Adam Borowski

W 1975 ukończył Technikum Mechaniczne w Warszawie. Od 1979 studiował zaocznie na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Został relegowany z uczelni po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981.

W latach 1975–1976 pracował w Miejskim Przedsiębiorstwie Materiałów Budowlanych w Warszawie, następnie w Przedsiębiorstwie Budowy Sieci Cieplnych, a od 1979 w stołecznym Miejskim Przedsiębiorstwie Robót Elektrycznych.

Od stycznia 1980 kolportował niezależne pisma, m.in. „Biuletyn Informacyjny KSS KOR”, „Robotnik” oraz publikacje Niezależnej Oficyny Wydawniczej^[1]. Od września 1980 był członkiem NSZZ „Solidarność”. Był przewodniczącym komitetu założycielskiego, a następnie komisji zakładowej związku w MPRE^[1]. Pracował społecznie w Komisji Interwencji i Mediacji Regionu Mazowsze^[1]. W dniach 14–15 grudnia 1981 zorganizował strajk w swoim zakładzie pracy, a po jego rozwiązaniu, z obawy przed aresztowaniem, pozostawał w ukryciu^[1]. Był organizatorem struktur podziemnych Międzyzakładowego Robotniczego Komitetu „Solidarności”. Współorganizował niezależny od władz pochód pierwszomajowy w 1982. 31 maja tego samego roku był współorganizatorem położenia płyty marmurowej na Placu Zwycięstwa ku czci poległych górników w kopalni Wujek^[1]. Był jednym z organizatorów akcji uwolnienia postrzelonego przez milicję Jana Narożniaka.

10 lipca 1982 został aresztowany, a 19 maja 1983 skazany wyrokiem Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego na karę 3,5 roku pozbawienia wolności^[1]. W wyniku apelacji prokuratorskiej wyrok podwyższono do 6 lat więzienia, a następnie w lipcu 1983 obniżono o połowę na mocy amnestii^[1]. W lipcu 1984 został zwolniony warunkowo z więzienia.

W lipcu 1985 był współzałożycielem Niezależnego Wydawnictwa Książkowego Wers, działającego w podziemnym ruchu wydawniczym^[1]. W tym samym roku został zaprzysiężonym członkiem Solidarności Walczącej. W 1987 był założycielem jej wydawnictwa – „Prawy Margines” oraz pisma „Horyzont”^[1]. 16 marca 1988 został aresztowany jako pasażer taksówki bagażowej przewożący ponad poł tysiąca egzemplarzy niepodległościowych wydawnictw oraz znaczków poczty „Solidarności”^[1]. Orzeczeniem 16 maja tego samego roku został za to ukarany przez Kolegium do spraw wykroczeń grzywną w wysokości 50 000 zł^[1]. W związku z prowadzeniem działalności opozycyjnej miał zastrzeżone wyjazdy zagraniczne^[1].

W 1989 założył Oficynę Wydawniczą „Volumen”. Działał później w Lidze Republikańskiej, a następnie w Przymierzu Prawicy (zasiadał w radzie politycznej tej partii i jako jej kandydat bez powodzenia startował do Sejmu z listy Prawa i Sprawiedliwości w wyborach w 2001^[2]). Był organizator wystaw, m.in. Żołnierze wyklęci. Antykomunistyczne podziemie zbrojne po 1944 r. (w Sejmie RP 1999), Czeczenia, ostateczne rozwiązanie (2006), Solidarność. Droga do Niepodległości (2010)^[3]. W 2001 był współzałożycielem Fundacji Pamiętamy, która buduje pomniki bohaterom konspiracji niepodległościowej^[4].

W 1994 był współzałożycielem, a od 2000 przewodniczącym Komitetu Polska-Czeczenia. Od listopada 2005 pełni funkcję „Honorowego Konsula Czeczeńskiej Republiki Iczkerii” w Polsce^[5]. W 2008 został prezesem stowarzyszenia Polsko-Czeczeński Ośrodek Dokumentacyjno-Informacyjny Iczkeria, a w latach 2008–2010 pełnił funkcję społecznego doradcy Rzecznika Praw Obywatelskich ds. uchodźców czeczeńskich^[3].

W 2014 zasiadł w Komitecie Honorowym Fundacji „Łączka”, sprawującej opiekę i działalność wspierającą wobec Kwatery na Łączce^[6]. Jest przewodniczącym warszawskiego klubu „Gazety Polskiej”^[7]. Wszedł w skład zarządu Stowarzyszenia Wolnego Słowa^[8].

W wyborach w 2019 i wyborach w 2023 bezskutecznie kandydował do Sejmu z listy PiS^[9][10]. Wszedł w skład komitetu wspierającego kandydaturę Karola Nawrockiego na prezydenta RP w wyborach w 2025^[11]. W grudniu tego samego roku został powołany w skład Rady ds. Kombatantów, Osób Represjonowanych i Działaczy Opozycji Antykomunistycznej przy Prezydencie RP^[12].

W październiku 2021 przyznał się do zorganizowania wspólnie z członkami warszawskiego Klubu „Gazety Polskiej” akcji naklejenia na pamiątkowych tablicach Tchorka tabliczek z napisem „Niemcy”, zakrywających napis „hitlerowcy”^[13]. Użyty wtedy przez aktywistów klej zostawił trwałe ślady na piaskowcu, powodując konieczność konserwacji blisko 100 tablic^[14]. Sprawę zgłoszono do prokuratury, która po dwóch latach umorzyła śledztwo, uznając, że działania Borowskiego i jego współpracowników „nie zawierają znamion czynu zabronionego”^[15].

W styczniu 2026 został prawomocnie skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności za dwukrotne niewykonanie wcześniejszych wyroków sądu^[16], nakazujących przeproszenie Romana Giertycha za jego zniesławienie^[17][18]; prawomocny wyrok dotyczący samego zniesławienia został wydany 27 listopada 2023^[16]. W związku z tym wyrokiem list otwarty w obronie Adama Borowskiego wystosowało 25 działaczy opozycji antykomunistycznej z okresu PRL, w tym m.in. Czesław Bielecki, Władysław Frasyniuk, Zbigniew Bujak i Zbigniew Janas, którzy zaapelowali do ministra sprawiedliwości o działania na rzecz rewizji nadzwyczajnej w tej sprawie, a także wyrazili pogląd, że Adam Borowski miał prawo do wypowiedzenia publicznie swojej opinii na temat Romana Giertycha i nie powinien z tego powodu zostać skazany na pobyt w więzieniu^[19]. 3 sierpnia 2026 Borowski został ułaskawiony przez Prezydenta RP Karola Nawrockiego^[20], który darował opozycjoniście zarówno orzeczoną karę pozbawienia wolności, jak i środki zastosowane w czasie warunkowego zawieszenia wykonania kary oraz zarządził zatarcie skazania^[21].

W czerwcu 2026 został ogłoszony kandydatem Prawa i Sprawiedliwości na Rzecznika Praw Obywatelskich^[22][23]. Nie uzyskał rekomendacji sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka na objęcie urzędu RPO^[24]. W głosowaniu odbytym podczas 62. posiedzenia Sejmu RP X kadencji, jego kandydaturę poparło 177 posłów. W głosowaniu nad wyborem RPO IX kadencji, nie wziął udziału m.in. Jarosław Kaczyński^[25]. Adam Borowski zapowiedział powołanie społecznego Rzecznika Praw Obywatelskich^[26]. Ma on być wzorowany na działalności małżeństwa Zofii i Zbigniewa Romaszewskich w latach PRL^[27].