Ō

O z makronem
ilustracja
Informacje podstawowe
Majuskuła

Ō

Minuskuła

ō

Podstawowe pismo

maoryjskie, polinezyjskie, rōmaji, arabskie, etnolekt śląskiego

Podstawowy alfabet

łaciński

Pochodzenie
Oparty na grafemie

O

Znak diakrytyczny

makron

Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

O z makronem (majuskuła: Ō, minuskuła: ō) – litera alfabetu łacińskiego. Składa się ona z litery O i znaku diakrytycznego makron. Przypisywana jest samogłosce [oː].

Zastosowanie

Język maoryjski

Litera Ō jest jedną z piętnastu liter alfabetu języka maoryjskiego i jest ona długą samogłoską[1].

Rōmaji

Litera Ō jest używana do łacińskiej transkrypcji słów z języka japońskiego. Litera ta jest w tym wypadku wymawiana jako ou lub podwójne „o” (oo)[2][3].

Język arabski

Litera jest używana w łacińskim zapisie języka arabskiego.

Etnolekt śląski

Litera stosowana jest również do jednego ze sposobów zapisu etnolektu śląskiego[4]. W alfabecie śląskim ślabikŏrzowym jest ona 21. literą[5].

Język łotewski

Litera Ō była wykorzystywana do 1938 roku w alfabecie łotewskiego[6]. W 1940 roku literę przywrócono[7], a sześć lat później ponownie usunięto[8].

Kodowanie

Litera Ō oraz jej minuskuła w formie Unicode zostały dodane w czerwcu 1993 roku pod nazwami „U+014C” i „U+014D”, wraz z wprowadzeniem Unicode 1.1[9][10].

ZnakŌō
Nazwa w UnikodzieLatin Capital Letter O with MacronLatin Small Letter O with Macron
Kodowaniedziesiątkowoszesnastkowodziesiątkowoszesnastkowo
Unicode332U+014C333U+014D
UTF-8197 140c5 8c197 141c5 8d
Odwołania znakowe SGMLŌŌōō
Odwołania znakowe SGMLŌō

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ The Māori alphabet. teare.govt.nz. [dostęp 2026-08-15]. (ang.).
  2. ↑ ローマ字 Japanese Romanization. hawaii.e.edu. [dostęp 2026-05-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-24)]. (ang. • jap.).
  3. ↑ Hepburn, J. C.: A Japanese-English and English-Japanese Dictionary (改正増補和英英和語林集成). ab.cyberhome.ne.jp, 1886. [dostęp 2026-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-22)]. (ang. • jap.).
  4. ↑ Jaroszewicz, Henryk: Współczesna norma języka śląskiego – dekada funkcjonowania ślabikŏrzowego szrajbōnka. wachtyrz.eu. [dostęp 2026-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-03-09)]. (pol.).
  5. ↑ Mirosław Syniawa, Ślabikŏrz niy dlŏ bajtli abo lekcyje ślōnskij gŏdki, Chorzów: Pro Loquela Silesiana, 2010, ISBN 978-83-62349-01-2, OCLC 750514461 (śl.).
  6. ↑ Laikraksts "Latvietis" [online], www.laikraksts.com [dostęp 2025-01-23] [zarchiwizowane z adresu 2009-10-23] (łot.).
  7. ↑ Izglītības ministrijas pareizrakstības komisijas atzinumi par latviešu pareizrakstību, Valdības Vēstnesis, 31 lipca 1940 [dostęp 2026-08-15] (łot.).
  8. ↑ Noteikumi par latviešu valodas pareizrakstību, „Cīņa” (132), 1946 [zarchiwizowane z adresu 2022-03-16].
  9. ↑ Unicode-Zeichen „Ō“ (U+014C). compart.com. [dostęp 2026-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-06-08)]. (niem.).
  10. ↑ Unicode-Zeichen „ō“ (U+014D). compart.com. [dostęp 2026-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-05-15)]. (niem.).