagiew

Łagiew (niem. Lägel, Legel, łac. lagēna, gr. λάγυνος lagynos) – dawne naczynie do przechowywania i przenoszenia wody, napojów oraz innych płynów^[1].

Było głównie podręcznym naczyniem podróżnym, które mogła też cechować określona pojemność. Wykonywano je z drewna, skóry i metalu^[2].

W języku prasłowiańskim istniały również formy słowne lagy i lagъve określające podobne naczynia. Fakt, iż określenie to (np. czes. lahev) występuje w językach słowiańskich, podważa panujące przekonanie, że słowo zostało wprost zapożyczone z niemczyzny^[3].

Łagiew, stągiew, baryłka, flasza, dzban, bukłak – naczynia te w późniejszej łacinie określano słowami lagoena i lagena. Wytwarzającego łagwie rzemieślnika nazywano łagiewnikiem, a jego łacińskim synonimem w dokumentach staropolskich były pochodne od nazwy naczynia określenia: lagoenarius (lagenarius), lagoenator (lagenator).

• http://www.lagiewniki-male.pl/pdf-y/Lagiewnik%20Marzena%20Tyl.pdf Marzena Tyl (Trębacz): Łagiewnik (praca roczna z leksykologii i leksykografii). Filologia Polska (II r.), Wydział Nauk Humanistycznych, Katolicki Uniwersytet Lubelski, Lublin 2003
• Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego