Aldehyd krotonowy

Aldehyd krotonowy
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
bezbarwna ciecz[1]
Wzór Hilla

C4H6O

Inne wzory

CH3CH=CHCHO

Masa molowa

70,09 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

4170-30-3 (mieszanina)
123-73-9 (E)
15798-64-8 (Z)

PubChem

20138

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Aldehyd krotonowy, β-metakroleina, CH3CH=CHCHO – organiczny związek chemiczny z grupy aldehydów nienasyconych. W handlu dostępny zazwyczaj jako mieszanina izomerów Z i E.

Otrzymywanie

Typową metodą otrzymywania aldehydu krotonowego jest dwuetapowy proces, który zaczyna się kondensacja aldolową aldehydu octowego pod wpływem zasad (np. NaOH) do aldolu[3]. Związek ten, jako β-hydroksyaldehyd, łatwo ulega dehydratacji w środowisku kwasowym[4], np. wobec kwasu octowego, dając produkt końcowy[3]:

Zastosowanie

Aldehyd krotonowy stosowany jest do produkcji:

Wytwarzany jest z niego także kwas krotonowy, który także jest substratem do produkcji wielu kopolimerów[3].

Właściwości

Jest łatwopalną cieczą o dość ostrym zapachu. Dobrze rozpuszcza się w wodzie i jest mieszalny z wieloma rozpuszczalnikami organicznymi[3].

W układzie sprzężonych wiązań podwójnych C=C i C=O aldehydu krotonowego dochodzi do delokalizacji elektronów, podobnie jak w 1,3-butadienie[4]. W efekcie związek ten jest bardzo reaktywny i w obecności zanieczyszczeń może ulegać spontanicznej kondensacji, np. do pierścieniowego dimeru, tzw. aldehydu dikrotonowego[3].

Przypisy

  1. 1 2 3 Aldehyd krotonowy (mieszanina izomerów) do syntezy [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, 1 września 2023, numer katalogowy: 8.02667 [dostęp 2023-09-23].
  2. 1 2 3 4 5 6 Aldehyd krotonowy [online], Merck, numer katalogowy: 802667 [dostęp 2023-09-23] (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 6 R.P. Schulz, J. Blumenstein, C. Kohlpaintner, Crotonaldehyde and Crotonic Acid, [w:] Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry, Weinheim: Wiley‐VCH, [cop. 2005], DOI: 10.1002/14356007.a08_083 (ang.).
  4. 1 2 3 Robert T. Morrison, Robert N. Boyd, Chemia organiczna, t. 1, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1985, s. 806–807, ISBN 83-01-04166-8.
  5. ↑ Boy Cornils, Richard W. Fischer, Christian Kohlpaintner, Butanals, [w:] Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry, Weinheim: Wiley‐VCH, [cop. 2005], DOI: 10.1002/14356007.a01_001 (ang.).
  6. ↑ Reinhard Bruckner, Organic Mechanisms. Reactions, Stereochemistry and Synthesis, Springer, 2010, s. 572–573, DOI: 10.1007/978-3-642-03651-4, ISBN 978-3-642-03650-7.
  7. ↑ Encyclopedic Dictionary of Polymers, Jan W. Gooch (red.), t. 1, New York: Springer, 2011, s. 183, DOI: 10.1007/978-1-4419-6247-8, ISBN 978-1-4419-6246-1.