1,2-Dichloroetan
|
|
| Nazewnictwo |
|
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC) |
1,2-dichloroetan |
| Inne nazwy i oznaczenia |
| dichlorek etylenu, pot. chlorek etylenu, EDC (ang. ethylene dichloride) |
|
| Ogólne informacje |
| Charakterystyka fizyczna |
| przezroczysta, bezbarwna ciecz[1] |
|
| Wzór Hilla |
C2H4Cl2 |
| Masa molowa |
98,96 g/mol |
| Identyfikacja |
| Numer CAS |
107-06-2 |
| PubChem |
11 |
| DrugBank |
DB03733 |
|
|
| InChI |
InChI=1S/C2H4Cl2/c3-1-2-4/h1-2H2
|
| InChIKey |
WSLDOOZREJYCGB-UHFFFAOYSA-N
|
|
| Właściwości |
|
| Gęstość |
| 1,2454 g/cm³[2.1]; ciecz |
|
| Rozpuszczalność w wodzie |
|
| w innych rozpuszczalnikach |
| rozpuszczalny w acetonie, benzenie i chloroformie, dobrze w etanolu, mieszalny w eterze dietylowym[2.1] |
|
| Temperatura topnienia |
−35,6 °C[2.1] |
| Temperatura wrzenia |
83,4 °C[2.1] |
| Temperatura rozkładu |
300 °C[3] |
| Punkt krytyczny |
|
| logP |
1,48[2.4] |
| Współczynnik załamania nD |
1,4422 (589 nm, 25 °C)[2.1] |
| Lepkość |
|
| Napięcie powierzchniowe |
- 32,45 mN/m (20 °C)[3]
- 31,86 mN/m (25 °C)[2.6]
- 28,29 mN/m (50 °C)[2.6]
- 24,72 mN/m (75 °C)[2.6]
|
|
|
|
| Niebezpieczeństwa |
Globalnie zharmonizowany system klasyfikacji i oznakowania chemikaliów[3] |
|
|
| Zwroty H |
H225, H302, H304, H315, H331, H335, H350 |
| Zwroty P |
P210, P301+P310, P303+P361+P353, P304+P340+P311, P305+P351+P338, P331 |
|
| NFPA 704[4] |
|
|
| Temperatura zapłonu |
ok. 13 °C (zamknięty tygiel)[3] |
| Temperatura samozapłonu |
413 °C[2.8] |
| Granice wybuchowości |
6–15,9%[3] |
| Numer RTECS |
KI0525000 |
| Dawka śmiertelna |
LD50 770 mg/kg (szczur, drogą pokarmową)[3] |
|
| Podobne związki |
| Podobne związki |
dichloroeten, tetrachloroeten, chlorek metylenu |
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
1,2-Dichloroetan, dichlorek etylenu – organiczny związek chemiczny, chloropochodna etanu, bezbarwna ciecz o temperaturze wrzenia 83,4 °C, bardzo słabo rozpuszczalna w wodzie, miesza się z rozpuszczalnikami organicznymi. Otrzymywany z etylenu i chloru (po raz pierwszy uzyskany 1795 roku w Holandii, stąd zwany dawniej olejem chemików holenderskich). Stosowany jako rozpuszczalnik m.in. żywic, asfaltu, kauczuku, do ekstrakcji tłuszczów oraz olejów. Półprodukt w syntezie chlorku winylu.
Uwagi
- ↑ Wartość wyznaczona w fazie ciekłej z możliwym dużym błędem wskutek asocjacji.
Przypisy
- ↑ Farmakopea Polska X, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276, ISBN 978-83-63724-47-4, OCLC 903979769 .
- CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M.W.M. Haynes (red.), wyd. 95, Boca Raton: CRC Press, 2014, ISBN 978-1-4822-0867-2, OCLC 911557441 (ang.).
- 1 2 3 4 5 S. 3-162.
- 1 2 3 4 S. 5-166.
- 1 2 3 S. 6-62.
- ↑ S. 5-196.
- 1 2 3 4 S. 6-232.
- 1 2 3 S. 6-182.
- ↑ S. 9-55.
- ↑ S. 16-19.
- 1 2 3 4 5 6 1,2-Dichloroethane [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, 24 grudnia 2025, numer katalogowy: 284505 [dostęp 2026-05-15] .
- ↑ 1,2-Dichloroethane [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: 284505 [dostęp 2016-04-13] (ang.). (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)